the social network – தொலைந்த நட்பில்…..


பதினேழு வருஷங்களுக்கு முன்னர் திடீரென்று விடுதலைப்புலிகள் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசத்தில் “இன்று மட்டும் இலங்கை அரச பகுதிகளுக்குச் செல்ல பாஸ் நடைமுறை விலக்கப்பட்டுள்ளது” என்ற அறிவிப்பை தட்டாதெருவில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒலிபெருக்கியின் வாயில் இருந்து புலிகளின் குரல் வானொலி சொல்கின்றது. அன்றைய புலம்பெயர்ந்த என் உறவுகளில் ஒன்று இதுநாள் வரை தொடர்பறுந்து கிடந்து, கடந்த சில வாரங்களுக்கு முன் எதேச்சையாக Facebook தளத்தின் வழி friend request ஆக மீண்டும் சந்திக்கின்றது. இப்படி எப்போதோ, எங்கோ சிதறுண்டு போன மணிகளாய்ப் போன நட்புக்களும் சொந்தங்களும் மீண்டும் இணைய எதோ ஒருவகையில் Facebook தளம் பாலமாக அமைந்து விட்டது.

வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றேன். ரயில் நிலையத்தில் மாலை நேரத்தில் வைத்திருக்கப்படும் பத்திரிகையை எடுத்துப் பிரிக்கின்றேன். the social network படம் குறித்த ஒரு துணுக்குப் போடப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த வாரமே படத்தைப் பார்த்து விடுவது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். the social network பார்க்கும் போது கலவையாக உணர்வுகள், மீண்டும் அதை அசைபோடும் போது இதைப் பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. கூடவே இப்படத்தின் மூலக்கதையாக அமைந்து விட்ட The Accidental Billionaires புத்தகத்தை வாங்கி வாசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.


பள்ளி நாட்களிலோ, கல்லூரி வாழ்வியலிலோ மனதில் எங்கோ தோன்றும் ஒரு பொறி தான் பெரு நெருப்பாய் எம் வாழ்க்கையைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுகின்றது. அப்படித் தான் இந்த இரண்டு நண்பர்களும் எதிர்பாராத வேளையில் சிறுபுள்ளியாய் உருவாக்கும் ஒரு திட்டம் உலகத்தின் கடைக்கோடி மனிதனையும் ஆட்கொள்ளுகின்றது. ஆனால் அதற்கு அவர்கள் கொடுத்த விலை? அதைத் தான் the social network சொல்லிப் போகின்றது.


2003 ஆம் ஆண்டில் ஒரு நாள், தன் காதலியைப் பிரியும் Harvard University மாணவன் Mark Zuckerberg இன் வாழ்க்கை அதற்குப் பின்னர் தான் பல்வேறு சவால்களைச் சந்திக்கப் போகின்றது என்பதை அவன் அப்போது உணர்ந்திருப்பானோ தெரியவில்லை. அந்த நேரத்தில் அவனுக்குக் கிடைத்த Eduardo Saverin நட்பும் சேர்ந்து கொள்ள Mark Zuckerberg இவனைப் பயன்படுத்தி Harvard University மாணவிகளின் கணினிகளை ஊடறுத்து அவர்களின் புகைப்படங்களைக் களவாடி FaceMash என்ற தளத்தில் பதிந்து ஒப்பீட்டு விளையாட்டை ஆரம்பிக்கின்றான். இதனால் பல்கலைக்கழக் கணினிக் கட்டுப்பாட்டகம் செயல் இழப்பதோடு மாணவர் மத்தியில் Mark ஒரு கறுப்பு ஆடாக மாறிப்போகின்றான். கூடவே நன்னடத்தை வேண்டிப் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்திடமிருந்து எச்சரிக்கப்படுகின்றான். மாணவ சமூகத்தில் இவனுக்கு அவப்பெயர் ஏற்பட்டாலும் அவனிடம் இருக்கும் இந்தத் திறமையைத் தமக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்ள Cameron Winklevoss , Tyler Winklevoss இரட்டையர்களும் அவர்களோடு தொழிற்பங்காளியாக இருக்கும் Divya Narendra முனைகின்றார்கள். தமது Harvard Connection என்ற தளத்தின் ப்ரோக்ராமராக நியமனம் பெறுகின்றான் Mark.


மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரத்தில் ஆன கதையாய் Mark, Thefacebook என்ற சமூக வலைத்தளத்தை Harvard University மாணவ சமூகத்தில் ஏற்படுத்த முனையும் தன் ஆசையைத் தன் நண்பன் Eduardo Saverin இடம் கூறுகின்றான். Eduardo மீண்டும் தன் நண்பனுக்குக் கைகொடுக்கின்றான். இம்முறை பண ரீதியாகவும் கூட, கூடவே இந்த இருவரும் உருவாக்கிய Thefacebook ஐ Eduardo பல்கலைக்கழக சமூகத்தின் பரவலான பார்வைக்குக் கொண்டுபோகின்றான். அதனால் Thefacebook, Harvard University இன் மாணவர்களிடையே பரபரப்புக்குரிய ஒரு தளமாக அமைந்து குறுகிய அந்தக் காலத்தில் புகழைச் சம்பாதிக்கின்றது.


மீண்டும் ஒரு எதிர்பாராத சந்திப்பு, இம்முறை Christy Lee என்ற சக மாணவி வழியாக, அந்தச் சந்திப்பே பின்னர் நண்பர்கள் இருவரும் Thefacebook என்ற குறுகிய சமூகத்தளத்தின் வலையமைப்பை விரிவாக்கும் நோக்கைத் தீவிரப்படுத்துகின்றது கடுமையாக உழைக்கின்றார்கள் Thefacebook தன் வலையமைப்பை விரிக்கும் போது Facebook ஆக மாறிப்போகின்றது. அது நாள்வரை இணைந்து செயற்பட்ட Mark Zuckerberg, Eduardo Saverin பிரிவுக்கு வழிகாலாய் அமைந்து விடுகின்றது இந்த facebook இன் செயற்பாட்டில் கவரப்பட்டு வர்த்தக ரீதியாக இந்தத் தளத்தை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல வந்த Sean Parker (Napster நிறுவன முன்னோடிகளில் ஒருவர்) இன் சந்திப்பு. facebook உலகம் எங்கும் நட்பு வலையைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் நண்பர்கள் பிரிகின்றார்கள், திடீர் நண்பன் Sean Parker போதைப்பொருள் வைத்திருந்த குற்றச்சாட்டில் கைதாகின்றான். Harvard Connection தளத்தின் பங்காளர்கள் தமது தளத்தின் அடிப்படை இலக்கணங்களைத் திருடியே Mark , facebook தளத்தை உருவாக்கமுடிந்தது என்ற ரீதியில் வழக்குத் தொடர்கிறார்கள், சம காலத்தில் தனது எதிரியாகிப் போன நண்பன் தொடர்ந்த வழக்கை வேறு Mark சந்திக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்துக்கு ஆளாகின்றான். இந்தச் சிக்கல்களின் நதிமூலத்தில் ஆரம்பித்துப் பயணிக்கின்றது the social network திரைப்படம்.

David Fincherஇன் இயக்கத்தில் ஒக்டோபர் 1, 2010 வெளிவந்த இப்படத்தில் (கவனிக்க, கதை நிகழத் தொடங்கிய அதே மாதம்), Jesse Eisenberg ஐ கதையின் முக்கிய பாத்திரமான Mark Zuckerberg ஆக நடித்திருக்கின்றார்.


Ben Mezrich எழுதிய The Accidental Billionaires என்ற உண்மையைத் தழுவிய நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டே the social network உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. படத்தின் கதை மாந்தர்களும் ( அவர்களின் பெயர்கள், காலங்கள் உட்பட) எல்லாமே நிஜவாழ்வில் சமீப வருஷங்களுக்கு முன்னால் தான் நடந்து போனவை. இப்படியான ஒரு சமகாலத்தின் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வைத் திரைவடிவில் காட்டும் போது பல சவால்களைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனால் நிகழ்காலத்துக்கும் இறந்த காலத்துக்கும் சம்பந்தத்தோடு பாயும் காட்சியமைப்போடு நேர்த்தியான படத்தொகுப்பு, தேர்ந்தெடுத்த ஒவ்வொரு பாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தும் நடிப்பு, கச்சிதமான திரைக்கதை என்று the social network மிகத்தரமான படைப்பாக எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஒரு மேனாட்டுப் பல்கலைக்கழக வாழ்வியலின் கூறுகளை நுணுக்கமாக அனுபவித்த வகையில் இப்படம் காட்டும் களங்களும் மிகவும் நெருக்கமாக மனதில் இடம்பிடிக்கின்றன. படம் முழுவதுமே இருவேறு வழக்குகளைச் சந்திக்கும் கதைக்களனாக தர்க்க விவாதங்களோடு பயணித்தாலும் போரடிக்காமல் சொல்லியிருப்பதே இப்படத்திற்குப் பரவலான நல்ல விமர்சனங்களைக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கின்ரது.

The Accidental Billionaires நாவல் ஒக்டோபர் 2003 ஆம் ஆண்டில் இருந்து பயணப்பட ஆரம்பிக்கின்றது, மே 2008 இல் வந்து நிற்கின்றது. நிறைவில் இந்த நாவலில் பயணித்த முக்கியமான நிகழ் பாத்திரங்களின் இன்றைய நிலை குறித்தும் பகிரப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த நாவலாசிரியர் Ben Mezrich நாவலை எழுதப்போந்த போது முக்கிய பக்கபலமாக நின்று செயற்பட்டவர் என்று Eduardo Saverin (Facebook co-founder) ஐ நன்றி பாராட்டும் அதேவேளை பலமுறை தொடர்பு கொண்டும் தன் வேண்டுகோளை Facebook நிறுவனர் Mark Zuckerberg தட்டிக் கழித்து விட்டார் என்று சொல்கின்றார். நாவலை முழுமையாகப் படிக்கும் போது the social network சொல்லாத பல சேதிகளைச் சொல்லி வைக்கும்.

தீவாளி வருஷங்கள்

தைபொங்கல், புது வருஷப்பிறப்பு போன கையோட தீபாவளி எப்ப வருகுது எண்டு, அப்பாவின்ர கட்டிலுக்கு அங்கால இருக்கிற மெய்கண்டான் கலண்டரின்ர திகதித் துண்டுகளை விரித்து எண்ணத் தொடங்கி விடுவேன். தீபாவளிக்கான நாள் நெருங்க நெருங்க, பாரதிராஜாவின்ர பாட்டுக்களில வாற வெள்ளை உடை அக்காமார் ஸ்லோமோஷனில் வருமாப் போல நானும் அந்தரத்தில பறப்பேன்.

அப்பாவுக்கு இந்தக் காலத்து நாகரீகம் தெரியாது எண்டு என்ர அண்ணனுக்கு அப்பா எடுக்கும் துணி வகை பிடிக்காது. ரண்டு, மூண்டு கிழமைக்கு முந்தியே சித்தப்பாவைக் கொண்டு ரவுணிலை சேர்ட்டுத் துணியையும், காற்சட்டைத் துணியையும் எடுத்து விடுவோம். இணுவில் கந்தசுவாமிகோயிலடி வெங்காயச் சங்கத்துக்கு முன்னாலை இரு முஸ்லீம் ரெய்லர் கடை இருந்தது. அம்மா ரீச்சர் எண்டதாலபள்ளிக்கூடம் போற வழியில இருக்கிற அந்த ரெய்லரிட்டைத் தான் எப்பவும் சட்டை தைக்கக் குடுப்பம்.
“ரீச்சர்! தீபாவளி வருது தானே, நிறையச் சோலி இருக்கும், கொஞ்சம் சீக்கிரமாவே துணியைக் குடுத்திடுங்க” எண்டு அம்மா பள்ளிக்கூடம் போற நேரம் கடைக்குள்ளால எட்டிப்பார்த்து நினைப்பூட்டி விடுவார் ரெய்லர். துணிக்கு அளவெடுக்கிற போது ரெயிலர் மீற்றர் பட்டியை வைத்து கொலருக்கும், கையுக்கும் எண்டு அளவெடுத்து விட்டுக் என்ர காற்சட்டைக்கு அளவெடுக்கிற நேரம் பார்த்து
“ரெய்லர்! கொஞ்சம் கால் நீட்டா விட்டுத் தையுங்கோ, கன காலம் வச்சுப் போடலாம்” எண்டு அம்மா கட்டளை இடவும் , பல்லால் நெருவிக்கொண்டே அம்மாவை ஒரு முறை முறைப்பேன்.

தீவாளிக்கு உடுப்புத் தாறது வீட்டுக்காரர் மட்டுமில்லை, சித்தப்பாவின் முறையும் இருக்கு. சித்தப்பாவோட யாழ்ப்பாணம் ரவுணுக்குப் போய் உடுப்பெடுக்கிறதெண்டால் பெரிய புழுகம் தான். அதுக்கும் ரண்டு காரணம். ஒண்டு அவரின்ர பஜாஜ் ஸ்கூட்டரிலை போகலாம். இன்னொண்டு, ரவுணையும் பார்த்து விட்டு வரலாம்.


தீவாளித் தினத்துக்கு கொஞ்ச நாள் முன்னமே யாழ்ப்பாணம் ரவுண் புதுமாப்பிளை போல நல்ல சந்தோசமா இருக்கும். பஸ்ராண்டுக்கு நடுவில இருக்கிற மணிக்குரல் விளம்பர சேவையில் , நிமிடத்துக்கொரு புடவைக்கடை விளம்பரம் வரும். கொடி பறக்குது படத்திலை இருந்து “சேலை கட்டும் பூவுக்கொரு வாசமுண்டு” பாட்டோட சீமாட்டி ஜவுளி மாளிகை விளம்பரம் வரும். கொடி பறக்குது, ராஜாதி ராஜா சேலைகளும், நதியா சுரிதாரும் விளம்பரங்களில் கட்டாயம் இடம்பிடிக்கும்.

புடவைக் கடைத் தட்டிகளில் அமலாவும், அம்பிகாவும் சாறி கட்டினபடி சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை ஆவெண்டு பாத்துகொண்டு சித்தப்பாவின் கையைப் பிடிச்சுக் கொண்டே சனத்திரளுக்குள்ளால நகர்வேன். சித்தப்பாவின் கால் சொல்லிவைத்தது போல் நியூமார்க்கட்டுக்குள்ளை இருக்கிற ஹப்பி ரெக்ஸ் கடைக்குத் தான் போகும். ஊர்க்காரற்றை கடை, ஏமாத்த மாட்டாங்கள் என்று நியாயம் கற்பிப்பார். ஹப்பி ரெக்ஸ் இல் சிங்கப்பூரால வந்த சேர்ட்டுக்கள் குவிஞ்சிருக்கும். எனக்கு டிராகன் படமும் பூவும் போட்ட சிங்கப்பூர் சேர்ட்டை சித்தப்பா வாங்கித் தரவேணும் எண்டு கெதியா கண்ணை மூடி ஒருக்கால் பிள்ளையாரை வேண்டிக் கொள்வேன். பெரும்பாலும் பிள்ளையார் வரம் குடுத்து விடுவார். அங்காலை ரியூசனுக்குப் போறதெண்டு சொல்லிப் போட்டு லுமாலாவிலை பஞ்சாபி சட்டை வாங்க வந்த அக்காமாரின் பேரம் பேசலும் மும்முரமாயிருக்கும்.



வசதி குறைந்தவர்களின் அல்லது ஏழைகளின் சொர்க்கமாக பேவ்மென்ற் பாதையோரக் கடைக்காரகளின் விற்பனை இருக்கும்.

புதுச்சட்டை எல்லாம் றெடி எண்டவுடனை, அம்மா பத்திரமாக அவற்றைச் சாமி அறையில இருக்கிற அலுமாரிக்குள்ளை வச்சுப் பூட்டிப் போடுவா. சத்தம் போடாமல், அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் சாமியறை அலுமாரியைத் திறந்து மடிச்சு வச்சிருக்கிற சேர்ட்டை ஆசையோடு தடவி விட்டு ஒருக்கால் மணந்து பார்த்தால் வாசனைக்குப் போட்டு வச்ச பூச்சி முட்டை மணமும், புதுச் சட்டையின் வாசமும் கலந்த கலவையான மணம் நாசிக்குள் நிறைக்கும்.

எப்படா விடியும் எண்டு காத்திருந்த தீவாளி நாள் வரும்.

கே.கே.எஸ் றோட்டில, தாவடிசந்தி தாண்டிக் கொக்குவில் பக்கம் போகேக்கை ஒரு மதகு வரும். அந்த மதகுக்குப் பாலம் போட்டு அங்கால் காணியில் ஒரு இறைச்சிக் கடை இருந்தது. வழக்கமா இரண்டு முழு ஆடு தோல் உரிக்கப்பட்டுக் கட்டித் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும். கே.கே.எஸ் றோட்டில ஆராவது இறச்சிக்கடைக்காரனுக்குத் தெரிஞ்ச வாடிக்கையாளர் போகேக்கை எட்டி
” அண்ணோய்! ஆட்டிறச்சி ஒரு ரண்டு கிலோ கட்டி வைய்யுங்கோ” என்று கட்டளை இட்டு விட்டுத் தம் வேலையைப் பார்க்கப் போயிடுவினம். மத்தியானம் வரைக்கும் போணியாகாத ஆட்டிறச்சியை எப்படியாவது ஒப்பேற்றி விற்று விடவேணும் எண்ட முனைப்பே இறைச்சிக்கடைக்காரனுக்கு இருக்கும்.

ஆனால் தீவாளி நாளில உதெல்லாம் நடவாது கண்டியளோ, காலமை ஆறு மணிக்கே மதகையும் தாண்டி தீவாளிக்கு இறைச்சி வாங்கவென ஒரு பெருங்கூட்டம் முண்டியடிக்கும்.
“எல்லாரும் வரிசையில நிண்டால் தான் இறைச்சி கிடைக்கும்” என்று புதுப்பணக்காரன் தோரணையில் இறைச்சிக்கடைக்காரன் மிதப்பான்.காலை எட்டுமணிக்கெல்லாம் முழு இறைச்சியும் விற்றுத் தீர்ந்து விடும்.

காலமையே முத்துலிங்க மாமாவின் உதவியில் எங்கட வீட்டுச் சாப்பாட்டுக்கான இறைச்சி வாங்கப்பட்டிருக்கும். சில ஆட்கள் ஒரு ஆட்டை வாங்கி உரித்து சொந்தக்காரருக்குள்ளையே பங்கு ஆடு இறைச்சி பிரிப்பதும் உண்டு. பனையோலையை வளைத்துச் செய்த பாத்திரத்தில் ஒவ்வொரு வீட்டுக்காரருக்கும் தேவையான இறைச்சி பங்கிடப்படும்.


வெள்ளணக் கிணத்தடிப் பக்கம் போய் துலாவில் நீரிறைத்துக் குளியல் போராட்டத்தை நடத்தி முடித்து விட்டு, பிள்ளையாரடிக்கு ஆறரைப் பூசை பார்க்கக் கிளம்புவோம்.

மடத்துவாசல் பிள்ளையாருக்கும் தீபாவளி நாள் தான் நிறையப் பட்டுத் துணிகள் கிடைக்கும். பூசை முடிந்து, கடைசியில சண்டேஸ்வரர் சுவாமியைக் கும்பிடேக்கை, புதுச் சட்டையில் இருந்து ஒரு நூலைப் பவ்யமாக இழுத்தெடுத்து, அந்த நூலைச் சண்டேஸ்வரருக்குச் சார்த்தி விட்டுக் கிளம்புவோம்.

நாலைஞ்சு சொந்தக்காரர் வீட்டுக்குப் போய் புதுச்சட்டையைக் காட்டி விட்டு, அவையள் தாற முறுக்கு, பயற்றம் உருண்டை, அரியதரம் எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டுட்டு பால் தேத்தண்ணி வாயுக்குள்ள இருக்கவே அடுத்த வீட்டுக்குப் பாய்வம். சொந்தக்காரர் வீடுகளுக்கு நடைராஜாவிலேயே பயணம் எண்டதால அவையள் தாற பலகாரச் சாப்பாடெல்லாம் பாதிவழியிலேயே செமிச்சுப் போயிடும். எல்லா வீடுகளுக்கும் ஒரு றவுண்ட் அடிச்சுப் போட்டு வீட்டை வர பகல் பன்னிரண்டை தாண்டி விடும்.

வீட்டுக்கு வரும் வழி நெடுகிலும் கடைக்கதவுகளில் பூட்டுக்கள் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும். உள் ஒழுங்கைகளுக்காள் வரும் போது ஏற்கனவே மெண்டிஸ் சாராயவகையறாக்களை ஒரு கைபார்த்து விட்ட வயதான மது போதை மன்னர்கள் சிலர் ரோட்டோரமாகவோ, அல்லது கிடுகு வேலிகளின் கதியால் பக்கமாகவோ போதை தலைக்கேறிச் சுருண்டு படுத்திருப்பார்கள்.
“ஒளுதரும் என்னை ஒந்தும் கேட்கப் பிடாது” என்று பஞ்ச் டயலாக் வேற அவர்கள் வாயிலிருந்து அடிக்கடி வரும். ஊர்நாய்களோ, ” மரியாதையா இந்த இடத்தை விட்டுப் போறியோ இல்லையோ?” என்ற தோரணையில் வாள் வாளென்று குரைப்பெடுத்துத் தர்ணாப் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும். எல்லாவற்றையும் புதினமாகப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே அவ்விடத்தை விட்டு நகர்வோம்.

வீட்டுக்குள் நுளையும் போது ஆரோ ஆக்கள் எங்கட வீட்டுக்குப் பலகாரம் சாப்பிட வந்திருப்பினம். “எட! சோக்கான சட்டையடா” எண்டு ஒருக்கால் சீண்டிப் பார்ப்பினம். மாப்பிளை பார்க்க வந்த பொம்பிளை மாதிரி வெக்கத்திலை கீழை குனிஞ்சு கொண்டே குசினிப்பக்கம் போயிடுவன். அடுப்படியில் இருக்கும் கறிச்சட்டியை மெல்லமாத் திறந்து பார்த்தால் காலையில் பச்சையாக இருந்த ஆட்டிறச்சி கறிச்சட்டிக்குள்ளை பொன்னிறத்தில நல்லா வதக்கிக் காய்ச்சியிருக்கும். இறைச்சிக்குப் போட்ட மசாலா நொடி வயிற்றில் அமிலத்தைச் சுரக்க வைத்து விடும். வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளை வழியனுப்பி விட்டு, அம்மா நேராகக் குசினிக்குள் வந்து விடுவா. அப்பாவுக்கும் சாப்பாட்டு நேரம் எண்டு விளங்கி விடும். குசினிக்குள்ள இருக்கிற பலகைக் கட்டையில் இருந்து அம்மா, கோப்பையில் போடும் குத்தரிசிச் சோறையும் எண்ணையாகத் திரண்ட கொழுப்பு ஆட்டம் போடும் ஆட்டிறச்சியைக் கலந்து வாயுக்குள்ளை திணித்தால் தேவாமிர்தம் தான்.

எங்கட நாட்டிலை தீபாவளி எண்டால் வெடிகளோ மத்தப்போ இல்லாத நாள் அது. தைப்பொங்கலுக்குத் தான் வெடி, மத்தாப்பு, பூந்திரி எல்லாம் இருக்கும். தீபாவளியை பற்றிப் பத்து வசனம் எழுதுங்கோ எண்டு சொன்னால், புதுச்சட்டை போடுவம், பலகாரம் தின்னுவம், ஆட்டிறைச்சியை மூக்குப் பிடிக்க வெட்டுவம், இவை தான் முதலில் வரும். பிறகு தான் நரகாசுரனின் கதை எல்லாம்.

கொஞ்சம் வளர்ந்து விடலைப் பருவம் வந்தவுடன் நாங்களாகவே தீபாவளி உடுப்பு எடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு வந்துவிடும். அப்பா தந்த காசில் உடுப்பு வாங்கவேண்டியது எங்கட பொறுப்பு. அந்த நாளிலை ரவுணுக்குப் போய் ஜீன்ஸ் துணி எடுத்து விட்டு, யார் நல்ல ஸ்ரைலாகத் தைப்பார்கள் எண்டு தேடுவதிலேயே பாதி உயிர் போய் விடும். நியூமார்க்கற் பேவ்மென்றையும் தாண்டிக் கொஞ்சம் சந்துக்குள்ளால் நடந்தால் முஸ்லீம் ரெய்லர்மார் நிறையப் பேர் இருப்பினம். எடுத்த ஜீன்ஸ் துணியில் எங்களுக்குப் பிடித்த விஷயத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டினால் போதும் அவை ரோடே போட்டு விடுவினம். ஜீன்ஸ் இன் இரண்டு பொக்கற்றின் பக்கமும் விதவிதமான Pattern இல் சப்பறத்துக்குச் சோடிச்ச மாதிரி நூல் அலங்காரமும் டிசைனும் இருக்கும். காதலன் படத்திலை நீக்ரோ மாதிரி புதுசா நடிக்கவந்த பிரபுதேவா எண்டு ஆரோ கதாநாயகன் போட்ட மாதிரி தொள தொளவெண்டு ஜீன்ஸ் தச்சால் தான் பயோ (bioscience ) படிக்கிற பெட்டையளும், சுண்டுக்குளி வேம்படிப் பெட்டையளும் பார்ப்பினமாம். கட்டுப்பெட்டித் தனமா உடுப்புப் போட்டால் தமிழ்க்கலைவன் பாடசாலையும் ஏறெடுத்துப் பார்க்காது.

வெலிங்டன் தியேட்டருக்கு முன்னால “விக்ரம் ரெய்லர்” எண்டு ஒரு ஆள் கடை வச்சிருந்தவர். தொண்ணூறுகளில் அவர் தான் தனிக்காட்டு ராசா. கொஞ்சக் காலம் பின்னால் அந்தக் கடையைக் காணவில்லை.

“எடேய்! இப்பதான்ரா உன்ர ஆள் கோயிலுக்கு வந்து போட்டுப் போகுது” கோயிலுக்கு வரும் போதே ஏஷியா சைக்கிளில் ஊன்றி கொண்டிருக்கும் நண்பன் சொல்லவும், பிள்ளையாரைப் பிறகு பார்க்கலாம் எண்டு மனசு சமாதானப்படுத்த வந்த வழியே திரும்பிச்
சைக்கிள் வலிக்க, சுரிதார் அணிந்து லுமாலாவில் பறந்த கிளியைத் தேடிப் பறக்கும், அதுவரை அவ்ரோ பிளேன் கணக்காய் ஓடிய ஏஷியா அவளின் சைக்கிளை அண்மித்ததும் வேகம் தணிந்து கடைக்கண்ணால் ஏறெடுத்து அந்தப் புதுச்சட்டைக்கே பெருமை சேர்த்த பெருமாட்டியைப் பார்த்து முத்திப் பேறடையும் கணம், லுமாலாச் சைக்கிளே வெக்கத்தில் சிரிக்கும்.

தீவாளி வருஷங்களில் புதைந்த நினைவுகள் கலைய, எல்லாம் தொலைத்து எங்கோ தொலைவில் இருந்து கொண்டு , அந்த நாள் வாழ்வும் வந்திடாதோ என்று உலகப் படத்தில் சின்னப் புள்ளியாய் இருக்கும் இலங்கை போல் நம்பிக்கையின் எச்சம் மட்டும் எஞ்சி நிற்கின்றது.

படங்கள்: 2006 இல் எடுக்கப்பட்டவை