வீடும்…. வீடுகளும் !

“மனிதனின் கண்டுபிடிப்புக்களிலேயே மிகச்சிறந்தது சினிமா தான். ஆனால் அதை வர்த்தக சூதாடிகளிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும்” –
சொன்னவர் பிரபல எடிட்டர், இயக்குனர் லெனின்

முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போலத் தரங்கெட்ட சினிமாப் படைப்பை மறக்க வைக்கவும், நல்ல சினிமா எடுப்பதிலும், அதைப் பார்ப்பதிலும் நிவர்த்தி செய்யலாம் என்பது என் எண்ணம்.

தன் படைப்புக்களை விருது என்ற ஒரே நோக்கிலன்றி சினிமா ரசிகனின் ரசனைக்கும் விருந்தக்கலாம் என்ற வகையில் சினிமாப்படைப்புக்களைத் தரும் இயக்குனர்களில் பாலு மகேந்திராவும் ஒருவர் என்பதை நான் சொல்ல வேண்டுமென்றில்லை.

அந்தவகையில் அண்மையில் நான் ரசித்த படங்களில் ஒன்று பாலு மகேந்திராவின் ” வீடு” வெளிவந்த ஆண்டு 1988). அர்ச்சனா, சொக்கலிங்க பாகவதர், பானுசந்தர், பசி சத்யா ஆகியோர் நடித்தது. நடிகை அர்ச்சனாவிற்குச் சிறந்த நடிகை என்ற தேசிய விருதையும் கொடுத்தது இப்படம். படத் தயாரிப்பாளர் கனடா வாழ் குடிமகன் நாராயணசாமி.

பெற்றோரை இழந்து தன் தங்கையுடனும் தாத்தாவுடனும் வாழும் நாயகி, அவளின் ஒரே சம்பளத்திலும் தாத்தாவின் பென்ஷன் பணத்திலும் தான் இவர்களின் குடும்ப வாழ்வை நகர்த்த வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். இந்த நிலையில் வாடகைக்கு வீடு தேடிக் களைத்துப் போய், அவளின் தாத்தாவின் எதிர்ப்பையும் மீறி சொந்த வீட்டைக் கட்டவேண்டும் என்று அவள் தீர்மானிக்கும் போது சந்திக்கும் சோதனைகள் தான் இப்படம்.

தன் குடும்ப பட்ஜட்டைக் கணக்குப் பார்த்து ஐநூறு ரூபாய் தான் வாடகைக்கு முடியும் என்று தீர்மானித்து வாடகைக்கு வீடு தேடி அலைவது, பின்னர் வீடு கட்டுவது என்று முடிவெடுத்துத் தனிமனுஷியாகத் தன் அலுவலக வேலையும் பார்த்து அதே நேரத்தில் கட்டுமான மேற்பார்வையையும் பார்த்து, தன் குடும்பத்தையும் சுமக்கும் அர்ச்சனாவின் பாத்திரம் நூறு வீடு கட்டக்கூடிய கொன்கிறீற் கற் சுமைக்குச் சமனானது.
வீட்டு லோன் வாங்க அலைவது, வீடு கட்டப் பணம் தருகிறேன் பேர்வழி என்ற தோரணையில் தன் சபலப் புத்தியைக் காட்டும் அலுவலக மேலதிகாரியின் செயல் கண்டு வெம்பிக் கலங்குவது, மழை வெள்ளம் வந்து அந்த நாட்கட்டுமானப் பணி குழம்பிநாட்கூலியைக்கொடுக்கும் நிர்ப்பந்ததில் தன் மனச் சோர்வபடுவது, கடன்கேட்டுப் போய்த்தன் அலுவலக நண்பியின் வீட்டில் அவமானப்பட்டு நிற்பது, கட்டட ஒப்பந்தக் காரரின் சில்லறைத் திருட்டுக்களைக் கண்டு புளுங்குவது, ஒரு கட்டத்தில் கட்டட ஒப்பந்தக்காரர் வீட்டுக் கட்டுமானப் பணியிலிருந்து ஒதுங்கும் போது நிர்க்கதியாய் இருப்பது,குடிநீர் வாரியத்திற்குச் சொந்தமான காணியை வாங்கி ஏமாற்றப்பட்டு இடிந்து போவது என்று, அப்பப்பா இந்த நடிகையின் நடிப்பில் எத்தனை பரிமாணங்கள். இவருக்குத் தேசியவிருதை விட இன்னும் ஏதாவது உயர்ந்த விருது கொடுத்தாலும் தகும். நடுத்தரவர்க்கத்து நாயகி வேடத்திற்குப் பொருத்தமாக, முகத்திற்கும் அவர் நடிப்பிற்கும் அரிதாரம் போடத்தேவையில்லாத சிறந்த நடிகை இவர்.
தன் தங்கைக்குப் புதுச்சட்டை வாங்கித் தர முடியாத தன் இயலாமை, தன் காதலன் தந்த பிறந்த நாள் சேலைக் குப் பதில் பணமாகவே வைத்திருந்தால் வீடு கட்டும் செலவோடு சேர்த்திருக்கலாமே என்ற ஆதங்கம் இவையும் மனதிலிருந்து விடுபட முடியாத காட்சிகள்.

அர்ச்சனாவின் அலுவலக நண்பராகவும் காதலனாகவும் வரும் பானுச்சந்தர் ஜோல்னாப் பையும் கண்ணாடியுமாக வந்து அர்ச்சனாவின் ஏழ்மைக்குத் தானும் சளைத்தவர் இல்லை என்பது போலவும், தன் தங்கைக்குச் சேர்த்து வைத்த பணத்தை அர்ச்சனாவிற்குத் தெரியாமல் அர்ச்சனாவின் வீட்டுக் கட்டிடப் பொருட்களுக்குச் செலவழிப்பதும் பின்னர் அது தெரிந்து அர்ச்சனா கோபங்கொள்ளும் போது தன் உதவிபை அவள் ஏற்கவில்லையே என்ற ஆதங்கத்தில் சினம் கொள்வதும், பின் அவளுக்கு ஆறுதலாகத்தன் தோள் கொடுப்பதுமாக அவர் நிறைவாகவே தன் பாத்திரப் படைப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

ஏழைக்கு ஏழைதான் உதவி என்பது போல, வீட்டுக் கட்டுமானங்களில் இடையூறு வரும் போது அர்ச்சனாவிற்கு ஆறுதலாகவும், உதவியாகவும் தோள் கொடுக்கும் கட்டிடத்தொழிலாளியாக வரும் “பசி” சத்யாவின் பாத்திரமும் மிக இயல்பாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

இளையராஜாவின் இசை பாலுமகேந்திராவின் ஒன்றிரண்டு படங்களைத்தவிர எல்லாப் படங்களிலும் பயன்பட்டிருக்கிறது. இப்படியான கலைப் படைப்புக்களுக்குப் பின்னணி இசை தான் முக்கிய தூண். இந்தப்படத்திற்கென்று தனியாக இசையமைக்காமல் “How to name it “என்ற இளையராஜாவின் தனி இசைத்தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுப் பின்னணி இசை பயன்பட்டிருக்கிறது. பலவீனமும் அதுதான். சில இடங்களில் காட்சியோடு ஒட்டாது இசை ஒருபக்கமாக எங்கோ போய்க் கொண்டிருக்கின்றது. நல்ல இசை என்றாலும் பொருத்தமான இடத்தில் வரும் போதுதானே இன்னும் ரசிக்கமுடியும். இசையில்லாத சில காட்சிகளே நல்ல பின்னணியாகவும் கைகொடுத்திருக்கின்றன.

நடுத்தரவர்க்கத்துச் சமுதாயக் கதைகளைப் படைக்கும் போது அவர்களின் வாழ்வியலைப் போலவே வெளிறிப்போன பார்வையில் படத்தின் ஒளிப்பதிவு அமைந்திருப்பது இன்னும் அணி சேர்க்கின்றது. இப்படியான ஒளியமைப்பின் மூலம் தான்சொல்லவந்த கதையை இன்னும் மெருகேற்றலாம்.

சில்க் சுமிதா, அனுராதா காலத்தில் வந்த படம் என்றாலும் நல்லவேளை அவர்களின் கால்ஷீட் இப்படத்தில் பயன்படாதது அவர்கள் இப்படியான கலைத்துவம் மிக்க சினிமாவிற்குச் செய்த பெரிய சேவை.

இப்படத்தைப் பற்றிப் பேசும் போது தவிர்க்கமுடியாத அல்லது தவிர்க்கக் கூடாத இன்னொரு பாத்திரம் அர்ச்சனாவின் தாத்தாவாக வரும் சொக்கலிங்கபாகவதர்.
வாடகைவீடு தேடி அலையும் போது ஒரு வீட்டில் மடிசார் மாமியக்கண்டு ” பிராமின் பாமிலி” என்று அர்ச்சனாவின் காதுக்குள் கிசுகிசுக்கும் தோரணை, ஒரு வாடகை வீடு இவர்களுக்குப் பிடித்துப் போய் வீட்டுச் சொந்தக்காரன் அடுத்த நாள் வந்தால் முடிவு சொல்வதாகச் சொல்லும் போது மறுநாள் சீககிரமே எழும்பி கடவுளை நன்றாகக் கும்பிட்டு விட்டு வெள்ளைச் சட்டை வேஷ்டியுடன் தன் குடையை விரித்து அதன் நிழலில் மிடுக்காக நடந்து கொண்டே “வேயுறு தோளி பங்கன்” என்று உரக்கப் பாடிக்கொண்டு அந்த வீட்டுக்காரனைப் பார்க்கச் செல்வது, ஆனால் அந்த வீடு கைநழுவிவிட்டது தெரிந்து மீண்டும் தன்வீடு நோக்கி நகரும் போது தலையத்தொங்கப் போட்டபடி தன்குடையை விரிக்காது தள்ளாட்டமாகச் சுருங்கிய முகத்துடன் நடப்பது , என்று இந்தக்காட்சியில் அவரின் முழுப்பரிமாணமுமே வெளிப்படுகின்றது.

தன் சகபாடி இறப்பது கண்டு அவசர அவசரமாக உயில் எழுதி வைப்பது, வீட்டுக்கு வரும் பானுச்சந்தரிடம் ” கண்டிப்பா அவளைக் கட்டிப்பியா” என்று ஆதங்கத்துடன் கேட்பது, அரைகுறையாகக் கட்டி முடிக்கப்பட்ட வீட்டுக்குத் தன் தள்ளாமையிலும் தனியாகப் போய் வெளி வாசலில் செருப்பைப் பவ்யமாகக் கழற்றி வைத்து விட்டு உள்ளே போய் ஒவ்வொரு சிமெண்ட் கல்லாகத் தடவிப் பார்ப்பது, மொட்டை மாடி ஏறிப்போய் பூரிப்பாகத் தங்கள் அரைகுறைப் புதிய வீட்டைப்பார்ப்பது என்று இன்னும் அவர் நடிப்பைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

குடையைத் தொலைத்து விட்டு தங்கள் அரைகுறையாகக் கட்டப்பட்ட வீட்டைப் பார்த்த திருப்தியில் வெளியே வந்து நடு றோட்டில் இறக்கிறது இந்தப் பாத்திரம். சொக்கலிங்கபாகவதர் பற்றி இன்னும் பல செய்திகளோடு தனிப் பதிவு ஒன்றில் போட இருக்கின்றேன்.

பாலுமகேந்திராவின் உதவியாளாரக இருந்த பிரபல இயக்குனர் பாலா இப்படிக் குறிப்பிடுகின்றார்.

காட்சி என்ன என்பதை விவரித்தார் டைரக்டர். ஒரு மிடில்கிளாஸ் குடும்பம்… நிறைய சிரமத்திற்கிடையில் ஒரு வீடு கட்ட ஆசைப்படுகிறார்கள். அஸ்திவாரம் போட குழி வெட்டியிருந்தால்… மறுநாள் மழை வந்து குழியெல்லாம் தண்ணீர்.
இப்ப ரெண்டு செலவாகிப் போச்சே என்று அர்ச்சனாவும் பானுசந்தரும் புலம்புவது போலக் காட்சி. அவர்கள் எப்படி நடிக்க வேண்டுமென்று அவரே செய்து காட்டினார். கண்கொள்ளாக் காட்சி அது! நான் அவரை மட்டுமே ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த ஆளுமை என்ன ஆக்கிரமித்தது!

வீடு படம் ரிலீஸ்!
அரசு வரிச்சலுகை அறிவித்துவிட, தினம் தினம் படம் பார்த்தேன். மொத்தம் முப்பத்தேழு முறை பார்த்தேன்.
அது எப்படிப் படமாகியிருக்கிறது என்று ஒரு முறை.. எந்தெந்த காட்சிகள் எப்படியெல்லாம் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றொரு முறை… காமிரா எங்கிருந்து எப்படியெல்லாம் நகர்கிறது என்பதைக் கவனிப்பதற்காக ஒரு முறை என்று அந்தப் படத்தை ஒரு பாடம் போலப் படித்தேன்.
இப்போது கேட்டாலும் அந்தப் படம் பற்றி ஆர்டரிலேயே சொல்ல முடியும். அந்தப் படம் என் மனக்குள் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறது.
‘வீடு’ படத்துக்காக டைரக்டர் நிஜமாகவே ஒரு வீடு கட்டினார். படத்தின் க்ளைமைக்ஸில் அந்த இடம் மெட்ரோ வாட்டருக்குச் சொந்தம் என்று அவர்கள் கையகப்படுத்தி விடுவார்கள். முக்கால் வாசி முடிந்த நிலையில் நின்றுவிடும் அந்த வீடு. இப்போதும் நிஜமாகவே அந்த வீடு முழுமையாக கட்டிமுடிக்கப்படாமல் நிற்கிறது தெரியுமா?

எங்கட ஆச்சி வீடு பள்ளக்காணி என்பதால மழை வெள்ளத்தில இருந்து பாதுகாக்கத் தரை மட்டத்தில இருந்து சற்றே உயரமாக அத்திவாரம் எழுப்பப்பட்டு சுண்ணாம்புக் கல்லால கட்டப்பட்டது.எங்கட அக்கம் எண்பதுகளுக்குப் பின்னால தான் கல் வீடுகள் (சிமெந்தினால் கட்டப்பட்ட வீடு) அதிகமாக் கட்டப்பட்டன. எங்கட பாதகன் புலக்குறிச்சியில எங்கட வீடும் இன்னும் ஒருசில வீடும் தான் கல்வீடாக மாறின.

தனம் சித்தி வீடு மண் வீடு. வெள்ளிக்கிழமை, மற்றும் விரத நாட்களில மாட்டுச் சாணத்தைக் கரைச்சு நிலம், மற்றும் குந்துகளில மெழுகுவா. மொழுகிக் காயயும் வரைக்கும் வெளியில வச்சுத்தான் சைமயல் சாப்பாடு எல்லாம். மீறி ஆரும் உள்ளுக்க போனா, பிறகு தனச்சித்தி எப்பிடிப்பட்டவ எண்டு அறிஞ்சு கொள்ளலாம். பல நாட்கள் அவையின்ர வீட்டுத்திண்ணையில இருந்து பொழுதைப் போக்கியிருக்கிறன். போன வருசம் ஊருக்குப் போன போது இன்னும் அந்த வீடு அப்பிடியே மண்வாசனை (?)யோடு இருந்தது பாக்கச்சந்தோசமாக் கிடந்துது. வருசப்பிறப்பு பொங்கல் காலங்களில தான் அவையள் பெரிய அளவில் வீட்டைத் திருத்துவார்கள். புதுக்கிடுகு வாங்கி அந்தக்காலத்தில தான் மாத்தி வேய்வினம்.

தன்ர கவுண்மென்ற் சம்பளத்தில வாத்தியாரா வேவை செய்து கொண்டு தான் கல்வீடு கட்டின சிரமங்களை அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். அவருக்கு மட்டுமில்ல எங்கட் ஈழத்தில பெரும்பாலான வீடுகள் கல்வீடுகளாகக் கட்டும் வரையும் கட்டினாப் பிறகு கடனைக்கட்டும் அவஸ்தையும் சொல்லி மாளாது. எங்கட வீடு கட்டி உடன வெள்ளையடிச்சுக் கனநாளா மேற்பூச்சு இல்லாமலே இருந்தது.
சுவாமி அறைக் கதவு நிலையில அப்பா சோக்கட்டியால புகையிலை தோட்டத்து இறைப்புக் கணக்கு எழுவது இண்டைக்கும் ஞாபகம் இருக்கு.

ஆனா ஆவன்னாப் படிக்கேக்க எங்கட வெள்ளையடிக்கப்பட்ட சுவரில ஒயில் பென்சிலால நான் கிறுக்கின எழுத்துக்களும் படங்களும் அங்கீகரிக்கப்படாத நவீன ஓவியங்களாக (modern art) இருந்திருக்கின்றன.
வெளிநாட்டு வாழ்க்கையில வீட்டைக் கட்டிப் போடு மாஞ்சு மாஞ்சு உழைக்கோணும். பெரும்பாலும் படுக்கிற நேரம் தான் வீடாக இருக்கும். என்ர நண்பர் சொன்னார் ” வீடு வாங்கும் வரை பெட்ரூமில படுத்தனான், இப்ப லோன் கட்டுறத்துக்காக ரண்டு வேல செய்யோணும், அதால காருக்குள்ள படுக்கிறன் எண்டு”.

போனமுறை பலாலி விமான நிலயத்தில இருந்து பஸ்ஸின்ர யன்னல் பக்கம் இருந்து வழி நெடுகே பார்த்து வந்தேன். சனநடமாட்டமில்லாத இராணுவ முற்றுகைக்குட்பட்ட காணிகளுக்குள்ள மரப்புதர்களேட இடிபாடான வீடுகள் இருந்தன. சில வீடுகள் ஆமிக் காம்ப் ஆகவும், கட்டாக்காலி ஆடு மாடுகளின் உறைவிடங்களாகவும் காட்சி தந்தன.
இந்த வீடுகள் எத்தனையோ குடும்பங்களின் கதை சொல்லும், தன்னுடைய வாழ்விடமும், நிலபுலமும் இழந்து ஓடி எங்கோ ஒரு மூலையில் இருக்கும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை சொல்லும் ஒரு வீடு, ஷெல் விழுந்து தன்வீட்டுகுள்ளேயே சமாதியான இன்னொரு குடும்பத்தின் கதை சொல்லும் இன்னொரு வீடு. இப்படி எத்தனை…எத்தனை… கதைகள். சிலகதைகளை இங்கே நான் இணத்துள்ள படங்கள் சொல்லும்.
(படங்கள் உதவி : நண்பர் குப்பிழான் அரவிந்தன்)

எங்கட நாட்டில உப்பிடி வாயையும் வயித்தையும் கட்டிக் கட்டின எத்தின வீடுகள் இண்டைக்கு காடுகளாகக் கிடக்குது. ஆமி ஊரைப் பிடிக்கேக்க ஓடு ஒளிவதும் பிறகு வீடு பாக்க வரும் போது ஆமியின்ற சூடு பட்டு சாகிறது, மிதிவெடியில அகப்பட்டுக் கால் போறது எண்டு எத்தினை அவலம்.
வீடு ஒரு சடப்பொருள் எண்டாலும் எங்கட ஆக்களுக்கு அதில் இருக்கிற ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத நேசம் தான், இப்பிடி எங்கோ இடம்பெயர்ந்து இருந்தாலும் தன் வீட்டைத் தேடி ஓடிப் போகச் செய்கிறது.

ஈழத்துக் கவிஞர் ” மகாகவி” உருத்திர மூர்த்தியின் கவிதை ஞாபகத்துக்கு வருகுது.

” சிறு நண்டு கடலோரம் படம் ஒன்று கீறும் சிலவேளை அதைவந்து அலை கொண்டு போகும்”.

இதுதான் எங்கட வாழ்க்கை…..

சுக்குபக்கு சுக்குபக்கு கூ……!

சின்ன வயசில இருக்கக்கூடிய சில பேராசைகளில ஒண்டு இந்த ரயில் பயணம். சீனிப்புளியடிப் பள்ளிகூடத்தில பாலர் வகுப்பு படிக்கும் காலங்களில் எங்களுக்குப் பன்னண்டு மணிகெல்லாம் பள்ளிகூடம் முடிஞ்சுடும், ஆனால் ரீச்சரா இருந்த அம்மா எங்களை வீட்டுக்குத்திரும்பிக் கூட்டிக்கொண்டு போக ரண்டு மூண்டு மணி ஆகிவிடும். இந்த இடைப்பட்ட வேளைகளில் என்னைப் போலவே காத்திருக்கும் அருமைமணி ரீச்சரின் மகன் ரூபனுக்கும் விளையாட்டுக் களமாக இருப்பது பாலர் வகுப்பு அறைகள் தான். சின்னதாக இருக்கும் மரக்கதிரைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கி முன் கதிரையை மட்டும் பிறப்பக்கமாகத்திருப்பி அடுக்கிவிட்டு முன்கதிரையில் நான் உட்கார்ந்து றெயின் சாரதியாகப் பாவனை செய்வேன். ரயில் பெட்டிகளில் கடப்பது போலப் பாவனை செய்து பின்னால் இருக்கும் கடைசிக்கதிரையில் இருந்து முதல் கதிரை வரை ரூபன் தாவித்தாவி வருவான். பின்னர் என்முறை. ரீச்சர்மாரின் பிள்ளைகள் என்பதால் இப்படியான எங்கள் அடாவடித்தனங்களை மற்ற ரீச்சர்மார் கண்டு கொள்வதில்லை.
ஆரம்பகாலக் கல்வியின் பாட இடைவேளை நேரத்திலும் சிலசமயம் ரயில் விளையாட்டு இருக்கும். அது சற்று வித்தியாசமானது. ஒருவரின் தோளில் மற்றவர் தன் இருகைகளையும் நீட்டிப் பிடித்து நீண்ட வரிசையாகத் தயார்படுத்திக் கொண்டு
” சுக்குபக்கு சுக்குபக்கு கூ, கடகட வண்டி கடுகதி வண்டி போகுது பார், சுக்குபக்கு கூ” என்று ஒருசேரப் பாடிக்கொண்டே பள்ளிக்கூட மைதானத்தில் வட்டமடிப்போம்.
இரண்டாம் வகுப்புப் புத்தகம் என்று நினைக்கிறேன். நமது நாட்டுப் பொதுப் பாவனைச் சொத்துக்களை நமது உடமை போல நினைக்கவேண்டும் என்ற கருப்பொருளில் ஒரு ரயில்வண்டிச் சம்பாஷணை இருந்தது. அதில் பெரியவர் ஒருவர் பொதுப் பொருட்களை நம்கண் போற் பாதுகாப்பது நம் உரிமையும் கடமையுமாகும் என்று சொல்லவும் அறிவுரைக்கேட்ட அந்தக் கதையில் வரும் சிறுவன் யன்னல் பக்கமாகக் காதைவைக்கவும்,அச்சிறுவனுக்கு அந்த ரயில் எழுப்பும் ஓசை “உரிமை, கடமை” என்று கேட்பதாகவும் கதை முடிகின்றது. அந்த நேரத்தில் எனக்கு அந்தக் கதை கூறிய அறிவுரையை விட ரயிலில் பயணம் செய்யவேண்டும் என்ற அவாவைத் தான் அதிகம் கிளப்பியிருந்தது.

என்ர அம்மாவும் அப்பாவும் மலையகத்தில் ஆசிரியர்களாக இருந்த காலகட்டத்தில் எனக்கு அவ்வளவாகச் சம்பவக் கோர்வையை நினைவில் நிறுத்த இயலாத மழலைப் பருவம் அது. அடிக்கடி யாழ்ப்பாணத்திற்கும் ஹற்றனுக்கும் ரயில்பயணம் இருக்கும். கோண்டாவில் ஸ்ரேசன் தான் எங்களுடைய வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. றெயினில ஏறி சீற்றில் உட்கார்ந்து போவதை முதல் நாள் இரவே கற்பனை செய்து பார்த்துவிடுவேன்.
கோண்டாவில் ஸ்டேசனில் றெயினின் வருகைக்காக்காத்து நிற்பதும். பச்சை சிகப்பு கலர்களுடன் பெரிய பிளிறல் சத்தத்தை ஹோர்ன் மூலம் எழுப்பிகொண்டே வருவாள் யாழ்தேவி. தூரத்தில் அதைக் கண்டதுமே அம்மாவின் கைப்பிடியைத் உதறிவிட்டுப் புளுகத்துடன் தரைக்கும் வானத்துக்குமாகத் துள்ளிக் குதிபேன். பெரியாளா வந்தா அப்பாட்டச் சொல்லி ஸ்ரேசன் மாஸ்டரா சேர்த்துவிடச்சொல்ல வேணும் என்று மனதுக்குள் நினைபேன் நான்.
பொல்காவலை ஸ்ரேசனை யாழ்தேவி ரயில் சமீபித்ததும் எழும் சிங்கள ஒலிபெருக்கிக் குரலும், “வடே வடே” , “பார்லி பார்லி” என்ற திடீர் ரயிலடி வியாபாரியின் குரலும் இன்னும் என்ர நினைவில இருக்கு. அதைப்போல இன்னும் இரண்டு விஷயங்களில் ஒன்று ஒருவித வித்தியாசமான தொதல் போல (ஆனால் தொதல் இல்லை) திசுப் பேப்பரில் சுற்றபட்டு விற்கப்படும் ஒருவகைத் தின்பண்டம் , மற்றது பொன்னான் பெரிய பூரான்களைக் கூடையில் சுமந்து போகும் வியாபாபாரி.
யாழ்ப்பாணத்தில இருந்து தன் விளைச்சலில் வந்த உருளைக்கிழங்கு, வெங்காயப் பெட்டிகளை
எங்கட மாமா யாழ்தேவியில் தென்னிலங்கைக்கு அனுப்பிய காலமும் ஞாபகத்தில இருக்கு.

அஞ்சாம் வகுப்பு எண்டு நினைகிறன். ஒருநாள் எங்கடவீட்டுக்காரருக்குத் தெரியாமல் றெயினைப் பார்க்கும் ஆசையில் இணுவில் ரயில் நிலையத்தை அண்டிய பகுதியில் வசிக்கும் கூட்டாளி சதானந்தனுடன
தண்டவாளத்தை ஒட்டிய தோட்டப்பாத்திகளுக்க நிண்டுகொண்டு நானும் அவனுமா கடந்துபோன றெயினுக்க இருந்த சனத்துக்குக் கைகாட்டி அனுப்பின பிறகுதான் யாம் முத்தி பெற்றோம்.
இன்னொரு நாள் அவன் 10 சத நாணயக்குற்றியைத் தண்டவாளத்தில வச்சு றெயின் சில்லால நசிபட்டுப் பெருத்துப் போன அந்த நாணயத்தைக் காட்டினான். அதை அதிசயமாப் பார்த்துக்கொண்டே “ஹிம் நானும் சதானந்தன் போல தண்டவாளப் பக்கம் உள்ள வீட்டில இருந்திருக்கலாம்” எண்டு அப்ப நினைச்சனான்.
தொண்ணூறாம் ஆண்டு பிரேமதாசா அரசு வந்தபோது கொழும்பு நோக்கியதான பயணம்.
இந்திய இராணும் யாழை ஆக்கிரமித்திருந்த காலமது.
கோண்டாவில் ஸ்டெசனில நாங்கள் றெயினுக்காக நிற்கும் போது திடீரென்டு சில பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பெரிய போஸ்டர்கள் கட்டுகளோடும் பசை தாங்கிய வாளிகளோடும் வந்தார்கள். வந்தவர்கள் கொண்டுவந்திருந்த போஸ்டர்களை ரயில் பெட்டிகளில் ஒட்டினார்கள். பின்னர் விறு விறுவென்று கிளம்பினார்கள். இந்திய இராணுவத்தை வெளியேறுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்த போஸ்டர்கள் அது.
பின்னர் கொழும்பிலிருந்து ரயிலில் திரும்பும் போது வவுனியா அண்மிக்கிறது. ரயிலின் சன்னலால் எட்டிப் பார்க்கின்றேன். சிவப்பு மஞ்சள் கொடிகள் நிறைந்து, விடுதலைப் புலிவீரர்கள் பலரின் நடமட்டம் தெரிகிறது. அவர்களில் சிலர் பயணிகளுக்குக் கையசத்துக் காட்டுகிறார்கள். 87ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பரவலான தொகையில் அவர்களை நான் இப்போது தான் பார்க்கிறேன். அந்தப் பகுதிகளைச் சடுதியில் கடக்கும் ரயிலிம் வேகத்தை முந்திகொண்டு தெரியும் சுவர்களை நிரைத்திருக்கும் போஸ்டர்களை வாசிக்கிறேன். வீரமரணம், மேஜர் விசு இவற்றைத்தான் படிக்கமுடித்தது.
பிரேமதாசா அரசு வழக்கம் போலத்தன் தேனிலவுச் சமாதானப் போச்சுக்களை நிறுத்தவும் தொண்ணூறாம் ஆண்டு கடைசியாக் காங்கேசந்துறை நோக்கிப் போன யாழ்தேவி அதோட தன்ர பயணத்தை நிறுத்திக்கொண்டாள்.
கோண்டாவில், யாழ் உட்படப் பிரதான ஸ்ரேசன்கள் இடம்பெயர்ந்த மக்களின் தற்காலிக வாழ்விடங்களாயின. இணுவில் ரயில்வே ஸ்ரேசன் இன்றும் கட்டாக்காலி ஆடு மாடுகளின் புகலிடமாகவும் வீட்டுக்காரருக்குத் தெரியாமல் கூட்டளிகளோடு ஒதுங்கி பீடி, சிகரட், கள்ளுக் குடிப்போருக்கான அந்தப்புரமாக….

அதோட தண்டவாளங்களும் சிலிப்பர் கட்டைகளும் பிளேன் குண்டில இருந்து தப்பிக்க அமைக்கும் பதுங்கு குழிகளுக்கு நல்ல உதவியாகவும் உறுதியாகவும் நின்று உழைத்தன. தண்டவாளம் இருந்த சல்லிக்கல்லுப் பாதை புதர்மண்டி இருந்த இடம் தெரியாமல் இருக்கின்றன. எதிர்காலத்தில யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத் தொல்பொருள் ஆய்வுத்துறைக்கு, யாழ்ப்பாணத்தில் ரயில்கள் ஓடின என்பதற்கு இவை நிச்சயம் சான்று பகரும்.அந்தக் காலகட்டங்களில் பல பிள்ளைகள் பிறந்து பல ஆண்டுகளாக ரயிலையே கண்டிராததை நான் கண்டிருகின்றேன்.
தொண்ணூற்றி நாலாம் ஆண்டு பல்கலைக் கழக வெட்டுப்புள்ளி யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து ஒதுக்கி என்னை வவுனியாப் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரிக்குத் துரத்தியது.
திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை வவுனியாவில் பல்கலைக்கழக் கல்லூரிப் படிப்பு.

சனி ஞாயிறு கொழும்பில் வணிக முகாமைத்துவப் (CIMA) படிப்பு. வெள்ளிக்கிழமை இரவு வவுனியாவிலிருந்து கொழும்பு ரயிலைப் பிடிப்பதும் பின் கொழும்பிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமை வவுனியா ரயிலைப் பிடிப்பதுமாக ஆகா நல்லாக ஆசைதீர அனுபவிக்க ஒவ்வொரு வாரமும் ரயில் பயணம். கொழும்பிலிருந்து ஞாயிறு புறப்படும் ரயிலில் போகச் சனக்கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். எனக்கும் கூட வரும் சகபாடிகளுக்கும் இளரத்தம். விடுவோமா, பிளாட்போர்மில் வந்து சனத்தை அள்ள வரும் ரயிலின் வேகம் குறையுமுன்னே பாய்ந்து பெட்டிகளில் நுளைந்து யன்னல் பக்கமாச் சீற் பிடிப்போம். சிலர் இப்படிச்செய்து ரயில் சில்லுகளுக்குள் அவர்களின் கால் போன கதை தெரிந்தாலும் அந்த நேரத்தில் வரும் அசாத்தியத் துணிச்சல் எனக்கு இண்டைக்கும் வராது.

யன்னலால் எட்டிப்பார்க்கும் போது மலைகளும் மடுக்களும், தோட்டங்களும் துரவுகளும், சிக்னல் போஸ்டில் காத்திருக்கும் வாகன அணிகளும், றெயினோடு ஒடிக்கொண்டே கையாட்டி மகிழும் சின்னஞ்சிறுசுகளும், தூரத்தே எதோ ஒரு ஆற்றில் ஜலக்கிரீடை செய்யும் பெண்களும், என்று படைப்பின் பல்வேறு பரிமாணங்களைக் காட்டிக் கொண்டே இன்னும் காட்டுகிறேன் பார் என்று சொல்வது போல இன்னும்… இன்னும்… காட்சிப் பதிவுகளைக் காட்டிகொண்டே போகும் ரயில் பயணம்.
ரயிலில் விற்கும் தின்பண்டங்களை வாய்க்குள் அமுக்கிக் கொண்டே அரட்டையும் ஆனந்தவிகடனுமாக அந்த ரயில் பயணம்.
இன்றைக்கும் அந்தப் பயணங்கள் களைப்பை ஏற்படுத்தாத சுகமான நினைவு ஒத்தடங்கள். கூட்டாளிமாரோட பயணித்த அந்த ரயில் பயணத்தை நினைக்கேக்க இப்பவும் கண்களை நனைக்குது.
யாழ்தேவி ரயிலில் ஏறியதும் கிளம்பும் நறுமணமும் இல்லாத நாற்றமும் இல்லாத அந்த நொடியின் வாசனை நாசியில் நிறைப்பதை உணர்கின்றேன்.
ஈழத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில தூரத்தில் புள்ளிகளாக யாரோ சில பிள்ளைகள் ரயில் விளையாட்டு விளையாடுவது போல ஒரு உணர்வு மனதை நிறைக்கின்றது.
” சுக்குபக்கு சுக்குபக்கு கூ, கடகட வண்டி கடுகதி வண்டி போகுது பார்,

சுக்குபக்கு சுக்கு பக்கு கூ”

படங்கள் உதவி: பல்வேறு சிறீலங்கா ரயில்வே தகவல் தளங்கள்