அருட்செல்வம் மாஸ்டர் 🙏 இணுவிலின் அடையாளம்

கடந்த ஆகஸ்ட் 19 ஆம் திகதி இணுவில் கிராமமே விழாக் கோலம் பூண்டு 40 ஆண்டுகள் கல்விச் சேவையை வழங்கி வரும் எம் அன்புக்குரிய ஆசிரியர் இரா அருட்செல்வம் அவர்களுக்குத் தன் நன்றியறிதலைப் பாராட்டு விழாவாக எடுத்துக் கெளரவித்தது. தன் கல்விச் செயற்பாட்டில்

அருட்செல்வம் மாஸ்டர் தலைமுறைகளை உருவாக்கியவர் அவருக்கான விழா மலருக்காக நான் பகிர்ந்த கட்டுரை இது

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

இணுவில் கிராமத்தைத் தனித்துவத்தோடு அடையாளப்படுத்த ஆலயங்களும், தோட்ட நிலங்களும், தொழிற்சாலைகளும் இருக்குமாற் போல அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீடும் அதில் ஒன்றாகி விட்டது. அது போலவே இன்று நான்கு தசாப்தங்களாக அருட்செல்வம் மாஸ்டரும் பலருக்கு அடையாளத்தைக் கொடுத்தவர், இணுவிலின் அடையாளங்களில் ஒருவராக ஆகி நிற்கிறார்.

“இரா. அருட்செல்வம்” இந்த மந்திரச்சொல்லை உச்சரிக்காத இணுவில் கிராமவாசிகள் மட்டுமல்ல, அயற் கிராமங்களான உடுவில், தாவடி, மானிப்பாய், கோண்டாவில் பிரதேசவாசிகள் இல்லையென்றே சொல்லலாம். ரியூசன் வகுப்புக்கள் எனக்கு அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில் அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீட்டு ரீயூசனுக்கு அண்ணன்மார் போகும் போது நான் வீட்டு கேற்றில் ஏறி நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கும் இந்த வாய்ப்பு எப்போது வரும் என்று ஏங்கிய காலம் உண்டு.

அருட்செல்வம் மாஸ்டரை எப்போது நினைத்தாலும் கண்ணுக்குள்ளை அவரின் சிரித்த முகமும், சோக்கட்டிகையின் சோக் தூள் படாத புறங்கையால் தலைமயிரை அவ்வப்போது வாரும் ஸ்ரைலும் தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். கணிதபாடத்தையும், விஞ்ஞான பாடத்தையும் சொல்லிக் கொடுப்பார். அது க.பொ.த.சாதாரண வகுப்பு வரை போகும். சோக்கட்டியால் அவர் கீறி விளக்கும் மனித உறுப்புக்களை கரும்பலகையில் பார்த்தால் ஏதோ ஓவியக் கண்காட்சி மாதிரி இருக்கும் அவ்வளவு அழகு.

அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீட்டு ரியூட்டறிக்கு A.T.C (Arul Tution Club)என்று என்னதான் பெயர்வச்சாலும் சனம் அந்தப் பெயரை எல்லாம் நினைப்பில் வச்சிருக்கவில்லை, அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீடு என்று தான் உச்சரிப்பார்கள். அருட்செல்வம் மாஸ்டர் அயற்கிராமங்களான மானிப்பாய், கொக்குவில் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ரியூட்டறிகளிலும் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்.

அருட்செல்வம் மாஸ்டரின் ரியூட்டரியில் கொண்டாடும் வாணி விழா மறக்கமுடியாதது. ஒவ்வொரு வாணிவிழாவும் ஏற்படுத்திப் போன ஞாபகப்பதிவுகள் மிக அதிகம். சரஸ்வதி பூசைக்காலத்துக்கு ஒரு மாதம் முன்பே அருட்செல்வம் மாஸ்டர் ஆறாம் ஆண்டுமுதல் பதினொராம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு கணிதம், விஞ்ஞானம் பாடங்களில் பரீட்சை வைத்து முதன்மைப் புள்ளி பெறும் மாணவருக்கு வாணி விழாவில் பரிசு கொடுப்பார்.

ஒவ்வொரு தடவை ஊருக்குப் போனாலும் முதல் நாளிலேயே அவரின் தரிசனம் கிடைத்து விடும். “ஒருக்கால் எங்கட ரியூஷன் சென்ரர் பக்கம் வாரும்” என்பார். தகர ஓலையால் வேயப்பட்ட கட்டடங்களுக்குள் நீளப்பலகை வாங்குகளில் கொட்டமடித்துக் கொண்டிருக்கும் மாணவக் குருத்துகளைப் பார்க்கும் போது அந்த அழகிய பழைய காலத்துக்குப் போய் விடும் மனசு. அருட்செல்வம் மாஸ்டர் புதிது புதிதாகத் தன் ரியூஷனுக்குச் செய்த அபிவிருத்திகளைக் காட்டி மகிழ்வார். தன்னுடைய கல்விநிறுவனத்தை இத்தனை ஆண்டுகளும் தனி ஆளாகக் கட்டி எழுப்பியதோடு அதைத் தன் பிள்ளை போலப் பெருமை பேசும் பூரிப்பு அவர் முகத்தில் தொனிக்கும்.

கடந்த தடவை ஊருக்குப் போன போது, ஒவ்வொரு மாதமும் போயா விடுமுறை தினத்தில் மாணவருக்கான கலைத்திறன், பொது அறிவுத் திறனை வளர்க்கும் பாங்கில் அவர்களை வைத்து நிகழ்த்தப்படும் ஒன்றுகூடலின் பூர்வாங்க நிகழ்ச்சிக்குப் போனேன். ஒரு விடுமுறை தினத்தைக் கூடத் தன் மாணவர்களுக்காகவே ஒதுக்கும் இவ்வளவு தன்னலமற்ற சிந்தனையை மனசுக்குள் பாராட்டினேன்.

பகல் முழுதும் ஆடி ஓடிப் படிப்பித்த களைப்பைத் தாண்டித் தன் இரவு நேரத்தையும் ஒதுக்கி விடுவார் பாடத்தில் ஏதும் சந்தேகம் இருந்தால்அவற்றைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்று அவரைத் தேடி வரும் மாணவர்களுக்காக.
ஆசிரியத் தொழில் கடவுள் பணிக்கு நிகரானது என்பதை அனுபவ ரீதியாகக்கண்டது அருட்செல்வம் மாஸ்டரிடம் தான். தன்னுடைய வாழ்நாளில் மாணவர் நலனைப் பற்றிச் சிந்திக்காத நாளில்லை எனலாம்.

இன்று மருத்துவர்களாக, பொறியியலாளர்களாக, கணினித்துறை வல்லுநர்களாக, கணக்கியலாளர்களாக அடையாளப்பட்டோர்களைத் தாண்டி“மனிதர்களாக” அவர்களை வளர்த்தெடுத்தவர் எங்கள் அருட்செல்வம் மாஸ்டர்.

எங்கள் அருட்செல்வம் மாஸ்டர் என்றென்றும் தன் தனித்துவமான வாழ்க்கை நெறியிலும், ஆசிரியப் பணியிலும் எந்த விதமான இடையூறும் இன்றித் தொடர, அவர் ஒவ்வொருநாளும் தன் கடமைக்கு முன் வணங்கித் தொழும் எல்லாம் வல்ல ஶ்ரீ பரராஜசேகரப் பிள்ளையார் பெருமானை வேண்டுகிறேன்.

என்றும் பாசத்துக்குரிய
பிரபு (கானா பிரபா)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

இந்த நிகழ்வில் அருட்செல்வம் மாஸ்டரின் வீட்டில் இருந்து இணுவில் பொது நூலகம் வரையான நடை பவனியைச் சுடச் சுடப் பகிர்ந்த சகோதரன் Arulmurugan Sabesan இன் பேஸ்புக் இல் காணக் கிடைக்கும் படங்கள்.

இணுவிலின் விழா கோலம்.

Posted by Arulmurugan Sabesan on Sunday, August 19, 2018

இரா.அருட்செல்வம் ஆசிரியரின் விழா நிகழ்வை அழகாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் சகோதரன் Vathsangan Piraba பகிர்ந்த படங்கள்

அருள் கல்வி நிலையத்தின் 40 வது ஆண்டு விழாவும் திரு.இரா.அருட்செல்வம் ஆசானின் மணிவிழாவினதும் சில பதிவுகள்…..பழைய மாணவர்கள், ஊரவர்கள், நண்பர்கள், நலன்விரும்பிகளுடன் சிறப்பாக நடைபெற்றது….

Posted by Vathsangan Piraba on Tuesday, August 21, 2018

யாழ் ரமணன் என்ற மக்களிசைக் கலைஞனுக்குப் பிரியாவிடை 🎸

“பூத்த கொடி பூக்களின்றித் தவிக்கின்றது

பூங்குருவி துணைகளின்றித் துடிக்கின்றது

ஆலமரம் வேர்கள் இன்றி அலைகின்றது

அந்திமத்தில் யாருமின்றி அழுகின்றது”

அவலச் செய்திகள், அழுகுரல்கள், அதுவரை உறுதியோடிருந்தவர்களின் உடைந்த குரல்கள் என்று இரண்டாயிரத்து ஒன்பதில் தாயகத்தில் இருந்து வந்து கொண்டிருந்த செய்திகளை மன அவஸ்தையோடு உள்வாங்கி அதை வானலை வழியே கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய இக்கட்டான சூழலில் இந்த “பூத்த கொடி பூக்களின்றித் தவிக்கின்றது”

பாடல் தான் வானொலி அறிவிப்புகள் ஓயும் போது ஓலமாக எழும். இந்தப் பாடல் அதுவரை வந்து கொண்டிருக்கும் செய்திகளையும், எதிர்வரப் போகும் அநர்த்தம் மிகுந்த நிகழ்வுகளையும் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. இந்தப் பாடலைத் தவிர வேறெதையுமே அந்தச் சூழலில் கொடுக்க முடியாது திரும்பத் திரும்பச் சுழன்று இதே பாடலில் மையம் கொண்டு பாடிக் கொண்டிருந்தது.

இதோ இந்தப் பாடலுக்கு உயிர் கொடுத்தவரும் நேற்றோடு காற்றாய்ப் போனார்.

அப்படி என்ன அவசரம் என்று மனசுக்குள் திட்டிக் கொள்வேன் உற்றார் உடன் பிறந்தோர், நண்பர் என்று மிக நெருக்கமான உறவுகள் நம்மை விட்டு நிரந்தரப் பிரியாவிடை கொடுக்கும் போது. பாடகர் சாந்தன் இறந்த போதும் அப்படித்தான் திட்டினேன் இதோ இப்பொழுது யாழ் ரமணன்.

அதுவும் ஆறாம் திகதி பிறந்த நாள் கொண்டாடி விட்டு மூன்று நாள் கழித்து இறந்து போவதில் அப்படி என்ன பிரியம்?

என்னுடைய நண்பர் ஒருவர் சொல்வார் “எங்களுடைய ஈழத்துக் கலைஞர்களுக்குத் தங்களை விற்கத் தெரியாது” என்று. அதனால் தான் எம்மவர் அதிகம் கலைத்துறையையே தம் முழு நேரத் தொழிலாகக் கொண்டதில்லை. ஆனால் தாம் கொண்ட கலை மீதான பயபக்தி அது தொழில் பக்தியையும் மீறி ஆட்கொண்டிருக்கும். அப்படியானதொரு கலைஞன் தான் யாழ் ரமணன். இவர்கள் வாத்திய வாசிப்பில் மூலப்பாடலின் அச்சொட்டான நகலே அவர் தம் பெருமையைச் சொல்லி வைக்கும். அதுதான் இந்தக் கலைஞருக்குக் கிட்டும் ஆகக் கூடிய விளம்பரம்.

“ஓ மரணத்த வீரனே

உன் சீருடைகளை

எனக்குத் தா

உன் ஆயுதங்களை

எனக்குத் தா…”

சிறு பையன்களாக இருந்த காலத்தில் இயக்க அண்ணாமாரின் அறிமுகத்தோடு இந்தப் பாடலும் புழக்கமானது. இந்தப் பாடல் எங்கள் தமிழின

விடுதலைப் பாடல்களின் ஆதிப் பாடல்களில் ஒன்று. பின்னாளில் நவீன தொழில் நுட்பத்தில் இதே பாடல் மீளிசைக்கப்பட்ட போது இரண்டாவது வடிவம் பிறந்தது. முன்னது சற்று வேகம் கூடியது https://youtu.be/3ZeLlcvUMBw

பின்னது நிதானமாக போர்க்களத்தில் சரிந்திருக்கும் தன் சகாவின் இழப்பில் இடிந்து போய் ஆனால் நிலை தளராமல் மீண்டெழுந்து பாடுவது போல

https://youtu.be/DbjeN8yZseM

மாறியிருக்கும். இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த “ஓஓஓஓ” எனும் நிலை தளரா ஒலி அசரீரியாகக் கேட்பது போல ஒரு பிரமை.

இது நாள் வரை மாவீரர் பாடலாக ஒலித்தது இன்றிலிருந்து மேலதிகமாக ராஜனையும் நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கப் போகிறது.

“ராஜன்ஸ் இசைக்குழு” என்று மெல்லிசை மேடைக் கச்சேரிகள், பாட்டுக்குப் பாட்டு இசைப் போட்டிகள், தமிழீழத் திரைப்படங்கள், எழுச்சிப் பாடல்களின் இசையமைப்பாளர் என்று மக்கள் இசைக் கலைஞனாக வலம் வந்தவரும் போய் விட்டார்.

‪ஆற்றினிலே நீருமில்லை‬

‪ஆதரிப்பார் யாருமில்லை‬

‪நேற்றிருந்த சொந்தமெல்லாம்‬

‪நேரினிலே இன்று இல்லை‬

கானா பிரபா

10.08.2018

தாய்க்குடும்பம் – சிறுகதை

“எந்த நேரம் பார் கொம்மாவின்ர

சீலைத் தலைப்பைப் பிடிச்சுக் கொண்டிருக்கிறாய்

நீயும் தாய்க்குடும்பம் போல வரப் போறியோ”

அம்மாவுடன் செல்லம் பொழிஞ்சு கொண்டிருக்கிறதைக் கண்டு ஆச்சி இப்பிடிச் சொல்லுவா எனக்கோ கெட்ட கோவம் வரும்.

“சும்மா போணை ஆச்சி தாய்க்குடும்பம் கீக்குடும்பம் எண்டு சொன்னீங்களெண்டால் பாக்குரலை எடுத்து ஒளிச்சு வச்சுடுவன் பாருங்கோ”

ஆச்சி பாக்கு உரலை இடித்து இடித்துப் பொக்கை வாய் கொள்ளாமல் சிரிப்பா.

கே.பி.சுந்தராம்பாள் போலப் பக்திப் பழமாக நெற்றியில் மூன்று குறி திருநீற்றுப் படை, அரைக்கை நீளும் பிளவுஸ், தோச்சுச் தோச்சுப் பிள்ளையார் கோயில் கொடிச் சீலை போல நைய்ந்து போன சேலை, காது இரண்டும் கல்லுப் போன கடுக்கன், அறுபதைக் கடந்த வயசு, இவற்றின் மொத்த உருவம் தாய் என்றால் மகன்காறன் வேற மாதிரி.

மேற் சட்டையே கண்டறியாத உடம்பின் இடுப்பில் வேட்டி மாதிரி ஒரு வஸ்திரம், அஞ்சு கிலோ கொள்ளக் கூடிய குண்டான் பாத்திரம் போல வீங்கி வெடித்த வயிறு, மூன்று குறி நீறும் வெள்ளத்தில் அடிபட்டது போலக் கலைந்த நெற்றி, தன் பாட்டுக்கு வளர்ந்த கேசம், எவ்வளவு துள்ளினாலும் விழாத செவ்வரத்தம் பூ வச்ச காது என்று மகன்காறன் ராசு. முகத் தாடை மட்டும் ஷேவிங் செய்து பழிச்சென்று தில்லானா மோகனாம்பாள் சிவாஜி மாதிரி இருக்கும். யாரோ பாவித்து எறிந்த பிக் றேசர் ஐ எடுத்து வந்து தாய் தான் மகன் காரனுக்கு முகச் சவரம் பண்ணி விடுவாள்.

பழைய பொண்ட்ஸ் பவுடர் டப்பாக்களும், கை, கால் உடைஞ்ச பொம்மைகளும், சில்லுப் போன விளையாட்டுக் கார்களுமாக ஒரு பழைய உரப் பை முழுக்கக் கொட்டிக் காவிக் கொண்டு, தாயிந் சேலைத் தலைப்பை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு, தாய் போற தேசமெல்லாம் பின்னால் போவான் ராசு.

“டேய் தாய்க் குடும்பம் வருகுதடா

தாய்க் குடும்பம் வருகுதடா”

குச்சொழுங்கையில் குறுக்காக விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பெடியள் இவர்களைக் கண்டால் ஒரு எச்சரிக்கை ஒலி கொடுத்து விட்டு ஓடி ஒளித்து விடுவனம்.

“என்னடா தம்பி ஒழுங்கைப் பக்கம் சனம் சாதியில்லை” என்று தாய் முணு முணுக்க

“ஓமணை…. ஓமணை…” என்று அசட்டுச் சிரிப்போடு

உரப் பையை இழுத்துக் கொண்டு போவான் ராசு.

“பொடார்….” என்று ஒரு சத்தம் கேட்கும்.

பெடியள் ஓடி ஒளிச்சிருந்த மூலையில் இருந்து கல்லொன்று வந்து ராசுவைப் பதம் பார்க்கும். சில சமயம் அவன் காவிக் கொண்டு வரும் உரப் பையில் பொத்தொன்று பட்டு விழும்.

“ஐயோ…என்ரை அம்மய்ய்

என்னக் கொல்லுறாங்களணை….”

ராசு புழுதி நிலத்தில் விழுந்து கீச்சுக் குரலில் கத்தத் தொடங்குவான்.

“அழாதையடா தம்பி..

என்ர குஞ்செல்லே

இளந்தாரிப் பெடியன் நீ

இப்பிடிக் குழந்தை மாதிரி

அழுது கொண்டு…”

தாய்க்காறி தன் சேலைத் தலைப்பை எடுத்து அவன் கண்களைத் துடைத்து விடுவாள். வேலிப் பக்கம் இருந்து சிரிப்புச் சத்தம் கும்பலாகக் கேட்கும் இது நடக்குமென்று ஏற்கனவே திரைக்கதை எழுதி வைத்துக் காத்திருக்கும் வாண்டுக் கூட்டங்கள்.

சந்திப் பக்கம் மிதக்கும் போது இரண்டு பக்கமும் பார்த்துப் பார்த்து மிரண்டு மிரண்டு தாயும் மகனும் ஒவ்வொரு அடியாக மெல்ல மெல்ல வைத்தாலும்

அவர்கள் எதிர்பார்த்த விபரீதம் நடந்து விடும்.

சைக்கிளில் வரும் இளந்தாரிப் பெடியளில் பாரில் இருந்து பங்கு போட்டு வருபவன் ராசுவின் பின் பக்கமாகத் தொங்கிக் கொண்டு போகும் உரப் பையை இழுத்து விழுத்துவான், சிரித்துக் கொண்டே சைக்கிள் வேகமெடுக்கும்.

உடைந்த கை கால் இல்லாத பொம்மை, பவுடர் பேணி, சில் இல்லாத கார் எல்லாம் திக்கொன்றாய்ச் சிதறும்.

“ஐயோ என்ரை அம்மாய்ய்..

இஞ்சை பாரணை…”

விழுந்து குளறத் தொடங்குவான் ராசு.

தாய்க்குடும்பம், ஊரில் இருக்கும் நண்டு சிண்டுகளில் இருந்து இளந்தாரிப் பெடியள் வரை வேடிக்கை விளையாட்டுப் பொருளாகவும், ஊர்ச் சனம் சாதி ஒருவர் விடாமல் கேலிப் பொருளாகப் பார்க்கப்பட்டவர்கள்.

கந்தசாமி கோயிலின் முன் மடத்தின் ஒரு மூலையில் தான்உடு துணி ஈறாக ஒரு பையில் போட்டு வைத்திருக்கும்தாய்க்குடும்பம். யாரும் அதைச் சீண்ட மாட்டார்கள் என்றதுணிவு வேறு. அந்த ஒரு துண்டு நிலத்தடியில் தான் படுத்துறங்குவினம். தாயின் சேலைத் தலைப்பை எடுத்து முகத்தை மூடிக் கொண்டு செல்லம் பொழிந்து கொண்டு நித்திரைக்குப் போவான் ராசு.கோயில் துலாக்கிணறில் தாயும் மகனுமாக அள்ளிக் குளித்து விட்டு அதிலேயே உடுப்பையும்பிழிஞ்சு காயப் போட்டு மாற்றுவார்கள்.

கோயில் நைவேத்தியம் என்று ஐயரின் பங்கு போக ஏதாவது நேர்த்திக்கடன் நேரம் யாரும் கொடுக்கும் குழைசாதம் பெரு விருந்தாகக் கிட்டும். ஊரில் கலியாண வீடுபூசை வீடு நடந்ததாலோ மிஞ்சினது கிஞ்சினதுகிட்டினாலோ அதுவும் இவர்களின் கணக்கில் வரவுவைக்கப்படும்.

காலையில் நடக்கத் தொடங்கினால் ஒவ்வொரு குச்சொழுங்கை தாண்டி நாள் குறிச்சு வச்சது போல இடம் மாறி ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு வீடு கணக்காக எட்டிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் கோயிலடிக்கு வருவினம் இரண்டு பேரும்.

இந்த உலகம் எவ்வளவு விசித்திரமானது பாருங்கள். சமூகத்தில் கேலிப் பொருளாகப் பார்க்கப்படும் சக மனிதர்கள் அதே சமயத்தில் ஆபத் பாந்தவர்களாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்கள். தாய்க்குடும்பமும் அதே மாதிரித் தான்.

“இஞ்சை கூய்…கூய்.. தாய்க்குடும்பம்!

ஒருக்கால் வந்துட்டுப் போ”

என்று வரும் குரல் கேட்கும் திசையைப் பார்ப்பினம்.

“நான் ஒருக்கால் செத்த வீடு ஒண்டுக்கு எட்டிப் பார்த்துட்டு வாறன் உவள் பெரிய பிள்ளை வீட்டில இருந்து ஓ எல்லுக்குப் படிக்கிறாள் கொஞ்சம் காவல் நில்லணை” என்று வரும் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு குமருக்குக் காவலாக வெளிக் குந்தில் சம்மணம் போட்டு இருந்து யோசிச்சுக் கொண்டிருப்பினம் தாயும், மகனும்.

“இஞ்சை வா பெடி!

நாலு உலக்கை போட்டால் எள்ளுருண்டை தருவன்”

வீட்டு முற்றத்தில் உரலை இடிக்கும் குரலைக் கேட்டு ராசு ஓடுவான் தன் உரப்பையோடு.

இளைச்சு இளைச்சுத் தாய்க்காறியைப் பார்த்துச் சிரித்துச் சிரித்து உலக்கை போடுவான். தன் பிள்ளை உலக்கையை வச்சுச் செய்யும் வேடிக்கை விநோதங்களைப் பார்த்துக் கொக்கெட்டம் விட்டுச் சிரிப்பாள்.

“இஞ்சை கொண்டாணை நான் கல்லுப் பொறுக்கிறன்” என்று சுழகை உரிமையோடு பறித்துத் தாய் பங்கு போடுவாள்.

கொஞ்சம் தள்ளி நடந்தால்

“இஞ்சை வா தாய்க்குடும்பம்

என்ன புதினம் சொல்லு”

வீட்டுக் குந்தில் இருந்து பேன் ஈர் வலியால் இழுத்து இழுத்துப் பேன் பார்த்துக் குத்திக் கொண்டிருக்கும் பெண்டுகளுக்கும் கதை குடுக்கோணும்.

இந்தியன் ஆமிக்கும் பெடியளுக்கும் சண்டை மூண்டுட்டுதாம். சனமெல்லாம் அரக்கப் பரக்கக் கந்தசாமி கோயில் பக்கம் ஓடுது.

“தம்பீ! இஞ்சை வாடா இண்டைக்கு ஒரு இடமும் போகேலாது கோயிலுக்குத் தான் சனம் வருகுது அங்கை இங்கை போகாமல் என்னோட இரு”

தாயின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து குந்திக் கொண்டு வாற சனத்தை வேடிக்கை பார்த்தான் ராசு.

பின்னேரத்துக்குள் கோயில் நிரம்பி தாய்க்குடும்பத்தின் சின்னத்துண்டு நிலத்திலும் ஆக்கிரமித்து விட்டது ஒரு குடும்பம்.

“அங்காலை போய் இருங்கோ” என்று கேட்டுக் கேள்வி இல்லாமல் மூலையில் கிடந்த உடுதுணிப் பையையும் தடியால் தட்டி எறிந்து விட்டுப் போனான் ஒருத்தன்.

இரண்டு கிழமையாய் கோயிலே தஞ்சம். ஷெல்லடியும், துவக்குச் சத்தமுமாக மளார் மளார் சக்கு சக்கு என்று அடை மழையையும் தாண்டிச் சத்தம் வெடிக்குது. இன்னும் கிட்டக் கிட்டக் கேட்கிற மாதிரித் தெரியுது.

ஆமிக்காறர் இடத்தைப் பிடிச்சிட்டாங்கள். சுற்றி வளைப்பு நடக்குதாம். ஈபிக்காறரை வச்சுத் தலையாட்டி ஆட்களைப் பிடிக்கினமாம். சனம் குசு குசுக்குது.

இண்டைக்குப் பின்னேரம் இந்தியன் ஆமிக்காறர் கந்தசுவாமி கோயில் வந்து விசாரிக்கினமாம். ஐயோ என்ன நடக்கப் போகுதோ? பெடி பெண்டுகளைத் தங்கள் சேலைத் தலைப்புக்குள் சுற்றிக் குழந்தைகளாக்கப் பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருக்கினம் தாய்மார்.

தங்கள் சொந்த இடத்தில் இருந்து விரட்டப்பட்ட தாய்க்குடும்பம் ஆறுமுக சாமி வாசலில் இருந்து வேடிக்கை பார்க்குது.

வெள்ளைக் கொடி ஒன்றைக் கிளுவந்தடியில் கட்டி அதை ஒரு கையிலும், மகாத்மா காந்தி படத்தை இன்னொரு கையிலும் காட்டிக் கொண்டு ஆமிக்காறரை வரவேற்கிறார் சிற்றூரவைத் தலைவர் சிவலிங்கம்.

“எல்லா ஆம்பிளைப் பெடியளும் பெட்டையளும் இங்கை வாங்கோ”

லவுட்ஸ்பீக்கரில் அறிவிப்பு வருகுது. புதினம் பார்ப்பம் என்று ராசுவும் வெளிக்கிடத் தாய் தடுக்கிறாள்.

“தம்பி அங்கை போகாதை நீ சின்னப்பிள்ளை”

“சும்மா போணை நீதானே சொன்னனீ நான் இளந்தாரி எண்டு” என்று தாய்க்குப் போக்குக் காட்டி விட்டுப் எட்டிப் பார்க்கிறான்.

“டேய் இங்க வா” – தலையாட்டி

“நானோ ஐயா” – ராசு

“ஓமோம் நீ தான்

உனக்கு ‪எல்ரீரீஈ‬ ‪ஆயுதங்களை எல்லாம்

எங்க ஒளிச்சு வச்சிருக்கிறாங்கள்‬

எண்டு தெரியுமோ‬?

“நான் நினைக்கிறன் வைரவ கோயில் கிணத்துக்குள்ளை காட்டினால் என்ன தருவியள்?”

“நீ காட்டு பிறகு பார்ப்பம்” தலையாட்டி அவனைக் காட்ட ஹிந்திக்காரும் சீக்கியரும் புடை சூழ வைரவர் கோயில் கிணத்தடிக்குப் போயாச்சு.

பாழ் கிணறு கழுவி எடுக்கிற மாதிரி கிணறை ஒட்ட இறைச்சுத் தேடித் தேடிப் பார்த்தாச்சு. வெறும் கஞ்சல் குப்பை தான் வருகுது. ஆத்திரத்தோட கயிற்றுப் பிடியில் மேலே வாறாங்கள் ஆமிக்காறர். வந்த வேகத்தில் ஒரு குத்து சட பிட சட பிட என்று அடி விழுகுது ராசுவுக்கு.

“பொய் சொல்றியா விசரா?” இந்தியன் ஆமியின் எடுபிடி தலையாட்டி தனக்கு வர வேண்டிய அடியை அவன் மீது திருப்பி விடுகிறான்

தார் ரோட்டில் நசுங்கீய தக்காளி மாதிரிச் சிதைந்து போனவன் அனுங்கி அனுங்கித் தாயிடம் போகிறான்.

“ஐயோ என்ரை குருத்தைச் சிதைச்சுட்டாங்களே”

தாய்க்காறி தலையில் அடிச்சுக் கொண்டு அழுதுதழுது

தன் சேலையைக் கிழித்து, வெளிப்பிரகாரத் தீப விளக்கில் ஒற்றி ஒற்றிக் கட்டினாள்.

“உன்னை எல்லோ அங்கை போகாதை எண்டு சொன்னனான் பாத்தியே தம்பி” அவனோடு சேர்ந்து அழுகிறாள்.

தாய்க்கு ஒரே வயித்தால அடி, அனுங்கிக் கொண்டு கிடக்கிறாள். சுகாதாரம் இல்லாமல் கோயில் பக்கமெல்லாம் சனம் தங்கட உயிர் பிழைச்சால் போதுமென்று கிடக்குது. தன்ர தாய்க்கு ஏதோ நடக்குது என்று மட்டும் ராசுவுக்குத் தெரியும் கேட்க நாதியில்லை.

“அம்மா எழும்பணை அம்மா எழும்பணை”

வழமையாகத் தாய்க்காறி தான் எழுப்புவாள். இண்டைக்கேன் இவ என்னை எழுப்பேல்லை என்று ராசுவுக்கு ஒரே புதினம். ராசு கத்துற கத்தில பனையேறுற தங்கன் தான் ஓடி வந்து எட்டிப் பார்க்கிறான்.

“கொம்மா செத்துப் போனாவெடா” தங்கன் ராசுவைக் அணைத்து ஆறுதல் படுத்தப் பார்த்தான்.

“ஐயோ என்ரை அம்மோய் உன்னோட தானே நான் எங்கையும் வாறனான் இப்ப தனியா என்ன செய்வனணை இனி நான் ஆமிக்காறரிட்டைப் போகமாட்டன் எழும்பணை எழும்பணை” என்று கத்திய அவனை ஓரமாகத் தள்ளி வைத்து விட்டுத் தங்கனும் மகனுமாகப் பிரேதத்தைப் பள்ளிக்கூடப் பக்கம் கொண்டு போய்ப் புதைக்கிற வேலையைப் பார்க்கினம்.

அடுத்த நாள், அதற்கு அடுத்த நாள் ஏன் பிறகு ராசுவையே கோயில் பக்கம் காணேல்லை. அவனின்ர உரப்பையும் ஆறுமுகசாமி வாசலில் கொஞ்ச நாள் அப்படியே கிடந்தது. அதையும் தூர வீசி விட்டார்கள்.

ராசு எங்கே போனான் இன்னும் இருக்கிறானா இல்லைச் செத்துப் போனானோ ராசுவுக்குத் தான் தெரியும்.

📋

கானா பிரபா

09.08.2018