கறுப்பு யூலை – 25 வருஷம் ஆறாத காயம்

ஜூலை 23, இன்றோடு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாகின்றது யூலைக் கலவரம் என்னும் அரச பயங்கரவாதம் நிகழ்ந்தேறி.

துயரம் தோய்ந்த நம் ஈழத்தமிழினம் தன் வரலாற்றில் யூலை 83 இற்கு முன்னும் பின்னும் எத்தனையோ ஆயிரம் கோர இறப்புக்களை, சொத்துடமை இழப்புக்களைச் சந்தித்திருக்கின்றது, சந்தித்து வருகின்றது. சொல்லப் போனால் யூலை 83 இனை ஒவ்வொரு நாளும் நம் தமிழர் தாயகம் சந்தித்து வரும் வேதனை முடிவிலாத் தொடர்கதை.

கறுப்பு யூலை என்னும் இந்தக் கோரத்தினை மீள் நினைக்கவும், நம் தமிழினத்தின் அவலம் இன்னும் முடியவில்லை என உணர்த்தவும் இப்பதிவைத் தொகுத்துத் தருகின்றேன்.

கறுப்பு யூலை அனுபவப் பகிர்வுகள் – ஒளி வடிவில் (மூலம் – TYO Australia)

யாழ்.கொம் இணைத்தளத்தில் யூலை 7, 2003 ஆம் ஆண்டு சோழியன் என்ற பாதிக்கப்பட்ட அன்பரால் வழங்கப்பட்ட அனுபவப்பகிர்வு இது, இதை கறுப்பு ஜுலை 83 – ஒரு அனுபவப் பகிர்வு என்று ஜூலை 22, 2006 இல் தந்திருந்தேன். இதனை மீள் பதிவாக மீண்டும் அளிக்கின்றேன்.

யாழ் தளத்திற்கும் சோழியனுக்கும் என் அன்பார்ந்த நன்றிகள்

ஈழத் தமிழினம் டீ.எஸ். சேனநாயக்கா போன்ற சிங்களப் பேரினவாதத் தலைவர்களால் காலத்துக்குக் காலம் பொருளாதாரரீதியாகவும், நில உரிமை ரீதியாகவும், மொழி ரீதியாகவும் நயவஞ்சகமாகவும் நேரடியாகவும் நசுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், அவற்றுக்கெதிராக அவ்வப்போது சில அரசியல் தலைவர்களது குரல் ஒலிப்பதும், சில அற்பசொற்ப சலுகைகளுக்காக அடங்கிப்போவதும் நாம் கண்ட, காண்கிற அனுபவங்களானாலும், தமிழினத்தை தன்னிலைபற்றிச் சிந்தித்து, தனக்கென ஒரு நாடு தேவை என்ற தீர்வைக் கொடுத்தது என்னவோ, சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கா அம்மையாரது ஆட்சிக் காலத்தில் அமுல்படுத்தப்பட்ட ‘தரப்படுத்தல்” என்ற தமிழ் மாணவரது கல்வியை நசுக்கும் செயல்தான் என்பதை எவராலுமே மறுக்கமுடியாது.

தரப்படுத்தல் சிவகுமாரன் போன்ற மாணவர்களை அகிம்சை வழியிலிருந்து விலகி ஆயுதங்கள் பக்கமாகச் சிந்திக்கத் தூண்டியது. அரச பயங்கரவாதச் சுரண்டல்களுக்குப் பரிகாரம் ஆயுதப் போராட்டமே என்ற எண்ணம் பல இளைஞருள்ளும் எழுந்தது. ஆனால் துணிவாக முன்வந்தவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையினரே. அதுவும் அவர்களால் வெளிப்படையாக தம்மை இனங்காட்ட முடியவில்லை. ஏனெனில் அந்த இளைஞர்களின் செய்கைகளை அங்கீகரிக்கும் மனப்பக்குவம் பெரும்பான்மையான தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கவில்லை.

இந்த நிலையில்தான் ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்து எண்பத்து மூன்றாம் ஆண்டு இருபத்திமூன்றாம் திகதி திருநெல்வேலி மண் ஈழத் தமிழினத்தின் போராட்டத்தைப்பற்றிச் சிந்திக்காத மனப்பான்மைக்கு அதிர்ச்சி வைத்தியம் அளித்தது.திருநெல்வேலியில் பதின்மூன்று சிங்கள இராணுவத்தினர் அழிக்கப்பட்ட செய்தி கேட்ட தூங்கிக் கிடந்த ஈழத் தமிழினம் சோம்பல் முறித்துக்கொண்டது. அரச படை இயந்திரங்களை எதிர்த்துப் போரிட முடியுமா என்ற கேள்வியே ஈழத் தமிழினத்தால், குறிப்பாக தமிழின அரசியல் மேடைப்பேச்சுத் தலைவர்களால் நினைத்துப்பாராததொன்றாக இருந்தவேளையில், திருநெல்வேலித் தாக்குதல் ஒரு விடிவெள்ளியாகியது.

ஈழத்தமிழனின் கல்வியில் திணிக்கப்பட்ட தரப்படுத்தலானது இளைஞர்களை ஆயுதங்கள் பக்கமாகச் சிந்திக்கத் தூண்டியதென்றால், திருநெல்வேலி தாக்குதலும் அதைத் தொடர்ந்து எழுந்த அரச பயங்கரவாத ஆதரவுடன் இடம்பெற்ற இனக்கலவரமும் போராட்ட அமைப்புகளின் தீடீர் வளர்ச்சிக்கு அல்லது திடீர் வீக்கத்துக்கு வழிவகுத்தது.
ஆயித்துத் தொளாயிரத்து எண்பத்து மூன்றாம் ஆண்டு யூலைக் கலவரமானது பெரும்பாலான ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஒவ்வொருவிதமான அனுபவத்தைக் கொடுத்திருக்கும். அந்தவகையில் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை இங்கே இரைமீட்க விரும்புகிறேன்.
அப்போது நான் கொழும்பில் தெமட்டகொட என்ற இடத்தில் ஒரு சிங்கள வீட்டு அறையொன்றில் வாடகைக்கு குடியிருந்தேன். மருதானையில் அமைந்துள்ள ‘தில்லீஸ் குறூப்” என்ற நிறுவனத்தின் கணக்குப் பகுதியில் கடமையாற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.

‘தில்லீஸ் குறூப்”பின் கீழே பல வியாபார ஸ்தாபனங்கள் இயங்கின. அவற்றில் ஒன்று கல்கிசை என்னும் இடத்தில் கடற்கரையை அண்மித்திருந்த ‘தில்லீஸ் பீச் ஹோட்டல்” என்ற வெளிநாட்டு உல்லாசப் பிரயாணிகள் தங்கும் நட்சத்திர ஹோட்டலாகும். அன்று 1983 யூலை 23ம் திகதி என்று நினைக்கிறேன். அதாவது இனக்கலவரத்துக்கு முதல்நாள். சில கணக்குச் சம்பந்தமான அலுவல்களுக்காக அங்கே சென்றுவிட்டு வீடு திரும்ப இரவு எட்டு மணியாகிவிட்டது. கல்கிசையில் இருந்து தெமட்டகொட வரவேண்டுமானால் 154 இலக்க வஸ் எடுக்கவேண்டும். அந்த வஸ் பொரளை என்ற இடத்தினூடாக தெமட்டகொடவுக்கு செல்லும். வஸ் பொரளையை அண்மித்தபோது அதன் வேகம் குறைந்தது. அது பொரளையில் கனத்தை மயானம் அமைந்துள்ள பகுதி. அங்கே பெருந்திரளான மக்களும் பொலீசாரும் திரண்டிருந்தார்கள். வாகனங்கள் அதற்கப்பால் செல்ல இயலாதவாறு ஒரே சன நெரிசல். திருநெல்வேலியில் பலியான இராணுவச் சடலங்கள் கனத்தை மயானத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட இருந்ததால்தான் அந்தச் சனத்திரள் என்பதை மறுநாள்தான் என்னால் அறியமுடிந்தது. பஸ் வண்டி வேறொரு பாதை வழியாக தெமட்டகொடவை அடைய, வீடு செல்லக்கூடியதாக இருந்தது.

மறுநாள் காலை ஏழு மணியிருக்கும். வீட்டு உரிமையாளர் அவசரமாக அறைக்கதவைத் தட்டும் சத்தம்கேட்டு எழுந்தேன். அந்த சிங்களவர் தலையில் கையை வைத்தவாறு, ‘தெமட்டகொட சந்தியிலுள்ள தமிழ்க் கடைகள் யாவும் அடித்து நொறுக்கப்படுகிறதென்றும், பெரிய பிரச்சினை ஒன்று கொழும்பில் ஆரம்பமாகிவிட்டது” என்றும் கூறி, என்னை வெளியே போகாமல் பாதுகாப்பாக இருக்குமாறு சொல்லிவிட்டு சென்றார்.
ஒரு மணித்தியாலம் கழிந்திருக்கும். வெளியே சென்ற வீட்டு உரிமையாளர் வியர்த்து விறுவிறுக்க வந்தார்.
‘தமிழர்களை வைத்திருக்கிற சிங்களவர்களுடைய வீடுகளையும் எரிக்கிறார்களாம். அதனால் நீ இங்கிருப்பது எங்களுக்கு பயமாக இருக்கிறது” என்றார்.
மாதக் கடைசி. கையில் பணமில்லை.

வேலைத்தலத்தில் பணம் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் மருதானையை நோக்கி விரைந்தேன். அனேகமாக வேலைக்கு ஒரு குறுக்குப் பாதை வழியாக நடந்துதான் போவேன். அந்தப் பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, வேகமாக வந்த ஓட்டோ ஒன்று விக்கித்து நின்றது.
அதிலிருந்து வியர்த்து விறுவிறுத்தவாறு இரண்டு சிங்களவர்கள் இறங்கி என்னை கூப்பிட்டு, தங்களுடன் சேர்ந்து அந்த ‘ஓட்டோ”வை தள்ளிவிடுமாறு கூறினார்கள். கைகளில் கத்தி பொல்லுகளுடன் விழிகள் சிவப்பைக் கக்க, விகாரமான முகங்களுடன் நின்றிருந்தவர்களுக்கு நான் தமிழன் என்று அடையாளம் தெரியவில்லை. தெரிந்திருந்தால் அந்த நேரம் என்னிலையை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாதிருந்தது.

மனதில் பயம் தோன்றினாலும், அந்தச் சூழ்நிலையில் அவர்களுக்கு என்னை இனங்காட்டக் கூடாதென்ற நிலமையில் அவர்களுடன் ஒருவனாக அந்த ‘ஓட்டோ”வைத் தள்ள ஆரம்பித்தேன்.
அந்த ‘ஓட்டோ”வினுள் இரண்டு மூன்று பெரிய ‘சூட்கேஸ்கள் அரைகுறையாக திறந்தநிலையில் உடுபுடவைகளும் நகைகளுமாக வெளியே தெரிந்தன. அந்த ‘சூட்கேஸின்” வெளிப்பகுதி எங்கும் ஈரம் காயாத இரத்தக்கறைகள் வியாபித்திருந்து, எங்கோ ஒரு வீட்டில் தமிழுயிர்கள் அந்த இரு காடையரினால் கொடூர அவலத்துக்குள்ளாகி, தமது சொத்துக்களையும் பறிகொடுத்ததை எடுத்தியம்பின. சிலசமயம் அந்த உயிர்களும் பறிபோயிருக்கலாம்.
எனினும் என்ன பயன்?
எனது உயிர்ப் பாதுகாப்புக்காக அந்த ‘ஓட்டோ” தொடர்ந்து முன்னே செல்ல, கைகொடுத்துவிட்டு, கையாலாகாத்தனத்துடன் எனது வேலைத்தலத்தை நோக்கி விரையலானேன்.
அது திறக்கப்படவில்லை.
மீண்டும் வீட்டை அடைந்தேன். எனது நிலையைப் புரிந்துகொண்ட அந்த வீட்டு உரிமையாளர், கைச்செலவுக்கு சிறிதளவு பணத்தை கேட்காமலேயே தந்தார்.
எங்கே போவது? எவரிடம் உதவி கேட்பது?
யோசித்து முடிவெடுக்க முடியவில்லை.
வீதியால் செல்லும் வஸ் வண்டிகளிலிருந்து ‘ஜயவேவா, ஜயவேவா” என்ற பலநு}று குரலொலிகள் எழுந்து சூழ்நிலையின் பயங்கரத்தை உணர்த்திக்கொண்டிருந்தன.
வேலைக்கென வந்து மக்கள் வீதியெங்கும் கும்பல் கும்பலாக தமிழனின் அவலத்தை வேடிக்கை பார்த்தவாறு மெல்லமெல்ல நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
அப்போது ஒரேயொரு வழிதான் தென்பட்டது.
கல்கிசையில் அமைந்திருந்த ‘தில்லீஸ் பீச் ஹோட்ட”லுக்குச் செல்வது என்பதுதான். அது வெளிநாட்டு உல்லாசப் பிரயாணிகளுக்கான ‘ஹோட்டல்” என்பதால், அதுவே பாதுகாப்பான இடம் என்று முடிவெடுத்தேன்.
தெமட்டகொடவிலிருந்து கல்கிசைக்குச் செல்லவேண்டும்.
பொரளையூடாகவும் போகலாம். மருதானை ஊடாகவும் செல்லலாம். கலவரம் ஆரம்பமான இடம் பொரளை என்பதால், மருதானை ஊடாகச் செல்ல ஆரம்பித்தேன். நடந்து செல்வதே பாதுகாப்பானதாகத் தோன்றியது.
மருதானை, நகரமண்டபம் எல்லாவற்றையும் கடந்து கொள்ளுப்பிட்டியை அடைந்தபோது, சில நு}று மீற்றர் முன்னால் காடையர் கூட்டமொன்று பல தமிழர் வர்த்தக ஸ்தாபனங்களைக் கொள்ளையிட்டு, அவற்றை எரித்தவாறு சென்றுகொண்டிருந்தது.
அவர்களின் பின்னால் ‘ஜயவேவா” என்ற கோசங்களுடன் ஒரு கூட்டம். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் வேலைக்கு வந்து, அலுவலகங்கள் திறக்காததால் திரும்பிச் செல்பவர்கள். தமிழரின்மீது நடாத்தப்படும் அராஜகங்களைப் பார்த்து வேதனைப்படும் சிங்கள மக்களும் அந்தக் கூட்டத்தில் இல்லாமலில்லை.
இராணுவத்தினர் ‘ட்ரக்”குகளில் பெற்றோலைக் கொண்டுவந்து அந்தக் காடையர்களுக்கு விநியோகிப்பதையும், ‘ஜயவேவா” என்று கத்தி உற்சாகமூட்டுவதையும் காணக்கூடியதாக இருந்தது.
பல சரக்குக் கடைகளைச் சூறையாடி அதிலிருந்த இனிப்பு, குமிழ்முனைப் பேனா போன்றவைகளை அந்தக் காடையர்கள் சனங்களை நோக்கி வீசுவதையும் அவற்றை அந்தச் சனங்கள் முண்டியடித்தவாறு பொறுக்கி எடுத்து ஆனந்தம் அடைவதையும் பார்த்தவாறு மெல்லமெல்ல அவர்களோடு ஒருவனாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தேன்.
பம்பலப்பிட்டி என்ற பகுதியை அண்மித்தபோது காடையாரின் தொகையும், தாக்குதல்களும் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. சுற்றிநிற்கும் கூட்டத்திலே எவராவது தமிழர்கள் உள்ளார்களா என நோட்டமிட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். சுற்றிநிற்கும் மக்களின் ஆதரவும், இராணுவத்தினரின் பெற்றோல் விநியோக உதவியும் காடையரின் உற்சாகத்தைக் கூட்ட, அவர்களின் வெறியாட்டம் உச்சகட்டத்தை அடைந்துகொண்டிருந்தது.
பம்பலப்பிட்டி சரஸ்வதி லொட்ஜ் என்ற தோசைக்குப் பெயர்பெற்ற அந்தச் சைவக் கடையின் பலகைக் கதவுகளை நொறுக்கித் திறந்து, உள்ளேயிருந்து வேட்டியணிந்த ஒரு பெரியவரை வெளியே இழுத்து வந்து ஏதோ செய்யுமாறு கட்டளையிட்டார்கள். பாவம் அந்தப் பெரியவர் அணிந்திருந்த வேட்டியைக் கழற்றி தலையில் தலைப்பாகையாகக் கட்டிக்கொண்டு, தேகம் நடுங்க அந்தக் காலி வீதியில் மண்டியிட்டு இருகரம் கூப்பி அந்தக் காடையர்களைக் கும்பிடலானார். அருகில் உடைந்து சிதறியிருந்த அந்தக் கடைக் கதவுப் பலகையொன்றால் அவரின் முகத்தில் ஓங்கி அறைந்தான் அந்தக் காடையர்களில் ஒருவன். இரத்தம் குபீரெனப் பாய்ந்தது.
கண் முன்னால் ஒரு கொலையொன்று நிகழப்போகிறதோ என்ற பீதியுடன் உடல் உறைய நின்றிருந்தேன்.
அப்போது சில சிங்களப் பெண்கள் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த கூட்டத்திலிருந்து பாய்ந்து வந்து அந்த முதியவருக்கும் காடையருக்கும் இடையே ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாக நின்றுகொண்டு, அந்தக் காடையரைப் பார்த்து ஏசிக் கத்தினார்கள்.
அங்கே அந்தத் தமிழ் முதியவரது உயிர் பிழைத்துக் கொண்டது.
அந்தச் சிங்களப் பெண்களின் தாய்மை உள்ளத்துக்கு மனதாரத் தலை வணங்கியவாறு, மேலும் அந்த வழியால் தொடர்ந்து செல்வது புத்திசாலித்தனமல்ல என்ற முடிவுடன் கடற்கரைவழியாகக் கல்கிசையை அடையலாம் என்ற முடிவில், கடற்கரையில் அமைந்துள்ள தண்டவாளத்தின் வழியாக கல்கிசையை நோக்கி நடக்கலானேன்.
வெள்ளவத்தையில் காலிவீதியிலிருந்து கடற்கரை நோக்கி குறுக்காக அமைந்த வீதியெங்கும் ஒரே புகைமயமாகவும், மக்களின் அபயக் குரல்களாகவும் அந்த கடல் காற்றிலே கலந்துகொண்டிருந்தது.
நான் ராஜசிங்க வீதியை அண்மித்தபோது பின்னால் ஏதோ சலசலப்புக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன்.
சில காடையர்களும், ஒரு புத்த பிக்குவும் கையில் கத்தி பொல்லுகளுடன் வந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
ஆபத்து பின்னால் நெருங்குவதை உணர முடிந்தது.
ஓடினால் ‘தமிழன்” என்று இனங்கண்டு துரத்திப் பிடித்துவிடுவார்கள்.
நடையின் வேகத்தை அதிகரித்தேன்.
எனினும் கல்கிசைக்கு இன்னும் து}ரமிருந்தது. அப்போது வெள்ளவத்தையில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். கல்கிசையை அடைய தெகிவளை என்னும் இடத்தையும் தாண்டியாகவேண்டும்.
கல்கிசையை சென்றடைவேன் என்ற நம்பிக்கை பின்னால் வந்தவர்களின் தொடர்தலால் மெல்லமெல்ல அகன்று கொண்டிருந்தது.
வீதி எங்கும் சிங்களப் பேரினவாதிகளின் ஆதரவுடன் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த ஈழத்தழிழர்மீதான அட்டூழியங்களையும், அடாவடித்தனங்களையும் நேரடியாகவே பார்த்தவாறு வந்ததால், அந்த புத்த பிக்குவுடன் பின்தொடரும் காடையர்களால் எனக்கு என்ன நேருமோ என்ற எண்ணம் என் பதட்டத்தை அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது இராமகிருஷ்ண மிஷன் மண்டபத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதனுள் பல தமிழர்கள் அடைக்கலமாகியிருப்பது மண்டபக் கண்ணாடிச் சுவர்களினுாடே தெரிந்தது.
அப்போது யாழ்ப்பாணத்துக்கும் கொழும்புக்கும் பிரயாணசேவையை நடாத்திக் கொண்டிருந்த பிள்ளையார் ஸ்ரோர்ஸ் சொகுசு வஸ் ஒன்று அரைகுறையாக எரிந்து புகைய, மண்டப முன் கண்ணாடிகள் நொறுங்கிப் போயிருந்தன.
அவசர அவசரமாக உள்ளே நுழைந்துவிட்டேன். அந்தக் காடையர்களும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டு மண்டபத்தினுள்ளே இருந்த பெண்களும் குழந்தைகளும் கூச்சலிட ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது அந்த மிஷன் சுவாமிகள் காவியுடையுடன் முகத்தில் அமைதி தவழ, அபயக் குரலெடுத்து அலறும் அந்த அப்பாவி தமிழர்களை விலத்தியவாறு, புத்த பிக்குவின் முன்னால் வந்து நின்றுகொண்டார்.
என்னை அழித்துவிட்டு, அப்பால் சென்று உங்களின் வெறியைத் தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்னும் போக்கில் ஒரு காவியுடை தரித்த துறவி.
தமிழர்களை அழித்தே தீருவேன் என்னும் நோக்கில் இனவெறி கண்களில் தெறிக்கக் காடையருடன் இன்னொரு காவியுடை தரித்த புத்த துறவி.
இரண்டு வேறுபட்ட குணாம்சம் பொருந்திய துறவிகள் நேரடியாகச் சந்தித்தார்கள்.
அந்த புத்த துறவிக்கு அங்கே குற்றத்தை உணரும் மனப்பக்குவம் ஏற்பட்டதோ, என்னவோ, அவர் காடையர்களை அழைத்துக்கொண்டு திரும்பிச் சென்றுவிட்டார்.
சிறிது நேரத்தில் அங்கு கூடியிருந்த தமிழ் மக்கள் யாபேருக்கும் சுடச்சுடத் தேனீர் பரிமாறப்பட்டது.
பாலைவனத்தில் ஒரு துளி நீர் கிடைத்ததுபோன்ற உணர்வெழுந்தது.
சுற்றிலும் ஒரே புகைமயமாக இருந்தது. பல தமிழர்களின் உடமைகள் சூறையாடப்பட்டும் எரியூட்டப்பட்டும் மக்கள் அநாதரவாக இராமகிருஷ்ண மிஷன் மண்டபத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் செல்லச்செல்ல கூட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது.
குழந்தைகள் பசியால் கதற ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். எல்லோரையுமே பசி வாட்டி வதைத்தது.
இனிமேல் என்ன நடக்கப் போகிறது, என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதைக் குறித்து என்னால் சிந்திக்க முடியாமல் இருந்தது.
இரவு எட்டு மணியிருக்கும்.
முன்னே பொலீஸ் ஜீப் வண்டி வர, பின்னால் பலநோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்க லொறிகள் மூன்று வந்தன.அவற்றில் ஏற்றப்பட்டோம். அவை பம்பலப்பிட்டி இந்துக் கல்லுாரியைச் சென்றடைந்தன.

லொறிகளிலிருந்து பரபரப்பாக இறங்கிய அனேகர் முண்டியடித்தக்கொண்டு உள்ளே ஓடினார்கள். ஏதாவது உணவு வழங்குகிறார்களோ என்று நோட்டமிட்டேன். அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை. ஒவ்வொரு வகுப்பறைகளாகத் தமக்கு இடம் ஒதுக்குவதில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.
உடமைகளையும் கட்டிக்காத்த செல்வங்களையும் இழந்து அகதிகளாக அவலங்களுடன் எதிர்காலமே சூனியமாகிவிட்ட நிலையில், ஒரு வகுப்பறையின் வெறும்தரையில் கையோடு எடுத்துவந்த சில சில்லறைப் பொருட்களை வைத்து இடம் பிடிப்பதில் போட்டிபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.இந்தப் போட்டியானது அப்போதிருந்து அகதி முகாமான பம்பலப்பிட்டி இந்துக் கல்லு}ரியில், ஒவ்வொரு சிறுசிறு விசயங்களுக்குமாய் சங்கிலிக் கோவையாய் பின்னிப்பிணைந்து வளர்ந்துகொண்டே சென்றது.
உறங்குவதில் இடம்தேடப் போட்டி. உணவு பெறுவதில் போட்டி. மலசல கூடம் செல்வதில் போட்டி. முகம் கழுவத் தண்ணீர் பிடிப்பதில் போட்டி. யாழ்ப்பாணம் செல்ல கப்பலுக்குப் பதிவு செய்வதில் போட்டி.
இத்தனைக்கும் மேலாக இலங்கைத் தமிழன், இந்தியத் தமிழன் என்று போட்டி. இத்தனை போட்டிகளும்அதனால் நிமிடத்துக்கு நிமிடம் உருவாகும் புதுப்புதுப் பிரச்சினைகளுமாக அகதிமுகாம் வாழ்வு வித்தியாசமான, அதேநேரத்தில் தமிழினம் எப்போது ஒற்றுமைப்படும் என்ற ஏக்கத்தையும் தந்ததென்றால் மிகையாகாது.
அழிவுகளும் அவலங்களும் ஈழத் தமிழினத்தின் சுயநல, சுகபோக தேடலை ஒருபுறமாகத் தள்ளி, விட்டுக்கொடுப்புக்களோடுகூடிய ஒற்றுமை உணர்வை வளர்த்தெடுக்குமா என்ற வினாவுக்கு ஒரு சாதகமான பதில் வெகுதொலைவிலேயே காத்திருப்பதான உணர்வு ஏற்பட்டது.ஒரு சம்பவம்…
ஒரு யாழ்ப்பாணக் குடும்பம். பல வருடங்களாக கொழும்பு வாழ்க்கை என்பதை அவர்களது செயற்பாடுகள் எடுத்தியம்பின. அவர்களுடன் ஒரு வீட்டுப் பணிப்பெண். அப்போது அங்கே எல்லோரும் அகதித் தமிழர்கள் என்றாலும், அவர்களைப் பொறுத்தளவில் அந்த இளம்பெண் பணிப் பெண்ணாகவே நடாத்தப்பட்டாள்.

பெரியதொரு கம்பளத்தை விரித்து அதிலே உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அந்தப் பெண் அவர்களுக்காக வரிசைகளில் நின்று தண்ணீர் என்றும் உணவென்றும், அவர்களின் உடுபிடவைகளைத் தோய்ப்பதென்றும் உழைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இத்தனைக்கும் அவள் உணவருந்தினாளா, உறங்கினாளா என்பதைப்பற்றி அவர்களுக்கு அக்கறையில்லை. அவள் என்னதான் பணிவிடை செய்தாலும், அவள்மீது வசைபாடுவதிலேயே கவனமாக இருந்தார்கள்.
அவளுக்கு அந்த முகாம் வதைமுகாமானது. அதிலிருந்து விடுபட அவளுக்கு தெரிந்த வழி அவளது வாழ்க்கையையே மாற்றியது. ஆம். அவள் அந்த முகாமில் ஒரு இளைஞனை திருமணம் செய்தாள். அந்தத் திருமணம் அங்கு கடமையிலிருந்த பொலிசாரின் முன்னிலையில் நிகழ்ந்தது.
அந்த யாழ்ப்பாணக் குடும்பத்தின் அதிகாரத்துக்கு அவள் தனது திருமணத்தின் மூலம் கடிவாளமிட்டாள் என்பதுதான் யதார்த்தம்.

இந்த ஆடிக்கலவரத்தை கறுப்பு யூலை என்கிறார்களே. இந்தக் கறுப்பு யூலையானது சிங்களப் பேரினவாதத்தால் தமிழினத்தின்மீது வாரியிறைக்கப்பட்ட கறுப்பா? அல்லது தமிழர் மனங்களில் ஆழப் புதைந்திருக்கும் கறுப்பை அகற்ற வந்த யூலையா?
யாழ்ப்பாணத்துக்கு சரக்குக் கப்பலில் செல்லவென கொழும்புத் துறைமுகத்தில் நானும் சில நண்பர்களும் நின்றிருந்தோம்.
பசித்தது.

துறைமுகத்தில் சாப்பாட்டுப் ‘பார்சல்”களை சிலர் மலிவு விலையில் விற்பதுண்டு. அங்கு கடமையிலிருந்த இரு சிங்கள இளைஞர்களிடம் விசாரித்தோம்.
அவர்கள் உடனே விரைந்து சென்று சில சாப்பாட்டு பார்சல்களை எடுத்துவந்து தந்தார்கள்.
பணத்தைக் கொடுத்தபோது வாங்க மறுத்தார்கள்.
‘இது நாங்கள் சாப்பிட வைத்திருந்தவை. இந்தக் கலவரத்துக்காக நாங்கள் கவலைப்படுகிறோம். இங்கு எல்லா மக்களும் சமமாக வாழவேண்டும் என விரும்புகிறோம். நீங்கள் மீண்டும் கொழும்புக்கு வரவேண்டும். அதுதான் எங்களுடைய விருப்பம்.”
அவர்கள் கூறிக்கொண்டே போனார்கள்.
நாங்கள் அவர்களிடம் விடைபெற்று கப்பலில் ஏறினோம்.
கப்பல் காங்கேசன்துறையை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தது.

படங்கள் உதவி: தமிழ் நேசன் & பல்வேறு தளங்கள்

ஒரு நினைவுப்பதிவும், ஒரு திரைப்பதிவும்

இலங்கை வானொலி என்னும் ஊடகம் உலகத் தமிழ் வானொலி ஒலிபரப்புக்கு முன்னோடியாக இருந்த காலம் அது. தனித்துவம் மிக்க ஒலிபரப்புக் கலைஞர்கள், படைப்பாளிகளை உருவாக்கிய அந்த வானொலிக் களத்தில் தோன்றிய சிறப்பு மிகு கலைஞன் அமரர் திரு. ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் அவர்கள். வானொலியில் செய்தி அறிவிப்பாளராக, நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளராக, நடிகராக விளங்கிய இவர் கடந்த ஜூன் 6, 2008 இல் இந்த உலகில் இருந்த தன் வாழ்வு என்னும் பாத்திரத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார். அமரர் ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் குறித்த அஞ்சலிப் பகிர்வு ஒன்றை அவுஸ்திரேலிய தமிழ் ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தில் நான் படைத்தபோது, இலங்கை வானொலியின் கலைஞரும், முன்னாள் சக்தி எப்.எம் வானொலிப் பணிப்பாளருமான திரு எஸ்.எழில்வேந்தன் அவர்கள் கலந்து கொண்டு தன் அமரர் திரு. ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் குறித்த அஞ்சலிப்பகிர்வை வழங்கியிருந்தார்.

அதன் ஒலிவடிவத்தைக் கேட்க


மேலே படத்தில் இடமிருந்து வலம் 1. ராமசந்திரன் – (நிகழ்ச்சி உதவியாளர்) , 2.எஸ்.எழில்வேந்தன் 3.வசந்தி பொன்னுத்துரை (செயலாளர்) 4.குகமூர்த்தி (கடத்தப்பட்டுக் காணாமல் போனவர் – எழுதுவினைஞர்) 5. ஏ.ஸ்ரீஸ்கந்தராஜா (கட்டுப்பாட்டாளர்), 6.ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் (அமைப்பாளர்) 7. ஹரிஹர சர்மா (கட்டுப்பாட்டாளர்) 8.சோமசுந்தரம் (தயாரிப்பாளர்), 9. வி.என். மதிஅழகன், 10.நடேச சர்மா (அறிவிப்பாளர்), 11. செல்வி சற்சொருபவதி நாதன், 12.ஜி. புஷ்பரத்தினம் (தயாரிப்பாளர்) .

ஜோர்ஜைப் பற்றி இங்கே நினைவு கொள்ளும் போது என் மனக்கண் முன்னே வருகின்ற ஜோர்ஜ், நான் சிறுபையனாக அதாவது அரைக்காற்சட்டை போட்டுக் கொண்டு திரிகின்ற காலத்திலே நான் ஜோர்ஜைக் கண்டிருக்கின்றேன். அப்போது என் தந்தையார் கவிஞர் நீலாவணன் ஆட்டுப்பட்டித் தெருவிலுள்ள அரசு பதிப்பகம் அதாவது எம்.ஏ.ரஹ்மானுக்கு சொந்தமாக இருந்த ரெயின்போ பிறிண்டர்ஸ் கொழும்புக்கு வரும்போதெல்லாம் செல்வார். என்னுடைய தந்தையாருக்கும் எம்.ஏ.ரஹ்மானுக்குமிடையில் ஒரு நட்பு இருந்தது. அங்கேதான் எஸ்.பொன்னுத்துரை அவர்களும் எம்.ஏ.ரஹ்மானுடன் இணைந்து பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார், நூல்கள் வெளிவருவதற்குக் காரணமாகவிருந்தார். இளம்பிறை என்னும் மாத சஞ்சிகை ஒன்று அங்கிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.

அப்போது நான் சின்னப்பையனாக இருந்த போது கேணியா ஒப்பரேஷன் நடந்தது. அதை முடித்து விட்டு நாங்கள் எல்லோரும் கதிர்காமத்துக்குப் போகவேண்டும் அதற்கு முன்னர் நாம் எல்லோரும் ரெயின்போ பிறிண்டர்ஸ் இல் தான் போன் நின்றோம். அப்போது நான் அங்கே பார்த்தேன், ரெயின்போ பிறிண்டர்ஸ் இன் முன்பக்கத்தில் ஒரு மேசையிலே ஒரு மெல்லியான, குச்சி உருவம் கொண்ட இளைஞர் ஒருவர் இருந்து புரூப் றீடிங் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். அவரை என் தந்தையார் ஜோர்ஜ், ஜோர்ஜ் என்று அழைப்பதை நான் கேட்டிருக்கின்றேன். இவர் தான் ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன், இவருடன் சேர்ந்து நான் பணியாற்றப் போகின்றேன் என்று அப்போது அரைக்காற்சட்டை போட்ட ஒரு 9,10 வயதிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன், அந்தக் காலத்திலே நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

இலக்கிகர்த்தா இலங்கையர் கோன் அவர்கள் கல்முனையிலே ஒரு பெரிய இலக்கியவிழாவை நடாத்தவேண்டுமென பல திட்டங்களைப் போட்டிருந்தார். அது நிறைவேறாமலேயே அவர் 1961இல் இறந்து விட்டார்.62 ஆம் ஆண்டிலே எனது தந்தையார் கவிஞர் நீலாவணன் அவர் கல்முனைத் தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்தார். 62 ஆம் ஆண்டு காலஞ்சென்ற இலங்கையர்கோன் நினைவாக,அவரின் ஞாபகார்த்தமாக கல்முனை தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம் ஒர் இலக்கிய விழாவினை நடாத்திய போது அவர்கள் சிறுகதைப் போட்டி ஒன்றையும் நடாத்தினார்கள். அந்தப் போட்டியிலே பங்குபெற்றவர்களில் முதலாம் பரிசு பாலகிருஷ்ணனுக்கு என்று நினைக்கின்றேன். இரண்டாம் பரிசு குண்டுமாமா என்றொரு சிறுகதைக்குக் கிடைத்தது. அந்தக் கதையை எழுதியவர் ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன். நான் சின்னப் பையனாக இருந்தகாலத்திலும் என்னுடைய தந்தையாருடைய இலக்கிய முயற்சிகளை அவதானித்து வருவதுண்டு. அதனால் தான் இந்த விடயமும் எனக்கு ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது. அப்போது அப்பா சொன்னார் குண்டுமாமா சிறுகதைக்குப் பரிசு ஜோர்ஜ் தான் கொழும்பில் றெயின்போ பிறசில் முன்னுக்கு இருப்பவர் என்று.

அதற்குப் பிறகு நான் எழுபத்தியேழிலே இலங்கை வானொலியில் நான் ஒரு ஒப்பந்த அடிப்படையில் பகுதி நேரமாகத் தொழிலிற்குச் சேர்ந்தபோது மீண்டும் ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரனை நான் கண்டேன். ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்துக்குச் சென்றபோது ஜோர்ஜை சந்தித்து என்னை கவிஞர் நீலாவாணன் மகன் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரனின் ஆரம்பகால நினைவுகளை மீட்டிப் பார்க்கின்றபோது இதுதான் என் மனதிலே நிழலாடுகின்ற விஷயங்கள்.

இலங்கை ஒலிபரப்புக்கூட்டுத்தாபனத்தில் பணியாற்ற வந்த பின் ஜோர்ஜிடம் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. ஏனென்றால் நாடகத்திலே எனக்கு இயல்பாகவே ஈடுபாடிருந்தது. அவருக்கும் நாடகங்கள் தொடர்பில் மிகுந்த ஈடுபாடிருந்தது. இருவரும் நாடகங்கள் தொடர்பில் பேசிக்கொண்டிருப்போம். குறிப்பாக ஜோர்ஜ் அவர்கள் எமது தமிழ் நாடகங்களை விடுத்து அவருக்கு மேலைத்தேய நாடகங்கள் தொடர்பில் நிறைய அறிவிருந்தது. மேலைத்தேய திரைப்படங்கள் தொடர்பில் நிறைய அறிவிருந்தது. அவற்றைப் பற்றியெல்லாம் பேசுவார். அவருக்கு தனக்குத் தெரிந்த விடயங்களைப் பலரிடம் பேசி அவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. மேலைத்தேய கலைஞர்கள் பற்றியும், அந்த நாடகம் எப்படி, இந்த நாடகம் இப்படி நிறைய விஷயங்களை அவர் பகிர்ந்து கொள்வார். வருகின்ற இளைஞர்கள் எல்லோருக்குமே தன்னுடைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்ற ஒரு ஆவல் மிக்கவராக இருந்தார்.

ஜோர்ஜிடம் நான் கண்டுகொண்ட இன்னுமொரு இயல்பு என்னவென்றால், அதைச் சிறப்பியல்பா எதென்று சொல்லத் தெரியவில்லை. அவரைத் திருப்திப்படுத்துவது மிகச் சிரமம். அதாவது எவ்வளவு சிறப்பாகத் தான் நாம் ஒரு நாடகத்தில் நடித்தாலும், எவ்வளவு சிறப்பாகத் தான் நிகழ்ச்சியை செய்தாலும், ஜோர்ஜை நாங்கள் ஒரு உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் வைத்திருப்போம், அவரிடம் போய் “ஜோர்ஜ்! எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்டால் “ஏதோ இருந்தது” என்று சொல்லி விடுவாரே தவிர நன்றாக இருந்தது என்று ஒருநாளுமே அவர் சொல்ல மாட்டார். ஏனென்றால் அவருக்கு இன்னும் இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் நன்றாகச் செய்யவேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது.

அதற்குப் பின்னர் நாம் அவருடன் பேசிப் பழகிக் கொண்டு போகும் போது உண்மையிலேயே இவருக்கு வானொலியில் ஒரு குருவாக இருந்தவர் யாரென்று பார்த்தால் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்கள் தான் குருவாக இருந்திருக்கின்றார். ஜோர்ஜ் சென்ற் பெனடிக்ற் கல்லூரியில் கற்ற காலத்திலே, இளைஞர் மன்றம் என்ற வானொலி நிகழ்ச்சியிலே கலந்து கொள்வதற்காக அவர் வந்த போது பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்கள் தான் வானொலி அண்ணாவாக இருந்திருக்கின்றார். அவரால் புடம் போடப்பட்ட ஒருவராகத் தான் ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் அவர்கள் இருந்திருக்கின்றார். ஆகவே பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்களுடைய வானொலி மாணாக்கர் ஜோர்ஜ் அவர்கள் என்றால் அது மிகையில்லை.

அதுமட்டுமல்ல ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் ஒரு சிறுகதை எழுத்தாளர், ஒரு நாடக எழுத்தாளர், நாடக நடிகர், தொலைக்காட்சி நடிகர் இப்படி அவரைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டு போகலாம். இதைத் தவிர அவருக்கிருந்த சித்திரம் வரைகின்ற இயல்பைப் பற்றியும் சொல்லவேண்டும். அவர் அந்தக் காலத்தில் மித்திரன் இதழில் என்று நினைக்கின்றேன், சித்திரக் கதைகள் கூடச் செய்திருக்கின்றார். கே.எஸ்.சந்திரன் என்ற பெயரிலே இதைச் செய்திருக்கின்றார்.

மேலைத் தேய நாடகங்களை மொழிபெயர்க்கின்ற ஒரு பழக்கம் அவரிடம் இருந்திருக்கின்றது. குறிப்பாக அபத்த நாடகங்கள் என்ற அதாவது absurd play என்று சொல்லுவார்கள், அந்த நாடகங்களை எழுதுவதிலே, நடிப்பதிலே எல்லாம் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்தது. அவர் நான் நினைக்கின்றேன் 1999 ஆம் ஆண்டு அபத்த நாடகங்கள் என்ற ஒரு நூலைக் கூட வெளியிட்டார். அந்த நூல் அவருடைய ஒரு மகளின் திருமணத்திற்காக, அந்தத் திருமணத்தை நினைவுகூர்ந்து வெளியிட்ட நூலாக அமைந்தது. அதாவது நத்தையும் ஆமையும் ( கே.எஸ்.பாலசந்திரன் இதில் பிரதான பாத்திரம் ஏற்று நடித்தவர்), சொர்க்கமும் நரகமும் என்ற இரண்டு நாடகங்களை கொண்ட தொகுதியாக அது அமைந்திருந்தது.

ஜோர்ஜ் அவர்கள் யோகர் சுவாமிகளின் “சும்மா இருத்தல் சுகம்” என்ற மகாவாக்கியத்தை மிகவும் பற்றிப் பிடித்திருந்தார். ஒரு சோம்பல் தன்மையோடு இருப்பார். ஆனால் நிறைய வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருப்பார். யாராவது ஆட்டோகிராபில் எழுதக் கொடுத்தாலும் “சும்மா இருத்தல்” சுகம் என்று எழுதிக் கொடுத்து விடுவார். யோகர் சுவாமிகளின் அந்த மகாவாக்கியத்தில் எவ்வளவு தூரம் அவருக்குப் பற்றிருந்தது என்பதை நான் அறியேன். தனது மேசையில் கூட இந்த “சும்மா இருத்தல் சுகம்” என்பதை எழுதி வைத்துவிடுவார்.

மற்றையது அவர் மிகவும் சிறந்ததொரு சதுரங்க/செஸ் விளையாட்டுக்காரர். அநேகமாக ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியின் எழுத்துக்களை விரும்பி வாசிப்பார். அதாவது எல்லோரையும் விட வித்தியாசமான மனிதராக அவர் இருந்தார் என்று தான் நான் சொல்வேன்.

அவரின் ஆரம்ப காலத்திலே பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்கள் பாராட்டுமளவுக்கு ஒரு சிறந்த கவிதைகளைப் படைக்கும் கவிஞராகக் கூட இருந்திருக்கின்றார். தாமாகவே கவிதை இலக்கணத்தைக் கற்று அதாவது யாப்பெருங்க் கலக்காரிகையை இந்தியாவில் இருந்த தன்னுடைய பேனா நண்பர் மூலம் பெற்று அதன் மூலம் கவிதை இலக்கணத்தைக் கற்று கவிதைகளை எழுதியிருக்கின்றார். பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்கள் இவரின் கவிதையைப் பாராட்டி அப்போது வானொலியில் இசைப்பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த மணி பாகவதரிடம் கொடுத்து அதை ஒரு நிகழ்ச்சியிலே மெல்லிசைப் பாடலாகக் கூடப் பாட வைத்திருக்கின்றார்.

ஆங்கிலத்தில் செய்யப்படும் absurd play என்னும் அபத்த நாடகங்களை ஜோர்ஜ் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தார். வானொலியில் தாளலய நாடகம் என்னும் வடிவத்தை அவர் மிகவும் சிறப்பாகக் கையாண்டார். அதே போன்று தொலைக்காட்சிக்கு நாடகங்களை எழுதியது மட்டுமல்ல அவற்றில் நல்ல பாத்திரங்களில் நடித்திருக்கிறார். அதுமட்டுமல்ல அவர் ஒரு தொலைக்காட்சிப் பிரதி எழுதி வைத்திருந்தார். தனியே விரல்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டே ஒரு கதையைச் சொல்கின்ற பாங்கில். தனியே விரல்கள் மட்டுமே காட்சியில். அதாவது ஒரு காதலன், காதலி விரல்கள். அவை திருமணத்திலே பற்றிப் பிடிக்கின்றன, முதலிரவிலே விரல்கள் பற்றிப் பிடிக்கின்றன, பிள்ளை பிறக்கின்றது விரல்கள், என்று தனியே விரல்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு ஒரு நாடகப் பிரதியை எழுதியிருந்தார். இப்படி எல்லாவற்றையும் வித்தியாசமாகப் பார்க்கின்ற ஒரு மனிதராக அவர் இருந்தார்.

இலங்கை ஒலிபரப்புக்கூட்டுத்தாபனத்திலே சில புதிய முயற்சிகளான நாடகங்களை, அதாவது பரீட்சார்த்த நாடகங்கள் என்னும் நாடக முயற்சியிலே அவர் ஈடுபட்டார். பி.விக்னேஸ்வரன் அவர்களுடன் இணைந்து இந்த முயற்சிகளிலே அவர் ஈடுபட்டார். பிரதிகளை அவர் எழுதிக் கொடுக்க விக்னேஸ்வரன் அவற்றைத் தயாரித்திருக்கின்றார். அதுமட்டுமல்ல இலங்கை ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபன மேடை நாடக விழாக்களிலும் கூட அவர் நாடகங்களை எழுதி, நடித்து, இயக்கியுமிருக்கின்றார். உண்மையில் இலங்கையின் நாடக வரலாற்றை எழுதும் போது ஜோர்ஜை விலக்கிவிட்டு நாடக வரலாற்றை எழுத முடியாது என்ற வகையில் ஜோர்ஜின் பங்களிப்பு நிறையவே இருந்திருக்கின்றது என்று துணிந்து சொல்லலாம்.

ஐரிஎன் என்னும் தொலைக்காட்சி தனியாரினால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு பின்னர் அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றதன் பின் அங்கு தமிழ் செய்திப் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரன் அவர்கள் இருந்திருக்கிறார்.

ஜோர்ஜ் அவர்களுக்கு மேலைத்தேய இலக்கியங்கள் குறித்த மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது போல், மகாகவி பாரதி மேலும் மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது. அதாவது பாரதியின் குயில் பாட்டை வானொலி வடிவமாக்கி வழங்கியது ஜோர்ஜ் தான். அதற்குக் குரல் வடிவம் கொடுத்து நடித்தார். நான் நினைக்கிறேன் இலங்கை வானொலியில் அந்த ஒலிப்பதிவு இன்னமும் இருக்கிறதென்று. உண்மையில் அவர் பாரதி மீது கொண்ட பற்றுக் காரணமாகத் தன் பிள்ளை ஒன்றுக்கு பாரதியென்றே பெயரைச் சூட்டியிருந்தார். அந்தப் பிள்ளையை மட்டக்களப்புப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு நாடகம் தொடர்பான கற்கை நெறிக்குத் தான் அனுப்பியிருந்தார் என்று நினைக்கிறேன். இன்னொரு புதல்வருக்கு காஃப்கா (Franz Kafka ஜேர்மன் மொழியில் எழுதிய செக் எழுத்தாளர்)என்ற மேலைத் தேய எழுத்தாளரின் பெயரையே அவர் சூட்டியிருந்தார். அப்போது அவரின் உறவினர்கள் என்ன காக்கா என்று பெயர் வைக்கிறாயே என்று கிண்டலடித்தபோதும், இல்லை காஃப்கா என்னுடைய மனங்கவர்ந்த எழுத்தாளன். அவனுடைய பெயரை என்னுடைய பிள்ளைக்கு வைக்க உரிமையில்லையா என்று விடாப்பிடியாக இருந்தார்.

அவரால் எழுதப்பட்ட நான்கு நூல்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று அவரின் “ஜோர்ஜ் சந்திரசேகரனின் சிறுகதைகள்” என்ற சிறுகதைத் தொகுதி. அதற்கு இலங்கை சாஹித்ய மண்டலப் பரிசு கிடைத்தது. அபத்த நாடகங்கள் கிடைத்தன. சருகுள் கசியும் ஈரங்கள் என்ற அவரின் வானொலியோடு தொடர்புடைய வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படைத்திருந்தார். அதன் இரண்டாவது தொகுதியாக “வானொலியும் நானும்” என்ற நூலை வெளியிட்டிருந்தார். அதற்குப் பிறகும் அவர் பல இலக்கிய முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார்.

பேராசிரியர் மெளனகுரு அவர்கள் ஒரு கருத்தைச் சொன்னார், தான் ஜோர்ஜ்ஜைச் சந்தித்தபோது நாடகம் தொடர்பான ஒரு பெரிய ஆய்வு நூலை எழுதி அவர் கையெழுத்துப் பிரதியாக வைத்திருக்கின்றார் என்றும் கேள்விப்பட்டேன். அவருக்கு கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம் இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்னர் சிறந்த விருதினை வழங்கியிருக்கின்றது. அப்போது தான் மெளனகுரு, ஜோர்ஜின் இந்த நாடகப் பிரதி பற்றிச் சொல்லி, இது நாடகம் தொடர்பான, மொழி பெயர்ப்புக் கட்டுரைகள் எல்லாம் அடங்கிய ஒரு நல்லதொரு நூலாக அமையும் என்று சொன்னார். இந்தத் தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் முடிந்தால் அதனைப் பெற்று நூலாக்க முயற்சி செய்யவேண்டும். இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் எவராவது அதைச் செய்வாரேயானால் அது ஜோர்ஜுக்கு செய்யும் நன்றிக் கடனாக இருக்கும், மற்றையது தமிழ் கூறும் நல்லுலகின் நாடக வளர்ச்சிக்கு நாம் செய்யும் பெரிய கைங்கரியமாக இருக்கும். யாராவது இதற்கு முன்வர வேண்டும் என்பது எனது தாழ்மையான வேண்டுகோள். புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் இருக்கும் உறவுகள் முடிந்தால் இந்தப் பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்தவேண்டும். அவரது குடும்பத்தினர் மட்டக்களப்பு தாமரைக்கேணியிலே இசை ஒழுங்கை என்ற விலாசத்திலே அவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் தொடர்பை ஏற்படுத்தி இதைச் செய்யலாம்.

“எங்களை நாங்களே கூவிக் கூவி விற்க வேண்டும், மற்றவன் விற்பான் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது” என்று சொல்லுவார்கள். ஜோர்ஜ் என்ற ஒரு பெரும் கலைஞன் அந்தக் காரியத்தைச் செய்யவில்லை. அதுதான் ஜோர்ஜ் விட்ட பிழை என்று நினைக்கிறேன். ஒரு முட்டையை இட்டு விட்டுக் கோழி போலக் கொக்கரித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இருக்கின்றார்கள். அதைப் போல் நிறைய முட்டைகளை இட்டுவிட்டு ஆமை போலத் தூங்குகின்றவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
ஜோர்ஜ் ஒரு ஆமையாகவே இருந்துவிட்டார். உண்மையிலே அவருக்குக் கிடைக்கவேண்டிய புகழ், பெருமைகள் இதைவிட இன்னும் பல இருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றை அவர் தேடிப் போகவில்லை, தேடிப் பெறவில்லை.

நன்றி: அஞ்சலிப்பகிர்வையும், வானொலிக் கலைஞர்கள் தாங்கிய புகைப்படத்தையும் வழங்கிய திரு எஸ்.எழில்வேந்தன்

…………………………………………………………..
வடக்கு நோக்கி யந்த்ரம்

நீண்ட நாட்களுக்கு முன்னர் பார்த்து வியந்த படம் “வடக்கு நோக்கி யந்த்ரம். இந்தப் படத்தைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லி வைக்கவேண்டும் என்று நினைத்து அது கைகூடாமல் காலம் இழுபட்டுப் போய் விட்டது. ஆனால் சமீபத்தில் படித்த ஒரு செய்தியால், இந்தப் பதிவை எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டு விட்டது. அந்தச் செய்தி “வடக்கு நோக்கி யந்த்ரம்” தமிழில் நகைச்சுவை நடிகர் கருணாஸ் நடிக்க ” திண்டுக்கல் சாரதி” என்ற பெயரில் மொழி மாற்றப்படுவதாக வந்த செய்தியே அது. நீண்ட காலமாக மலையாளத்தின் தேர்ந்தெடுத்த படங்களைப் பார்த்து வருபவன் என்ற ரீதியில் எனக்கு மிகவும் ஜீரணிக்க முடியாத விடயங்களில் இதுவும் ஒன்று. தொடர்ந்து நல்ல பல மலையாளப் படங்கள் தமிழ் வர்த்தகச் சந்தையில் சோரம் போய்க் கொண்டிருக்கின்றன. அதில் “வடக்கு நோக்கி யந்த்ரமும்” இப்போது சேர்ந்து விட்டது. எப்படி ஒரு நல்லதொரு பழைய பாடல் ரீமிக்ஸ் கலவையால் சீரழிக்கப்படுகின்றதோ அதற்கு ஒப்பானது நல்ல பல திரைப்படங்களை மொழி மாற்றிக் கெடுப்பது.

மலையாள ரசிகரிடம் பிடித்த நல்ல படங்களின் பட்டியலைக் கேட்டால் நிச்சயம் வடக்கு நோக்கி யந்த்ரமும் பெரும்பாலும் அவர் பட்டியலில் இருக்கும். மலையாள சினிமா உலகில் கதாசிரியராக, இயக்குனராக, நடிகராக விளங்கும் சிறீனிவாசனின் கதை இயக்கத்தில் சிறீனிவாசனே நாயகனாகவும் , பார்வதி நாயகியாகவும் நடித்து 1989 இல் வெளிவந்த படம் அது. கேரள அரசின் சிறந்த திரைப்படமாகவும் அது தேர்வு செய்யப்பட்டது.

தலத்தில் தினேசன் (சிறீனிவாசன்) ஒரு அச்சுக்கூடத்தை நடத்தி வருபவன் அவன் வார சஞ்சிகையில் வரும் மனோதத்துவ கேள்வி பதில்களையே படித்து சதா சர்வகாலமும் அதன் நினைப்பில் இருப்பவன். சுமாரான தோற்றமுள்ள, அவனுக்கு மனைவியாகக் கிடைப்பதோ அழகுச் சிலையாய் தேவதையாய் ஷோபா (பார்வதி) என்றொரு பெண் . ஆரம்பத்தில் ஒரு அழகான பெண் தனக்குக் கிடைக்கின்றாளே என்ற ஆசையும், எதிர்பார்ப்பும் அவனுள் இருந்தாலும், அதுவே அவனுக்கு ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையையும், பயத்தினையும் உண்டு பண்ணுகின்றது. தன் மனைவியாக வாய்த்த ஷோபாவுக்கு தான் எந்த வகையிலும் குறைந்தவனில்லை என்று நிரூபிக்கவும், அவளுக்குத் தன் மேல் அதீத ஈர்ப்பு வருவதற்கும் தன்னால் என்ன செய்யலாம் என்று நினைத்தவனுக்கு, திருமணத்தின் முன் தான் வாசிக்கும் வாரப்பத்திரிகை கேள்வி பதில் தான் ஞாபகம் வருகின்றது. தன் நிலையைச் சொல்லி அந்தப் பத்திரிகைக்குக் கேள்வி மேல் கேள்வியாக அனுப்புகின்றான். பதிலில்லை. ஆபத்பாந்தவனாக வருகின்றார் நிருபராக வேலை பார்க்கும் தலக்குலம் சேர் ( இன்னசெண்ட்). தன் நிருபர் நண்பரின் கோமாளித்தனமான ஆலோசனைகளைக் கேட்டு முயன்று பார்த்து, எல்லாவற்றிலும் தோல்வியே காண்கின்றான் தினேசன், ஆனால் அவன் மனைவி ஷோபாவின் உள்ளார்ந்த நேசத்தை உணராமலேயே. நாளடைவில் தன் அழகான மனைவியை யாராவது கவர்ந்து போய் விடுவார்களோ என்ற சந்தேக நோய் தொற்றுகின்றது. இந்த சந்தேகப் பிசாசால், தன் தம்பியையே விரட்டியடிக்கின்றான். தாயின் நேசத்தை இழக்கின்றான். தன் வேலையைத் தொலைக்கின்றான். அயலில் இருப்பவர்கள், தன் வீட்டைக் கடப்பவர்கள் யாரைக் கண்டாலும் சந்தேகம், சந்தேகம் தான் அவனுக்கு. இதுவே தனேசனுக்கு மன நோயை உண்டு பண்ணி சிகிச்சைக்கு அனுப்புகின்றது. மனநோயாளி தனேசன் திருந்தினானா என்பது தான் கதையின் முடிவில் வரும் திருப்பம்.

ஒரு சாதாரண கருவை வைத்துக் கொண்டு, தன் நடிப்பாலும், பொருத்தமான காட்சியமைப்பாலும் பேர் சொல்ல வைத்த பெருமை சிறீனிவாசனுக்கே உண்டு. தனக்கு வரவேண்டியவள் எப்படிப்பட்டவளாக இருக்கவேண்டும் என்பதில் இருந்து, பின்னர் அழகான மனைவியைக் கவர தினேசனாக வரும் சிறீனிவாசன் போடும் நாடகங்கள் வெகு இயல்பு.

சிறீனிவாசன் என்னும் பெரிய நாயகன் அந்தஸ்து இல்லாத நடிகருக்கு பொருத்தமான வேடமும், களமும், தேவையற்ற வர்த்தக சமாச்சாரங்கள் இல்லாத திரைப்படம் இது. எண்பதுகளில் தேர்ந்தெடுத்த பல இயக்குனர்கள் வருகையும், மம்முட்டி, மோகன்லால் போன்றவர்களின் மாறுபட்ட நடிப்பையும் கொடுத்திருந்த வேளை இந்தப் படம் தனித்துவமாக நிற்பதற்கு முழுமையான காரணமும் சிறீனிவாசனின் உழைப்பே எனலாம்.

தன் வீடு இருக்கும் வீதியில் இருக்கும் வாலிபர்களுக்கு நாசுக்காக ஆலோசனை சொல்லும் இடம், தன் மனைவிக்குப் பாடிக் காட்டப் பயிற்சி எடுப்பது, வேலை நேரத்தில் திருட்டுத்தனமாக மனைவியைப் பார்க்க வந்து கள்ளன் பட்டத்தோடு அடி வாங்குவது, புகைப்படம் எடுக்கப் போய் சொதப்புவது என்று ஆங்காங்கே காட்சிகளோடு இழையோடுகின்றது நகைச்சுவை.

சந்தேக நோய் முற்றி தன் தாய், தம்பியின் சொந்தத்தை இழப்பது, பகலென்றும், இரவென்றும் சதா அலைக்கழிக்கும் சந்தேகம் பின் மனநோயாளியாக்கி தான் நேசித்த ஷோபாவே வீட்டை விட்டு வெளியேறுவது என்று தொடரும் காட்சிகளிலும் அனுதாபத்தையும் அள்ளிப் போகிறார் சிறீனிவாசன்.
“வடக்கு நோக்கி யந்த்ரம்” தன் சுயத்தை இழந்து வரும் மலையாள சினிமாவின் முந்திய நல் விளைச்சல்களில் ஒன்று.