வடக்கே போகும் மெயில் 🚃 நூல் நயப்பு

சூரன் ஏ.ரவிவர்மாவின் 16 சிறுகதைகளை உள்ளடக்கியதாக இந்த சிறுகதைத் தொகுதி அமைந்திருக்கிறது. இலங்கை ரயில் சேவைகளில் வடக்கே பயணிக்கும் யாழ்தேவி ஒரு காலத்தில் செல்வம் கொழிக்கும் சேவையாக இருந்து வந்தது. போர் தீவிரமடைந்து இரு தசாப்தங்களாக இந்த சேவை முடங்கிப் போயிருந்த போதிலும் கூட யாழ் தேவியை மக்கள் மறக்கவில்லை. “வடக்கே போகும் மெயில்” என்ற தலைப்பு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் இந்த நூல் வெளிவந்த போதும் என்னை ஈர்த்ததில் ஆச்சரியமில்லை.

ஈழத்தில் ஒரு சமூக விடுதலைப் போராளியாக வாழ்ந்து காட்டி இன்றைய தலைமுறைக்கும் தனது விளைச்சலை விட்டுச் சென்ற சூரன் அவர்களின் பேரன் ரவிவர்மா அவர்கள். அடிப்படையில் ஊடகவியலாளராக இருந்த போதும் ஈழத்தில் வெளி வந்த பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகளில் எழுதிய சிறுகதைகளே இத்தொகுதியில் திரட்டப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு பத்திரிகையாளர் கற்பனாவாதியாக, எழுத்தாளனாக

ஒருங்கே கைவரப் பெற்றவர்கள் என்றால் மூத்த எழுத்தாளர் லெ.முருகபூபதி அவர்களையும், இராணுவத்தின் ஷெல் தன் குடும்பத்தையே

தின்ற எழுத்தாளர் சக பத்திரிகையாளர் நெல்லை க.பேரனையும், ரவிவர்மாவின் உறவினர் மற்றும் ஊடகவியலாளராகவும் பத்திரிகையாளராகவும் இயங்கிய அமரர் ராஜஶ்ரீகாந்தன் ஆகியோரையும் தான்

நினைவில் கொண்டு வர முடிகிறது. இவர்களோடு ரவிவர்மாவின் சிறுகதைகளை இப்போது தான் வாசிக்கக் கிட்டியது.

“வடக்கே போகும் மெயில்” என்ற சிறுகதை இந்த நூலில் இடம்பெற்றுள்ள சிறுகதைகளில் ஒன்று. கொழும்பு, கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் இருந்து யாழ்ப்பாணம், காங்கேசன்துறை நோக்கிப் பயணிக்கும் அந்த ரயில் பயண நினைவுகள் தான் எவ்வளவு இனிமை அதே நேரம் அதன் இன்னொரு பக்கம் அவலமானது. சிங்களக் காடையரால் ரயிலில் பயணித்த அப்பாவிப் பயணிகள் கொல்லப்பட்ட வரலாறுகளும், இனத்துவேஷங்கள் சங்கமித்த களமாகவும் இந்தப் பயணம் இனப் பிரச்சனையைத் தண்டவாளத்தில் ஓட்டிக் காட்டும் ஒரு குறு நாடக மேடை. ரவி வர்மா எழுதிய சிறுகதையும் இவ்வாறானதொரு போக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. அத்தோடு ஏனைய சிறுகதைகளின் அடி நாதத்தில் இந்த இனப் பிரச்சனையே மையம் கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே தலைப்புகளும் களங்களும் வெவ்வேறாயினும் எல்லாச் சிறுகதைகளுமே வாசகனை “வடக்கே செல்லும் மெயில்” இருத்தியே பயணிக்கின்றன.

ஈழத்து எழுத்தாளர்களில் ஒரு வகையினர் பிரதேச வழக்குகளைத் தீவிரமாகக் கையாண்டு எழுதுகையில் இன்னொரு சாரார் பொதுத் தமிழில் எழுதத் தலைப்படுவர். வெகுஜனப் பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகளில் இவ்வாறான பொதுத் தமிழைக் கையாளும் சிறுகதைகளே அதிகம். இதன் வழியாகப் பரவலான வாசகர் வட்டத்துக்குச் சொல்ல வந்த சேதி போய்ச் சேரும் சிறப்புண்டு. ரவிவர்மா தன் மொழியாடலில் உரையாடல் பகுதிகளில் ஈழத்துப் பேச்சுத் தமிழையும் கதையோட்டத்துக்குப் பொதுத் தமிழையும் கையாண்டிருக்கிறார்.

சைக்கிள் களவு போன கதையை வேடிக்கையாக “போனால் போகட்டும்” சிறுகதை வழியாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். யாழ்ப்பாண வாழ்வியலில் சைக்கிள் ஒரு பிரதான ஊர்தி அதே சமயம் சைக்கிள் களவில் இருந்து தப்பியவரும் அரிது. “பொன்னுக்கிழவி” கதை படித்த போது ராஜஶ்ரீகாந்தனின் சிறுகதை ஒன்றைப் படித்த அனுபவம். ஈழநாடு வார இதழ் போன்று ஈழத்துப் பத்திரிகை உலகில் தினக்குரலின் பாய்ச்சல் வேகமானது. இவ்விரண்டு பத்திரிகைகளிலும் தன் கதைகளை எழுதியிருக்கிறார். அத்தோடு ஈழத்தின் மூத்த சஞ்சிகை “மல்லிகை” இலும் இவர் பங்களிப்பு வந்திருக்கிறது. அது போல் இன்றும் தசாப்தம் கடந்து வெளிவரும் “ஞானம்” சஞ்சிகையிலும் எழுதிய சிறுகதையும் தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ளன.

வானொலியில் பாட்டுக் கேட்கும் போது நம்மையறியாமலேயே நம் குடும்ப விபரங்களைப் பகிர்வதன் ஆபத்தை “என்னைத் தெரியுமா?” சிறுகதை வழியாகக் காட்டியிருக்கிறார்.

“செல்லாக்காசு” நாயகன் கணேச மூர்த்தியின் கதை ஏதோ நிஜத்தில் கண்டு கேட்டது போல இருந்தது.

“திக்குத் தெரியாத” சிறுகதை எந்தத் திசையில் செல்லப் போகிறது என்ற ஆர்வத்தோடு படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது எதிர்பாராத அதன் முடிவு முறுவலை எழுப்பியது.

உருவகக் கதை பாணியில் “குலதெய்வம்” என்ற சிறுகதை எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த உத்தியில் எழுபதுகளில் செங்கை ஆழியான் பல சிறுகதைகளை எழுதியிருந்தாலும் நம் ஈழத்து எழுத்தாளர்கள் அதிகம் தொடாதது.

புலம்பெயர் வாழ்வியலைத் தொட்டு எழுதிய “திரைகடல் ஓடியும்” கதை இன்றைய யதார்த்த உலகில் சுய நலம் தோய்ந்த உறவுகளைக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி.

இடப் பெயர்வின் அவலத்தை முதன் முதலில் சந்தித்தவர்கள் வடமராட்சி மக்கள். அவர்களின் கதைகளின் வழியே உண்மையின் சாட்சியங்கள் தான் கிட்டும். அப்படியொரு உணர்வை எழுப்பியது “என்று மறையும்” என்ற சிறுகதை. இந்தச் சிறுகதையும், தொகுதியின் நிறைவில் உள்ள “விடியலைத் தேடி” சிறுகதையும் மிகவும் ஆழமான பார்வையோடு எழுதப்ப்பட்டிருப்பவை. இவை இரண்டுமே ரவிவர்மா என்ற எழுத்தாளர் இன்னும் பல ஈழத்துப் போரியல் வாழ்வைக் களமாகக் கொண்ட சிறுகதைகளைக் கொடுக்க வல்லவர் என்ற நம்பிக்கையை அதிகம் விளைவிப்பவை.

ஒரு நல்ல சிறுகதையொன்றைப் படித்து முடித்ததும் அந்தக் கதைக்களமும், கதை மாந்தர்களும் நம் வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக மாறி விடும் உணர்வைப் பிரதிபலித்தால் அதன் வெற்றியென்று கொள்ளப்படும்.

அந்த வகையில் ஈழத்தவரின் வாழ்வியல் பண்பாடுகள், அனுபவங்களை அந்தந்தக் காலகட்டத்தினூடே எடுத்துச் சென்று கதைகளின் வழி நிகழ்த்திக் காட்டியதன் வழியாக சூரன் ஏ.ரவிவர்மா நல்ல சிறுகதை ஆசிரியராக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்.

கானா பிரபா

27.08.2018

அருட்செல்வம் மாஸ்டர் 🙏 இணுவிலின் அடையாளம்

கடந்த ஆகஸ்ட் 19 ஆம் திகதி இணுவில் கிராமமே விழாக் கோலம் பூண்டு 40 ஆண்டுகள் கல்விச் சேவையை வழங்கி வரும் எம் அன்புக்குரிய ஆசிரியர் இரா அருட்செல்வம் அவர்களுக்குத் தன் நன்றியறிதலைப் பாராட்டு விழாவாக எடுத்துக் கெளரவித்தது. தன் கல்விச் செயற்பாட்டில்

அருட்செல்வம் மாஸ்டர் தலைமுறைகளை உருவாக்கியவர் அவருக்கான விழா மலருக்காக நான் பகிர்ந்த கட்டுரை இது

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

இணுவில் கிராமத்தைத் தனித்துவத்தோடு அடையாளப்படுத்த ஆலயங்களும், தோட்ட நிலங்களும், தொழிற்சாலைகளும் இருக்குமாற் போல அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீடும் அதில் ஒன்றாகி விட்டது. அது போலவே இன்று நான்கு தசாப்தங்களாக அருட்செல்வம் மாஸ்டரும் பலருக்கு அடையாளத்தைக் கொடுத்தவர், இணுவிலின் அடையாளங்களில் ஒருவராக ஆகி நிற்கிறார்.

“இரா. அருட்செல்வம்” இந்த மந்திரச்சொல்லை உச்சரிக்காத இணுவில் கிராமவாசிகள் மட்டுமல்ல, அயற் கிராமங்களான உடுவில், தாவடி, மானிப்பாய், கோண்டாவில் பிரதேசவாசிகள் இல்லையென்றே சொல்லலாம். ரியூசன் வகுப்புக்கள் எனக்கு அறிமுகமாகாத காலகட்டத்தில் அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீட்டு ரீயூசனுக்கு அண்ணன்மார் போகும் போது நான் வீட்டு கேற்றில் ஏறி நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கும் இந்த வாய்ப்பு எப்போது வரும் என்று ஏங்கிய காலம் உண்டு.

அருட்செல்வம் மாஸ்டரை எப்போது நினைத்தாலும் கண்ணுக்குள்ளை அவரின் சிரித்த முகமும், சோக்கட்டிகையின் சோக் தூள் படாத புறங்கையால் தலைமயிரை அவ்வப்போது வாரும் ஸ்ரைலும் தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். கணிதபாடத்தையும், விஞ்ஞான பாடத்தையும் சொல்லிக் கொடுப்பார். அது க.பொ.த.சாதாரண வகுப்பு வரை போகும். சோக்கட்டியால் அவர் கீறி விளக்கும் மனித உறுப்புக்களை கரும்பலகையில் பார்த்தால் ஏதோ ஓவியக் கண்காட்சி மாதிரி இருக்கும் அவ்வளவு அழகு.

அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீட்டு ரியூட்டறிக்கு A.T.C (Arul Tution Club)என்று என்னதான் பெயர்வச்சாலும் சனம் அந்தப் பெயரை எல்லாம் நினைப்பில் வச்சிருக்கவில்லை, அருட்செல்வம் மாஸ்டர் வீடு என்று தான் உச்சரிப்பார்கள். அருட்செல்வம் மாஸ்டர் அயற்கிராமங்களான மானிப்பாய், கொக்குவில் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ரியூட்டறிகளிலும் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்.

அருட்செல்வம் மாஸ்டரின் ரியூட்டரியில் கொண்டாடும் வாணி விழா மறக்கமுடியாதது. ஒவ்வொரு வாணிவிழாவும் ஏற்படுத்திப் போன ஞாபகப்பதிவுகள் மிக அதிகம். சரஸ்வதி பூசைக்காலத்துக்கு ஒரு மாதம் முன்பே அருட்செல்வம் மாஸ்டர் ஆறாம் ஆண்டுமுதல் பதினொராம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு கணிதம், விஞ்ஞானம் பாடங்களில் பரீட்சை வைத்து முதன்மைப் புள்ளி பெறும் மாணவருக்கு வாணி விழாவில் பரிசு கொடுப்பார்.

ஒவ்வொரு தடவை ஊருக்குப் போனாலும் முதல் நாளிலேயே அவரின் தரிசனம் கிடைத்து விடும். “ஒருக்கால் எங்கட ரியூஷன் சென்ரர் பக்கம் வாரும்” என்பார். தகர ஓலையால் வேயப்பட்ட கட்டடங்களுக்குள் நீளப்பலகை வாங்குகளில் கொட்டமடித்துக் கொண்டிருக்கும் மாணவக் குருத்துகளைப் பார்க்கும் போது அந்த அழகிய பழைய காலத்துக்குப் போய் விடும் மனசு. அருட்செல்வம் மாஸ்டர் புதிது புதிதாகத் தன் ரியூஷனுக்குச் செய்த அபிவிருத்திகளைக் காட்டி மகிழ்வார். தன்னுடைய கல்விநிறுவனத்தை இத்தனை ஆண்டுகளும் தனி ஆளாகக் கட்டி எழுப்பியதோடு அதைத் தன் பிள்ளை போலப் பெருமை பேசும் பூரிப்பு அவர் முகத்தில் தொனிக்கும்.

கடந்த தடவை ஊருக்குப் போன போது, ஒவ்வொரு மாதமும் போயா விடுமுறை தினத்தில் மாணவருக்கான கலைத்திறன், பொது அறிவுத் திறனை வளர்க்கும் பாங்கில் அவர்களை வைத்து நிகழ்த்தப்படும் ஒன்றுகூடலின் பூர்வாங்க நிகழ்ச்சிக்குப் போனேன். ஒரு விடுமுறை தினத்தைக் கூடத் தன் மாணவர்களுக்காகவே ஒதுக்கும் இவ்வளவு தன்னலமற்ற சிந்தனையை மனசுக்குள் பாராட்டினேன்.

பகல் முழுதும் ஆடி ஓடிப் படிப்பித்த களைப்பைத் தாண்டித் தன் இரவு நேரத்தையும் ஒதுக்கி விடுவார் பாடத்தில் ஏதும் சந்தேகம் இருந்தால்அவற்றைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்று அவரைத் தேடி வரும் மாணவர்களுக்காக.
ஆசிரியத் தொழில் கடவுள் பணிக்கு நிகரானது என்பதை அனுபவ ரீதியாகக்கண்டது அருட்செல்வம் மாஸ்டரிடம் தான். தன்னுடைய வாழ்நாளில் மாணவர் நலனைப் பற்றிச் சிந்திக்காத நாளில்லை எனலாம்.

இன்று மருத்துவர்களாக, பொறியியலாளர்களாக, கணினித்துறை வல்லுநர்களாக, கணக்கியலாளர்களாக அடையாளப்பட்டோர்களைத் தாண்டி“மனிதர்களாக” அவர்களை வளர்த்தெடுத்தவர் எங்கள் அருட்செல்வம் மாஸ்டர்.

எங்கள் அருட்செல்வம் மாஸ்டர் என்றென்றும் தன் தனித்துவமான வாழ்க்கை நெறியிலும், ஆசிரியப் பணியிலும் எந்த விதமான இடையூறும் இன்றித் தொடர, அவர் ஒவ்வொருநாளும் தன் கடமைக்கு முன் வணங்கித் தொழும் எல்லாம் வல்ல ஶ்ரீ பரராஜசேகரப் பிள்ளையார் பெருமானை வேண்டுகிறேன்.

என்றும் பாசத்துக்குரிய
பிரபு (கானா பிரபா)

💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐💐

இந்த நிகழ்வில் அருட்செல்வம் மாஸ்டரின் வீட்டில் இருந்து இணுவில் பொது நூலகம் வரையான நடை பவனியைச் சுடச் சுடப் பகிர்ந்த சகோதரன் Arulmurugan Sabesan இன் பேஸ்புக் இல் காணக் கிடைக்கும் படங்கள்.

இணுவிலின் விழா கோலம்.

Posted by Arulmurugan Sabesan on Sunday, August 19, 2018

இரா.அருட்செல்வம் ஆசிரியரின் விழா நிகழ்வை அழகாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் சகோதரன் Vathsangan Piraba பகிர்ந்த படங்கள்

அருள் கல்வி நிலையத்தின் 40 வது ஆண்டு விழாவும் திரு.இரா.அருட்செல்வம் ஆசானின் மணிவிழாவினதும் சில பதிவுகள்…..பழைய மாணவர்கள், ஊரவர்கள், நண்பர்கள், நலன்விரும்பிகளுடன் சிறப்பாக நடைபெற்றது….

Posted by Vathsangan Piraba on Tuesday, August 21, 2018

யாழ் ரமணன் என்ற மக்களிசைக் கலைஞனுக்குப் பிரியாவிடை 🎸

“பூத்த கொடி பூக்களின்றித் தவிக்கின்றது

பூங்குருவி துணைகளின்றித் துடிக்கின்றது

ஆலமரம் வேர்கள் இன்றி அலைகின்றது

அந்திமத்தில் யாருமின்றி அழுகின்றது”

அவலச் செய்திகள், அழுகுரல்கள், அதுவரை உறுதியோடிருந்தவர்களின் உடைந்த குரல்கள் என்று இரண்டாயிரத்து ஒன்பதில் தாயகத்தில் இருந்து வந்து கொண்டிருந்த செய்திகளை மன அவஸ்தையோடு உள்வாங்கி அதை வானலை வழியே கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய இக்கட்டான சூழலில் இந்த “பூத்த கொடி பூக்களின்றித் தவிக்கின்றது”

பாடல் தான் வானொலி அறிவிப்புகள் ஓயும் போது ஓலமாக எழும். இந்தப் பாடல் அதுவரை வந்து கொண்டிருக்கும் செய்திகளையும், எதிர்வரப் போகும் அநர்த்தம் மிகுந்த நிகழ்வுகளையும் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. இந்தப் பாடலைத் தவிர வேறெதையுமே அந்தச் சூழலில் கொடுக்க முடியாது திரும்பத் திரும்பச் சுழன்று இதே பாடலில் மையம் கொண்டு பாடிக் கொண்டிருந்தது.

இதோ இந்தப் பாடலுக்கு உயிர் கொடுத்தவரும் நேற்றோடு காற்றாய்ப் போனார்.

அப்படி என்ன அவசரம் என்று மனசுக்குள் திட்டிக் கொள்வேன் உற்றார் உடன் பிறந்தோர், நண்பர் என்று மிக நெருக்கமான உறவுகள் நம்மை விட்டு நிரந்தரப் பிரியாவிடை கொடுக்கும் போது. பாடகர் சாந்தன் இறந்த போதும் அப்படித்தான் திட்டினேன் இதோ இப்பொழுது யாழ் ரமணன்.

அதுவும் ஆறாம் திகதி பிறந்த நாள் கொண்டாடி விட்டு மூன்று நாள் கழித்து இறந்து போவதில் அப்படி என்ன பிரியம்?

என்னுடைய நண்பர் ஒருவர் சொல்வார் “எங்களுடைய ஈழத்துக் கலைஞர்களுக்குத் தங்களை விற்கத் தெரியாது” என்று. அதனால் தான் எம்மவர் அதிகம் கலைத்துறையையே தம் முழு நேரத் தொழிலாகக் கொண்டதில்லை. ஆனால் தாம் கொண்ட கலை மீதான பயபக்தி அது தொழில் பக்தியையும் மீறி ஆட்கொண்டிருக்கும். அப்படியானதொரு கலைஞன் தான் யாழ் ரமணன். இவர்கள் வாத்திய வாசிப்பில் மூலப்பாடலின் அச்சொட்டான நகலே அவர் தம் பெருமையைச் சொல்லி வைக்கும். அதுதான் இந்தக் கலைஞருக்குக் கிட்டும் ஆகக் கூடிய விளம்பரம்.

“ஓ மரணத்த வீரனே

உன் சீருடைகளை

எனக்குத் தா

உன் ஆயுதங்களை

எனக்குத் தா…”

சிறு பையன்களாக இருந்த காலத்தில் இயக்க அண்ணாமாரின் அறிமுகத்தோடு இந்தப் பாடலும் புழக்கமானது. இந்தப் பாடல் எங்கள் தமிழின

விடுதலைப் பாடல்களின் ஆதிப் பாடல்களில் ஒன்று. பின்னாளில் நவீன தொழில் நுட்பத்தில் இதே பாடல் மீளிசைக்கப்பட்ட போது இரண்டாவது வடிவம் பிறந்தது. முன்னது சற்று வேகம் கூடியது https://youtu.be/3ZeLlcvUMBw

பின்னது நிதானமாக போர்க்களத்தில் சரிந்திருக்கும் தன் சகாவின் இழப்பில் இடிந்து போய் ஆனால் நிலை தளராமல் மீண்டெழுந்து பாடுவது போல

https://youtu.be/DbjeN8yZseM

மாறியிருக்கும். இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த “ஓஓஓஓ” எனும் நிலை தளரா ஒலி அசரீரியாகக் கேட்பது போல ஒரு பிரமை.

இது நாள் வரை மாவீரர் பாடலாக ஒலித்தது இன்றிலிருந்து மேலதிகமாக ராஜனையும் நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கப் போகிறது.

“ராஜன்ஸ் இசைக்குழு” என்று மெல்லிசை மேடைக் கச்சேரிகள், பாட்டுக்குப் பாட்டு இசைப் போட்டிகள், தமிழீழத் திரைப்படங்கள், எழுச்சிப் பாடல்களின் இசையமைப்பாளர் என்று மக்கள் இசைக் கலைஞனாக வலம் வந்தவரும் போய் விட்டார்.

‪ஆற்றினிலே நீருமில்லை‬

‪ஆதரிப்பார் யாருமில்லை‬

‪நேற்றிருந்த சொந்தமெல்லாம்‬

‪நேரினிலே இன்று இல்லை‬

கானா பிரபா

10.08.2018

தாய்க்குடும்பம் – சிறுகதை

“எந்த நேரம் பார் கொம்மாவின்ர

சீலைத் தலைப்பைப் பிடிச்சுக் கொண்டிருக்கிறாய்

நீயும் தாய்க்குடும்பம் போல வரப் போறியோ”

அம்மாவுடன் செல்லம் பொழிஞ்சு கொண்டிருக்கிறதைக் கண்டு ஆச்சி இப்பிடிச் சொல்லுவா எனக்கோ கெட்ட கோவம் வரும்.

“சும்மா போணை ஆச்சி தாய்க்குடும்பம் கீக்குடும்பம் எண்டு சொன்னீங்களெண்டால் பாக்குரலை எடுத்து ஒளிச்சு வச்சுடுவன் பாருங்கோ”

ஆச்சி பாக்கு உரலை இடித்து இடித்துப் பொக்கை வாய் கொள்ளாமல் சிரிப்பா.

கே.பி.சுந்தராம்பாள் போலப் பக்திப் பழமாக நெற்றியில் மூன்று குறி திருநீற்றுப் படை, அரைக்கை நீளும் பிளவுஸ், தோச்சுச் தோச்சுப் பிள்ளையார் கோயில் கொடிச் சீலை போல நைய்ந்து போன சேலை, காது இரண்டும் கல்லுப் போன கடுக்கன், அறுபதைக் கடந்த வயசு, இவற்றின் மொத்த உருவம் தாய் என்றால் மகன்காறன் வேற மாதிரி.

மேற் சட்டையே கண்டறியாத உடம்பின் இடுப்பில் வேட்டி மாதிரி ஒரு வஸ்திரம், அஞ்சு கிலோ கொள்ளக் கூடிய குண்டான் பாத்திரம் போல வீங்கி வெடித்த வயிறு, மூன்று குறி நீறும் வெள்ளத்தில் அடிபட்டது போலக் கலைந்த நெற்றி, தன் பாட்டுக்கு வளர்ந்த கேசம், எவ்வளவு துள்ளினாலும் விழாத செவ்வரத்தம் பூ வச்ச காது என்று மகன்காறன் ராசு. முகத் தாடை மட்டும் ஷேவிங் செய்து பழிச்சென்று தில்லானா மோகனாம்பாள் சிவாஜி மாதிரி இருக்கும். யாரோ பாவித்து எறிந்த பிக் றேசர் ஐ எடுத்து வந்து தாய் தான் மகன் காரனுக்கு முகச் சவரம் பண்ணி விடுவாள்.

பழைய பொண்ட்ஸ் பவுடர் டப்பாக்களும், கை, கால் உடைஞ்ச பொம்மைகளும், சில்லுப் போன விளையாட்டுக் கார்களுமாக ஒரு பழைய உரப் பை முழுக்கக் கொட்டிக் காவிக் கொண்டு, தாயிந் சேலைத் தலைப்பை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு, தாய் போற தேசமெல்லாம் பின்னால் போவான் ராசு.

“டேய் தாய்க் குடும்பம் வருகுதடா

தாய்க் குடும்பம் வருகுதடா”

குச்சொழுங்கையில் குறுக்காக விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பெடியள் இவர்களைக் கண்டால் ஒரு எச்சரிக்கை ஒலி கொடுத்து விட்டு ஓடி ஒளித்து விடுவனம்.

“என்னடா தம்பி ஒழுங்கைப் பக்கம் சனம் சாதியில்லை” என்று தாய் முணு முணுக்க

“ஓமணை…. ஓமணை…” என்று அசட்டுச் சிரிப்போடு

உரப் பையை இழுத்துக் கொண்டு போவான் ராசு.

“பொடார்….” என்று ஒரு சத்தம் கேட்கும்.

பெடியள் ஓடி ஒளிச்சிருந்த மூலையில் இருந்து கல்லொன்று வந்து ராசுவைப் பதம் பார்க்கும். சில சமயம் அவன் காவிக் கொண்டு வரும் உரப் பையில் பொத்தொன்று பட்டு விழும்.

“ஐயோ…என்ரை அம்மய்ய்

என்னக் கொல்லுறாங்களணை….”

ராசு புழுதி நிலத்தில் விழுந்து கீச்சுக் குரலில் கத்தத் தொடங்குவான்.

“அழாதையடா தம்பி..

என்ர குஞ்செல்லே

இளந்தாரிப் பெடியன் நீ

இப்பிடிக் குழந்தை மாதிரி

அழுது கொண்டு…”

தாய்க்காறி தன் சேலைத் தலைப்பை எடுத்து அவன் கண்களைத் துடைத்து விடுவாள். வேலிப் பக்கம் இருந்து சிரிப்புச் சத்தம் கும்பலாகக் கேட்கும் இது நடக்குமென்று ஏற்கனவே திரைக்கதை எழுதி வைத்துக் காத்திருக்கும் வாண்டுக் கூட்டங்கள்.

சந்திப் பக்கம் மிதக்கும் போது இரண்டு பக்கமும் பார்த்துப் பார்த்து மிரண்டு மிரண்டு தாயும் மகனும் ஒவ்வொரு அடியாக மெல்ல மெல்ல வைத்தாலும்

அவர்கள் எதிர்பார்த்த விபரீதம் நடந்து விடும்.

சைக்கிளில் வரும் இளந்தாரிப் பெடியளில் பாரில் இருந்து பங்கு போட்டு வருபவன் ராசுவின் பின் பக்கமாகத் தொங்கிக் கொண்டு போகும் உரப் பையை இழுத்து விழுத்துவான், சிரித்துக் கொண்டே சைக்கிள் வேகமெடுக்கும்.

உடைந்த கை கால் இல்லாத பொம்மை, பவுடர் பேணி, சில் இல்லாத கார் எல்லாம் திக்கொன்றாய்ச் சிதறும்.

“ஐயோ என்ரை அம்மாய்ய்..

இஞ்சை பாரணை…”

விழுந்து குளறத் தொடங்குவான் ராசு.

தாய்க்குடும்பம், ஊரில் இருக்கும் நண்டு சிண்டுகளில் இருந்து இளந்தாரிப் பெடியள் வரை வேடிக்கை விளையாட்டுப் பொருளாகவும், ஊர்ச் சனம் சாதி ஒருவர் விடாமல் கேலிப் பொருளாகப் பார்க்கப்பட்டவர்கள்.

கந்தசாமி கோயிலின் முன் மடத்தின் ஒரு மூலையில் தான்உடு துணி ஈறாக ஒரு பையில் போட்டு வைத்திருக்கும்தாய்க்குடும்பம். யாரும் அதைச் சீண்ட மாட்டார்கள் என்றதுணிவு வேறு. அந்த ஒரு துண்டு நிலத்தடியில் தான் படுத்துறங்குவினம். தாயின் சேலைத் தலைப்பை எடுத்து முகத்தை மூடிக் கொண்டு செல்லம் பொழிந்து கொண்டு நித்திரைக்குப் போவான் ராசு.கோயில் துலாக்கிணறில் தாயும் மகனுமாக அள்ளிக் குளித்து விட்டு அதிலேயே உடுப்பையும்பிழிஞ்சு காயப் போட்டு மாற்றுவார்கள்.

கோயில் நைவேத்தியம் என்று ஐயரின் பங்கு போக ஏதாவது நேர்த்திக்கடன் நேரம் யாரும் கொடுக்கும் குழைசாதம் பெரு விருந்தாகக் கிட்டும். ஊரில் கலியாண வீடுபூசை வீடு நடந்ததாலோ மிஞ்சினது கிஞ்சினதுகிட்டினாலோ அதுவும் இவர்களின் கணக்கில் வரவுவைக்கப்படும்.

காலையில் நடக்கத் தொடங்கினால் ஒவ்வொரு குச்சொழுங்கை தாண்டி நாள் குறிச்சு வச்சது போல இடம் மாறி ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு வீடு கணக்காக எட்டிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் கோயிலடிக்கு வருவினம் இரண்டு பேரும்.

இந்த உலகம் எவ்வளவு விசித்திரமானது பாருங்கள். சமூகத்தில் கேலிப் பொருளாகப் பார்க்கப்படும் சக மனிதர்கள் அதே சமயத்தில் ஆபத் பாந்தவர்களாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்கள். தாய்க்குடும்பமும் அதே மாதிரித் தான்.

“இஞ்சை கூய்…கூய்.. தாய்க்குடும்பம்!

ஒருக்கால் வந்துட்டுப் போ”

என்று வரும் குரல் கேட்கும் திசையைப் பார்ப்பினம்.

“நான் ஒருக்கால் செத்த வீடு ஒண்டுக்கு எட்டிப் பார்த்துட்டு வாறன் உவள் பெரிய பிள்ளை வீட்டில இருந்து ஓ எல்லுக்குப் படிக்கிறாள் கொஞ்சம் காவல் நில்லணை” என்று வரும் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு குமருக்குக் காவலாக வெளிக் குந்தில் சம்மணம் போட்டு இருந்து யோசிச்சுக் கொண்டிருப்பினம் தாயும், மகனும்.

“இஞ்சை வா பெடி!

நாலு உலக்கை போட்டால் எள்ளுருண்டை தருவன்”

வீட்டு முற்றத்தில் உரலை இடிக்கும் குரலைக் கேட்டு ராசு ஓடுவான் தன் உரப்பையோடு.

இளைச்சு இளைச்சுத் தாய்க்காறியைப் பார்த்துச் சிரித்துச் சிரித்து உலக்கை போடுவான். தன் பிள்ளை உலக்கையை வச்சுச் செய்யும் வேடிக்கை விநோதங்களைப் பார்த்துக் கொக்கெட்டம் விட்டுச் சிரிப்பாள்.

“இஞ்சை கொண்டாணை நான் கல்லுப் பொறுக்கிறன்” என்று சுழகை உரிமையோடு பறித்துத் தாய் பங்கு போடுவாள்.

கொஞ்சம் தள்ளி நடந்தால்

“இஞ்சை வா தாய்க்குடும்பம்

என்ன புதினம் சொல்லு”

வீட்டுக் குந்தில் இருந்து பேன் ஈர் வலியால் இழுத்து இழுத்துப் பேன் பார்த்துக் குத்திக் கொண்டிருக்கும் பெண்டுகளுக்கும் கதை குடுக்கோணும்.

இந்தியன் ஆமிக்கும் பெடியளுக்கும் சண்டை மூண்டுட்டுதாம். சனமெல்லாம் அரக்கப் பரக்கக் கந்தசாமி கோயில் பக்கம் ஓடுது.

“தம்பீ! இஞ்சை வாடா இண்டைக்கு ஒரு இடமும் போகேலாது கோயிலுக்குத் தான் சனம் வருகுது அங்கை இங்கை போகாமல் என்னோட இரு”

தாயின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து குந்திக் கொண்டு வாற சனத்தை வேடிக்கை பார்த்தான் ராசு.

பின்னேரத்துக்குள் கோயில் நிரம்பி தாய்க்குடும்பத்தின் சின்னத்துண்டு நிலத்திலும் ஆக்கிரமித்து விட்டது ஒரு குடும்பம்.

“அங்காலை போய் இருங்கோ” என்று கேட்டுக் கேள்வி இல்லாமல் மூலையில் கிடந்த உடுதுணிப் பையையும் தடியால் தட்டி எறிந்து விட்டுப் போனான் ஒருத்தன்.

இரண்டு கிழமையாய் கோயிலே தஞ்சம். ஷெல்லடியும், துவக்குச் சத்தமுமாக மளார் மளார் சக்கு சக்கு என்று அடை மழையையும் தாண்டிச் சத்தம் வெடிக்குது. இன்னும் கிட்டக் கிட்டக் கேட்கிற மாதிரித் தெரியுது.

ஆமிக்காறர் இடத்தைப் பிடிச்சிட்டாங்கள். சுற்றி வளைப்பு நடக்குதாம். ஈபிக்காறரை வச்சுத் தலையாட்டி ஆட்களைப் பிடிக்கினமாம். சனம் குசு குசுக்குது.

இண்டைக்குப் பின்னேரம் இந்தியன் ஆமிக்காறர் கந்தசுவாமி கோயில் வந்து விசாரிக்கினமாம். ஐயோ என்ன நடக்கப் போகுதோ? பெடி பெண்டுகளைத் தங்கள் சேலைத் தலைப்புக்குள் சுற்றிக் குழந்தைகளாக்கப் பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருக்கினம் தாய்மார்.

தங்கள் சொந்த இடத்தில் இருந்து விரட்டப்பட்ட தாய்க்குடும்பம் ஆறுமுக சாமி வாசலில் இருந்து வேடிக்கை பார்க்குது.

வெள்ளைக் கொடி ஒன்றைக் கிளுவந்தடியில் கட்டி அதை ஒரு கையிலும், மகாத்மா காந்தி படத்தை இன்னொரு கையிலும் காட்டிக் கொண்டு ஆமிக்காறரை வரவேற்கிறார் சிற்றூரவைத் தலைவர் சிவலிங்கம்.

“எல்லா ஆம்பிளைப் பெடியளும் பெட்டையளும் இங்கை வாங்கோ”

லவுட்ஸ்பீக்கரில் அறிவிப்பு வருகுது. புதினம் பார்ப்பம் என்று ராசுவும் வெளிக்கிடத் தாய் தடுக்கிறாள்.

“தம்பி அங்கை போகாதை நீ சின்னப்பிள்ளை”

“சும்மா போணை நீதானே சொன்னனீ நான் இளந்தாரி எண்டு” என்று தாய்க்குப் போக்குக் காட்டி விட்டுப் எட்டிப் பார்க்கிறான்.

“டேய் இங்க வா” – தலையாட்டி

“நானோ ஐயா” – ராசு

“ஓமோம் நீ தான்

உனக்கு ‪எல்ரீரீஈ‬ ‪ஆயுதங்களை எல்லாம்

எங்க ஒளிச்சு வச்சிருக்கிறாங்கள்‬

எண்டு தெரியுமோ‬?

“நான் நினைக்கிறன் வைரவ கோயில் கிணத்துக்குள்ளை காட்டினால் என்ன தருவியள்?”

“நீ காட்டு பிறகு பார்ப்பம்” தலையாட்டி அவனைக் காட்ட ஹிந்திக்காரும் சீக்கியரும் புடை சூழ வைரவர் கோயில் கிணத்தடிக்குப் போயாச்சு.

பாழ் கிணறு கழுவி எடுக்கிற மாதிரி கிணறை ஒட்ட இறைச்சுத் தேடித் தேடிப் பார்த்தாச்சு. வெறும் கஞ்சல் குப்பை தான் வருகுது. ஆத்திரத்தோட கயிற்றுப் பிடியில் மேலே வாறாங்கள் ஆமிக்காறர். வந்த வேகத்தில் ஒரு குத்து சட பிட சட பிட என்று அடி விழுகுது ராசுவுக்கு.

“பொய் சொல்றியா விசரா?” இந்தியன் ஆமியின் எடுபிடி தலையாட்டி தனக்கு வர வேண்டிய அடியை அவன் மீது திருப்பி விடுகிறான்

தார் ரோட்டில் நசுங்கீய தக்காளி மாதிரிச் சிதைந்து போனவன் அனுங்கி அனுங்கித் தாயிடம் போகிறான்.

“ஐயோ என்ரை குருத்தைச் சிதைச்சுட்டாங்களே”

தாய்க்காறி தலையில் அடிச்சுக் கொண்டு அழுதுதழுது

தன் சேலையைக் கிழித்து, வெளிப்பிரகாரத் தீப விளக்கில் ஒற்றி ஒற்றிக் கட்டினாள்.

“உன்னை எல்லோ அங்கை போகாதை எண்டு சொன்னனான் பாத்தியே தம்பி” அவனோடு சேர்ந்து அழுகிறாள்.

தாய்க்கு ஒரே வயித்தால அடி, அனுங்கிக் கொண்டு கிடக்கிறாள். சுகாதாரம் இல்லாமல் கோயில் பக்கமெல்லாம் சனம் தங்கட உயிர் பிழைச்சால் போதுமென்று கிடக்குது. தன்ர தாய்க்கு ஏதோ நடக்குது என்று மட்டும் ராசுவுக்குத் தெரியும் கேட்க நாதியில்லை.

“அம்மா எழும்பணை அம்மா எழும்பணை”

வழமையாகத் தாய்க்காறி தான் எழுப்புவாள். இண்டைக்கேன் இவ என்னை எழுப்பேல்லை என்று ராசுவுக்கு ஒரே புதினம். ராசு கத்துற கத்தில பனையேறுற தங்கன் தான் ஓடி வந்து எட்டிப் பார்க்கிறான்.

“கொம்மா செத்துப் போனாவெடா” தங்கன் ராசுவைக் அணைத்து ஆறுதல் படுத்தப் பார்த்தான்.

“ஐயோ என்ரை அம்மோய் உன்னோட தானே நான் எங்கையும் வாறனான் இப்ப தனியா என்ன செய்வனணை இனி நான் ஆமிக்காறரிட்டைப் போகமாட்டன் எழும்பணை எழும்பணை” என்று கத்திய அவனை ஓரமாகத் தள்ளி வைத்து விட்டுத் தங்கனும் மகனுமாகப் பிரேதத்தைப் பள்ளிக்கூடப் பக்கம் கொண்டு போய்ப் புதைக்கிற வேலையைப் பார்க்கினம்.

அடுத்த நாள், அதற்கு அடுத்த நாள் ஏன் பிறகு ராசுவையே கோயில் பக்கம் காணேல்லை. அவனின்ர உரப்பையும் ஆறுமுகசாமி வாசலில் கொஞ்ச நாள் அப்படியே கிடந்தது. அதையும் தூர வீசி விட்டார்கள்.

ராசு எங்கே போனான் இன்னும் இருக்கிறானா இல்லைச் செத்துப் போனானோ ராசுவுக்குத் தான் தெரியும்.

📋

கானா பிரபா

09.08.2018

கின்னஸ் சாதனை படைத்த ஈழத் தமிழ் இளைஞன் கணேஸ்வரனுடன் வானொலி நேர்காணல் 🏅


வவுனியாவைச் சேர்ந்த நீள் மின் இணைப்பு பொருத்தி (Power Strip) ஒன்றைத் தயாரித்து கின்னஸ் சாதனை படைத்துள்ளார்.

வவுனியாவைச் சேர்ந்த கனகேஸ்வரன் கணேஸ்வரன் என்ற 28 வயதுடைய இயந்திரவியல் பொறியிலாளரான இளைஞனே மேற்படி கின்னஸ் சாதனையை புரிந்துள்ளார்.

அந்தவகையில் 2.914 மீற்றர் நீளமும், 0.074 மீற்றர் அகலமும், 0.050 மீற்றர் உயரமும் கொண்ட நீள் மின் இணைப்பு பொருத்தியை தயாரித்து கின்னஸ் சாதனையாளர் என்ற பட்டத்தை தனதாக்கி கொண்டுள்ளார்.

க.கணேஸ்வரன் பெப்ரவரி மாதம் 28 ஆம் திகதியன்று வவுனியா தமிழ் மத்திய மகாவித்தியாலயத்தின் அதிபர், மாணவர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்கள் முன்னிலையில் கின்னஸ் சாதனை முயற்சியை பதிவு செய்திருந்தார் என்பதுடன் நில அளவை திணைக்களத்தை சேர்ந்த அரச நில அளவையாளர் பி.நிமலன் மற்றும் மின் பொறியியலாளர் கெ.ராஜ்குமார் ஆகியோரினால் மேற்பார்வை செய்யப்பட்டு பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு கின்னஸ் சாதனைக்காக பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது.

அந்த வகையில் கின்னஸ் சாதனை அமைப்பினால் உத்தியோகபூர்வமாக க.கணேஸ்வரனின் உலகசாதனை அறிவிக்கப்பட்டு அதற்குரிய சான்றிதழும் அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இதேவேளை, இலங்கையில் தொழில்நுட்ப துறையில் தனிநபர் ஒருவர் செய்து கொண்ட முதலாவது சாதனையாகவும், வவுனியாவில் இருந்து பதிவு செய்யப்பட்ட முதலாவது கின்னஸ் சாதனையாகவும் இது பதிவாகியுள்ளது. (நன்றி வீரகேசரி)

கின்னஸ் சாதனை புரிந்த செல்வன் கணேஸ்வரனை அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்துக்காக நேர்காணல் கண்டேன். இந்த நேர்காணலில் தன்னுடைய முயற்சியில் எதிர்கொண்ட சவால்கள், தடைகளை மீறிச் சாதித்த விதம் பற்றி விளக்குகிறார் கேளுங்கள்.

அறியப்படாத தமிழ்மொழி 📖 நூல் நயப்பு

முதலில் இந்தப் பதிவில் “நூல்” “நயப்பு” என்றெல்லாம் தொடங்கியிருக்கிறேனே இதிலும் சமஸ்கிருதத்தின் உள்ளீடு இருந்துவிட்டால் என்னாவது… இந்த நூலை மன்னிக்கவும் பொத்தகத்தை எழுதிய முனைவர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் சினங் கொண்டு (இது தமிழ் தானே?) பாய்ந்து விட்டால் என்னாவது என்ற பயமும் எழாமலில்லை 😀 அட நானும் emoji போட்டு விட்டேனே 😀🙃

மேற்கண்ட பந்தியை ட்விட்டர் உலகத்தில் இல்லாத யாரும் படிக்க நேர்ந்தால் குழம்பிப் போவார்கள். ஏனெனில் அதுவொரு தனி உலகம். அங்கே மீனவர் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனையில் இருந்து கூடாங்குளம், அஜித் – விஜய் இல்லையில்லை விஜய் – அஜித் குழுச் சண்டைகள், சினிமா விமர்சனங்கள், பாடல் பகிர்வுகள், திமுக – அதிமுக, தாமரை, சாதிச் சண்டை எல்லாம் அக்குவேறு ஆணி வேறாக அலசி ஆராயப்படும் உலகம். இது இவ்விதமிருக்க இன்னொன்றும் ட்விட்டரில் தமிழ் முளைத்த காலம் தொட்டு நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் தமிழரின் கலை, பண்பாடு, மொழி சார்ந்த மெய்த் தேடல். தாய்த் தமிழகத்திலும், ஈழத் தமிழகத்திலும் காலத்துக்குக் காலம் நிகழ்ந்த அந்நியப் படையெடுப்புகள், வேற்று கலாசாரக் கலப்புகள் போன்றவற்றின் தாக்கத்தால் தமிழ் அதன் மொழி, பண்பாடு போன்ற அம்சங்களில் நிறமிழந்து போவதை இன்று நேற்றல்ல நூற்றாண்டு தொடும் தமிழ் இனம் சார் பேரியக்கங்கள், அறிஞர்கள் என்று சொல்லியும் எழுதியும் வந்ததைத் தான் நண்பர் கண்ணபிரான் இரவி சங்கர் ட்விட்டர் உலகில் கையிலெடுத்திருக்கிறார். தமிழ் மொழி சார்ந்த காராசார விவாதங்களில் “கரச” (@kryes) வின் பங்களிப்பு காத்திரமாக இருக்கும், சூடு பறக்கும். கிட்டத்தட்ட மொழிப் போர் ஒன்றை மைதானத்தில் இறக்கி விட்டது போன்ற பிரமை. “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” என்று அவர் முதன் முதலாக வெளியிட்டிருக்கும் இந்த நூல் கூட அவ்வாறான தமிழ் சார்ந்த அதன் இருப்பு சார்ந்த ஆதங்கத்தின் தீவிர வெளிப்பாடே எனலாம்.

நண்பர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் தொழில் நுட்பக் கற்கை நெறியோடியைந்த வாழ்கையை அமைத்துக் கொண்டாலும் தமிழ் மீது கொண்ட காதலால் முனைவர் பட்டம் பெற்று அத்துறையில் பகுதி நேரப் பேராசிரியராக இருப்பவர். தமிழ் மட்டுமன்றி சமஸ்கிருதத்தையும் முறையாகப் பயின்றது அவரது அறிவு நீட்சிக்கு மட்டுமன்றி இன்று தமிழ் மொழி சார்ந்த மெய்த் தேடலில் தன் தர்க்க நியாயங்களை ஒப்பு நோக்க நியாயமான காரணங்களோடு நிறுவவும் கை கொடுத்திருக்கிறது.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சென்னை மாகாணமாக ஒருமித்த குடையின் கீழ் இருந்த போது தமிழோடு, தெலுங்கு, கன்னட சமூகத்தின் மொழி ஆளுமையை விட சமஸ்கிருதத்தின் மேலாதிக்கம் தொன்று தொட்டு நிலவி வருகிறது. அது போலவே ஈழத்திலும் திசைச் சொற்களாக போர்த்துக்கீச, ஒல்லாந்த மொழிச் சொற்கள் இன்றும் நடைமுறை வாழ்வில் ஒன்று கலந்திருப்பதோடு வட மொழியின் ஆதிக்கம் நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட அளவில் இருக்கின்றது.

இது இவ்வாறிருக்க, தமிழருக்கான தனித்துவமான கொண்டாட்டங்கள், சடங்குகள் மறைக்கப்ப்பட்டு அல்லது மீள நிறுவப்பட்டு தமிழ் அதன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துக் கொண்டு போகும் அபாயத்தையே

இங்கே நண்பர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் தன் கட்டுரைகளினூடாக சான்றாதாரங்களோடு காட்டி விழிப்புணர்வு கொள்ள வேண்டுகிறார்.

“கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து மூத்த குடி” என்று நம் பழந்தமிழ்ப் பெருமை பேசும் போக்கையே தன் முதல் கட்டுரையில் எடுத்துக் கொண்டு ஆதாரங்கள் துணை கொண்டு வாளைச் சுழட்டுகிறார்.

ஆறு படை வீடுகளா இல்லையே ஆற்றுப்படை வீடுகள் அல்லவா அப்படியானால் படை வீடுகள் எத்தனை என்று இன்னொரு அந்தந்ததுக்குப் போகிறார். மொத்தம் 14 கட்டுரைகள் எல்லாமே எந்த விதமான தொடரோட்டமில்லாத ஆனால் தமிழ் என்ற அடித்தளத்தில் நின்று பார்க்கப்படும் கட்டுரைகள். இங்கே இன்னொன்றையும் சொல்லி வைக்க வேண்டும், “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” என்ற புத்தகத் தலைப்பைப் பார்த்து விட்டு ஏதோ தமிழ் இலக்கண நூல் என்ற பொருள் மயக்கம் கொள்வாரும் இருக்கலாம். ஆனால் இது தமிழர் மொழி பண்பாடு, கலை, இலக்கியம் என்று எல்லாத் திக்குகளிலும் பயணப்படுவதால் வேறொரு தலைப்பை இட்டிருக்கலாம் என்று ஆதங்கப்படுகிறேன்.

ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் விளக்க நியாயங்களை நிறுவி விட்டுப் பின் பொழிப்பாக ஒரு பக்கா சுருக்கம் கொடுத்த பாங்கும் நல்லதொரு எடுத்துக்காட்டு.

“திருக்குறளில் முரண்பாடுகள் ஏன்” என்றொரு கேள்வியை எழுப்பி, அது சூழல் நெறி சார்ந்தது என்று கொடுக்கும் விளக்கக் கட்டுரையே ஒரு நூலாகக் கொள்ளுமளவுக்குக் காத்திரமான ஆய்வுப் பார்வையைக் கொண்டது.

“எங்கள் தலைவன் பிரபாகரன்

அந்த முருகனுக்கே அவன் நிகரானவன்”

என்று அறிவுமதி அவர்கள் எழுதிப் பாடல் வடிவம் கண்டதும் அது பெரும் சர்ச்சையை அப்போது கிளப்பியது. அதெப்படி பிரபாகரனைக் கடவுளுக்கு நிகராக ஓப்பிடலாம் என்று தீவிர ஆத்திகப் போக்குடையோர் விமர்சித்தார்கள். இது நடந்து பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு. அப்போது அறிவுமதி அண்ணன் “முருகன்” என்பது பொதுப்படையான கடவுள் பெயரல்ல, குறிஞ்சி நிலத்து மக்களின் தலைவன் என்பதை வானொலியில் வந்து விளக்கிய போதும் எடுபடாதிருந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்த “அறியப்படாத தமிழ்” நூல் கிட்டியிருந்தால் இவ்வாறு விமர்சித்தோருக்குத் தக்க பதிலடியாகக் கிட்டியிருக்கும். காரணம், அறிவுமதி அண்ணன் சொன்ன அதே விளக்கத்தையே இந்த நூல் மீள நிறுவுகிறது. ஒவ்வொரு நிலங்களுக்குமாகக் கொள்ளப்படுகின்ற தெய்வங்களின் உண்மை அடையாளம் என்ன என்பதை இந்த நூல் விலாவாரியாக விளக்குகிறது “எது முதல் திணை குறிஞ்சியா முல்லையா? என்ற பதிவின் வழியாக. அத்தோடு ஐவகை நிலங்களாக வரையறுத்த ஒழுங்கின் மீதும் விமர்சனப் பார்வையை முன் வைக்கின்றது.

தமிழ் மறைப்பு அதிகாரம் என்ற பகிர்வே இந்த நூலின் அடிநாதம் எனலாம். அதில் மொழி, நாடு, இனம், நாகரிகம், கலை, மதம், வரலாறு என்று தொடரும் மறைப்புகளைத் தக்க உதாரணங்களோடு விளக்குகிறார். இன்னொரு நூலுக்கான பொழிப்புரையாகக் கொள்ளக் கூடிய தகவல் இந்தக் கட்டுரையிலும் தொக்கி நிக்கின்றன.

தமிழ் ஆண்டு சித்திரையா? தையா? என்ற முடிவிலி காணா விவாதப் பொருள் இங்கேயும் அலசி ஆராயப்படுகிறது.

வடமொழியில் பெயர் வைத்தால் என்னவாகும்? “யாஷிகா” என்றால் பிச்சை எடுப்பவள் என்று அர்த்தம் இப்போது சொல்லுங்கள் அர்த்தம் தெரியாது நாகரிக அடையாளத்துக்காகப் பெயர் வைக்கலாமா என்று பயமூட்டுகிறார்.

எங்கள் பள்ளிப்பாடத்தில் பண்டிதமணி சி.கணபதிப்பிள்ளையின் “இலக்கிய வழி” நூலின் சில பகுதிகள் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது அப்போது. “கம்பன் செய்த வம்பு” என்ற பகிர்வின் வழியாகக் கம்பராமாயணத்தை எழுதப் போந்த கம்பனின் சொல் விளையாட்டுகளை அவையடக்கம் (அவைக்கு அடங்குதல், அவையை அடக்குதல்) என்றெல்லாம் அலசப்பட்டிருந்தது. ஆனால் “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” கம்பன் மீதான விமர்சனப் பார்வையை முன் வைக்கின்றது. வான்மீகி எழுதிய இராமாவதாரம் (வான்மீகி இராமாயணம் என்பது பிற்காலத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது) என்ற நூலைக் கம்பன் மத நூலாக மேன்மைப்படுத்த ஏற்படுத்திய மாற்றங்களை விமர்சிக்கிறார்.இங்கே கம்பனுக்கும் இளங்கோவடிகளுக்குமான ஒப்பீடு எழுகிறது அப்படியே கம்பராமாயணத்தையும் சிலப்பதிகாரம் என்ற குடி மக்கள் காப்பியத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார். கண்ணகி மதுரையை மெய்யாலுமே எரித்தாளா? கோவலன் உண்மையில் ஆணாதிக்க அடையாளமா? எல்லாவற்றுக்கும் இங்கே விடை கிடைக்கின்றது.

இந்த நூலின் சிறப்பே அதுதான் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய அம்சங்களைத் தொட்டுப் பேசுவது.

“இலக்கண அரசியல்” என்ற பகிர்வில் தொடங்கி

“நாட்டுப்புறத் தமிழ்”, ”தமிழகத்தின் ஊர்ப் பேர் விகுதிகள்”, “அறிவியல் தமிழ், Meme தமிழ், வளரும் தமிழ்” என்று தொடரும் கட்டுரைகள் மொழி என்ற புள்ளியில் இருந்து எழுந்தவை.

இந்த நூலைப் படிக்க ஆரம்பித்ததும் என்னவொரு வேகமெடுக்கிறது என்று நினைக்குமளவுக்கு விறு விறுப்பான எழுத்தோட்டம். ட்விட்டர் உலகில் நுழைந்து விட்டோமோ என்று கூட எண்ணத் தோன்றிய அச்சொட்டான வாதப் பிரதிவாதங்களின் பிரதியே இந்த நூல் எனலாம். ஆனால் அதுவே வாசிக்கும் போது சில இடைஞ்சல்களை ஏற்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் வேடிக்கையாகப் பயன்படுத்தும் கலாத்தல் மொழி (கப்சா), சமூக ஊடகங்களில் பயன்படுத்தும் முகக் குறி (emoji) ஆங்கிலச் சொற்களின் தேவையற்ற பாவனை ( சில இடங்களில் தமிழின் அருஞ் சொற்களை விளக்கும் விதமாக வந்த ஆங்கிலச் சொற்கள் பொருத்தமாகவும் தேவையாகவும் இருக்கின்றன) இவற்றைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கலாம். காரணம் இணைய உலகில் தமிழரின் அடையாளம் மீதான மெய்த்தேடலும், மெய்யான கவலையும் கொண்டு அவற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய தேவைகளோடு இருப்போர் ஒருபுறமிருக்க இன்னொரு பகுதியினர் இந்த அடையாளத் தேடலை ஒரு ஆயுதமாக வைத்துத் தம் கலாய்ப்பு, கல்லெறிதல் நோக்கத்துக்காகவே வெறுமனே பயன்படுத்தும் அவலச் சூழலும் இருக்கிறது. அப்படியானதொரு செயற்பாட்டுக்கு வழி வகுக்குமாற் போல இந்த நூலில் பொதிந்திருக்கும் ஆழமான கருத்துகளை வெறுமனே கடக்கக் கூடாது என்ற நியாயமான காரணத்தாலேயே இவ்வாதங்கம் எழுகிறது.

சங்க இலக்கியப் பாடல்கள், நாட்டார் பாடல்கள்

இவற்றைப் பொருத்தமான இடங்களில் எடுத்தாண்ட பாங்கு, இன்றைய நவீன யுகத்தை உள்ளிளுக்கும் meme கருத்தாடல் என்று “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” நூல் மிகவும் எளிமையாகத் தமிழ் மொழி மற்றும் கலை, பண்பாடு குறித்த விழிப்புணர்வைக் கொடுக்கிறது.

பள்ளிப் பாட நூலில் சேர்க்க வேண்டிய நேர்த்தியான பகிர்வுகளும் உண்டு.

நூற்றாண்டுகளாகத் தமிழரது மொழி, நாகரிகத்தில் நிகழ்ந்த இடைச் செருகல்களை ஒரே நாளில் தூக்கி எறிந்து விட முடியாது. ஆனால் கால ஓட்டத்தில் எம்மை நாமே சீர்தூக்கிப் பார்க்கவும், மாற்றிக் கொள்ளவும் இந்த நூல் பேருதவி செய்யும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

கானா பிரபா

25.06.2018

எங்கட அதிபர் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் 📖

“அம்மா! சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் எப்பிடி இருக்கிறார்?”

“ஓ கடவுளே எண்டு அண்ணை சுகமாய் இருக்கிறார்” இது அம்மாவின் பதில்.

என் தாயகப் பயணத்திலும் சரி அம்மாவுடனான

தொலைபேசி உரையாடலிலும் சரி நான் மறவாது கேட்கும் மனிதர்களில் அவரும் ஒருவர்.

இணுவில் அமெரிக்கன் மிஷன் தமிழ்க் கலைவன் பாடசாலை என்று பெயரளவில் இருந்தாலும்

“சீனிப் புளியடி பள்ளிக்கூடம்” என்ற அடையாளமே நிரந்தரமாக ஒட்டிக் கொண்டு விட்டது. அது போல எத்தனையோ அதிபர்கள் இணைந்து நிர்வாகத்தைத் திறம்பட நடத்தினாலும் “சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் காலம்” என்பது இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் பொன் எழுத்துகளால் பொறிக்காத குறை தான்.

சோதிப்பெருமாள் அவர்கள் தான் நாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் அதிபர். அந்த நேரம் என் அம்மாவும் அங்கு ஆசிரியை.

சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் என்று மற்றவர்களோடு பேசினாலும் “அண்ணை” என்றே அவரை அம்மா அழைப்பார். அவர் போலவே அம்மா “அண்ணை” என்று அழைக்கும் இன்னொருவர் தட்சணாமூர்த்தி மாஸ்டர்.

“தங்கச்சி! இதை ஒருக்கால் எழுதித்தா” என்று ஒரு கட்டு எழுத்துப் பிரதிகளை சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் அம்மாவிடம் கொடுத்து விடுவார். பள்ளிக்கூடத்தின் பாட நெறிகளுக்கான அந்த எழுத்துப் பிரதிகளைத் தன் வகுப்பு நேரம் முடிந்ததும் அம்மா ஒற்றை றூல் கொப்பியில் எழுதி எழுதிக் கொடுப்பார்.

அம்மாவின் கையெழுத்து மணி மணியாக இருக்கும் எனவே அவரைத் தன் அறிவிக்கப்படாத உதவியாளராக சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் நியமித்திருந்தார்.

வெள்ளை வேட்டி, வெள்ளைச் சட்டையும், சுறுட்டுமாக இருப்பார் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர். தேவனின் துப்பறியும் சாம்புவின் முகத்தை ஒத்த சாடை.

எங்கள் காலத்தில் காமராஜர் போன்ற எளிமையான மனிதர்களை நினைத்தால் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் தான் பிரதிபிம்பமாக இருப்பார்.

அதிபர் அறை என்று பேர் தான் கோயில் மாதிரி தங்கட பாட்டில உள்ளுக்கு வந்து போவார்கள் மாணவர்கள். பள்ளிக்கூடத்தைச் சுத்தமாகக் கூட்டிக் கழுவிச் சுற்றுப்புறங்களில் குப்பை, கூளங்களை அகற்றினால் அந்த மாணவர்களுக்கு பொன்னாடை போர்த்தாத குறை தான். “இஞ்சை வாங்கோடாப்பா” என் தன் அறைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போய்மூலையில் அடுக்கியிருக்கும் கெயார் பிஸ்கெட் பொட்டலங்களைப் பிரித்து பிஸ்கெட்டுகளை அள்ளச் சொல்வார்.

ஒரு கல்விச்சாலையைத் திறம்பட நடத்த பெரிய பெரிய மேற்படிப்புகளைப் படித்து விற்பன்னராக இருக்கத் தேவை இல்லை, மாணவரதும் தான் வழி நடத்தும் ஆசிரியர்களதும் உளவியலைப் புரிந்து கொண்டாலேயே நிர்வாகத் திறனைத் தன் கைக்குள் வைத்திருக்கலாம் என்பதற்கு வாழ்ந்த உதாரணம் எங்கள் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர். பழைய காலத்து ஆட்கள் இப்படித்தான் தம்முடைய பட்டறிவு மூலம் தான் அதிகம் சாதித்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். தான் அதிபராக இருந்த காலத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் கூட சீனிப்புளியடி பள்ளிக்கூடத்தின் மீதான பந்தத்தை அவர் விட்டாரில்லை. அத்தோடு இணுவில் கிராமத்தின்

தொடர் வளர்ச்சிக்காக பல்வேறு பணிகளில் பொறுப்பு வகித்தாலும் புகழ் தேடாத மனிதர், அதனால் தான் அவர் எங்கள் எல்லோர் இதயத்திலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்.

நேற்று சோதிப்பெருமாள் பூதவுடல் மரித்தாலும் சீனிப்புளியடி பள்ளிக்கூடம் அவரின் ஆன்மாவைத் தன்னுள்ளே தேக்கி வைத்திருக்கும்.

ஈழத்தில் அமையும் திருவாசக அரண்மனை

திருமூலரால் “சிவ பூமி” என்று சிறப்பிக்கப்பட்ட ஈழ மணித் திருநாட்டில் இன்று திருவாசகத்துக்கென ஒரு அரண்மனை கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கிறது.

செஞ்சொற் செல்வர் கலாநிதி ஆறு திருமுகன் அவர்கள் தெல்லிப்பழை ஶ்ரீ துர்க்காதேவி தேவஸ்தானத்தின் தலைவராகவும், சிவபூமி என்ற சிறுவர் மன வளர்ச்சிப் பாடசாலைகள், சிவ பூமி முதியோர் இல்லம், கீரிமலைச் சிவபூமி மடம் போன்ற அற நிலையங்களை நிறுவி அவற்றைக் கொண்டு நடத்துபவராகவும் இயங்கி வருகிறார். தன் வாழ்வைச் சைவத்துக்கும் அறப் பணிகளுக்காகவும் அர்ப்பணித்திருக்கும் ஆறு திருமுருகன் அவர்களின் அடுத்ததொரு முயற்சியாக எழுந்ததே இந்தத் திருவாசக அரண்மனை.

யாழ்ப்பாணப் பிரதேசத்தின் வருகை வாயிலாக அமை நாவற்குழியின் முனையில் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கும் இந்தத் திருவாசக அரண்மனையின் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் உள்ளிட்ட கட்டடப் பணிகள் மாதக் கணக்காக நடந்திருக்கிறது.

திருவாசகத்தின் அனைத்துப் பாடல்களையும் கருங்கல்லிலே செதுக்கி அவற்றை இங்கே இபபோது நிறுவியிருக்கிறார்கள். அழுத்தம் திருத்தமாகப் பிழையற, அழகான எழுத்துருவோடு திருவாசகப் பாடல்கள் மின்னுகின்றன.

இங்கே விருந்தினர் அறை, திருவாசக ஆராய்ச்சிக்கான நூலகக் களஞ்சியம் இவற்றோடு அந்த முக்கோணக் கட்டடத்தின் நடு நாயகமாகப் பென்னம் பெரியதொரு சிவலிங்கம் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.

சிட்னி அவுஸ்திரேலியாவில் வதியும் வைத்திய கலாநிதி மனமோகன் அவர்கள் தனது காணியை இந்தப் பெரும் பணிக்காக அன்பளிப்புச் செய்ததோடு நிர்மாணத்துக்கும் உதவியிருக்கிறார். மேலதிக தேவைகளுக்கு தன் அறப் பணிகளால் திரட்டிய நிதியையும் சேர்த்து ஆறு திருமுகன் அவர்கள் இந்தப் பணியை முழு மூச்சாக முடித்து வைத்திருக்கிறார்.

இன்று ஜூன் மாதம் 22 ஆம் திகதி முதல் இந்த அரண்மனையில் எழுந்தருளியிருக்கும் மூர்த்திக்கான பூர்வாங்கக் கிரியைகள், அபிஷேக ஆராதனைகள் தொடங்கி மூன்று நாட்கள் தொடரும் சடங்குகளின் நிறைவில் ஜூன் மாதம் 24 ஆம்திகதி “திருவாசக அரண்மனை” உத்தியோகபூர்வமாகத் திறந்து வைக்கப்பட உள்ளது. இந்த நிகழ்வுக்காக

புலம் பெயர் தமிழ் அன்பர்கள், தமிழகத்து ஆன்றோர் எனக் கலந்து சிறப்பிக்க உள்ளனர்.

ஈழத்தில் சைவ நெறிக்கான முக்கியமானதொரு மையமாக இந்த நிலையம் அமையப் போகிறது என்ற பெருமிதத்தோடு ஆறு திருமுருகனோடு தோள் கொடுத்த வைத்திய கலாநிதி மனமோகன் உள்ளிட்ட அனைத்து உள்ளங்களையும் மனமார வாழ்த்தி இந்த நிகழ்வு சிறப்பாக நடைபெற வேண்டுகிறேன்.

கானா பிரபா

நன்றி

புகைப்படங்கள் – கலாநிதி ஆறு திருமுருகன் மற்றும் அருளானந்தம் அருள் செல்வன் பேஸ்புக் பக்கம்

திருவாசக அரண்மனை கட்டுரைப் பகிர்வு காலைக்கதிர்

புதுமாத்தளனில் ஒரு குடும்பம் 🖤 சிறுகதை

“ஐயா இஞ்சை பாரய்யா

கண்ணை முழிச்சுப் பாரய்யா

கொப்பா வந்து கேட்டா நான் என்னெண்டு சொல்லுவன் என்ர குஞ்செல்லே

இஞ்சை பார் அப்பு…அப்பூஊஊ”

வெடிதழுத வானதியின் குரல் அந்தப் புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலையின் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத மரண ஓலங்களோடு மேலெழும்பியது.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“வானதி! ஆமிக்காறங்கள் கடுமையா மூவ் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாங்களாம். கனடா றேடியோக்குச் செய்தி குடுக்க வேணும். நான் ஒருக்கால் வெளியில போய் என்ன நிலவரம் எண்டு பார்த்துட்டு வாறன்”

“கொஞ்சம் பொறுங்கோ, உளுத்தம்மா கொஞ்சம் இருக்குது அதைச் சீனி, தேங்காய்ப்பூப் போட்டுக் கலந்து தாறன் பிள்ளைக்கும் குடுத்துச் சாப்பிட்டுட்டுப் போங்கோவன்”

“இல்லையில்லை விடியக்காத்தாலையில இருந்து வெளிநாட்டு வானொலிக்காறர் போன் எடுத்துக் கொண்டிருக்கினம். இங்கை என்ன நடக்குது எண்டு உடனுக்குடன் செய்தி கொடுத்தால் தான் அங்கை

இருக்கிற எங்கட சனமும் ஏதாவது செய்வினம். போன கிழமை கூட ஐ.நா சபை வரை போய் ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவையாம்”

வானதியின் மறுமொழியைக் காது கொடுத்துக் கேட்காமல் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளிவே வந்து விட்டான் சேந்தன். செய்தி குடுத்துட்டுக் கெதியா வரவேணும் பாவம் பிள்ளை அப்பாவைத் தேடுவான்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“ம்..சாப்பிடுங்கோ” தாயின் மடியில் இருந்து கொண்டு சுடுதண்ணியில் குழைத்த உளுத்தம்மா உருண்டையின் இரண்டாவது திணிப்பை வாங்கிக் கொள்ள குழந்தை

ஆ காட்டிச் சிரித்தது.

“கொப்பாவும் சாப்பிட்டுட்டுப் போயிருக்கலாம் அந்த மனுசனுக்கு உளுத்தம்மா எண்டால் உசிர் ம்ஹ்ஹ்ம்”

வானதியின் பெரு மூச்சோடு வெளிப்பட்ட வார்த்தைகளைப் புரிந்ததும் புரியாததும் மாதிரியான முகக் குறியோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தது மூன்று வயசுக் குழந்தை எழிலன்.

“வானதி அக்கோய்…….வானதி அக்கோய்”

குழந்தையை மண் தரையில் இருத்தி விட்டு வெளியில் ஓடி வந்தால் பக்கத்து வீட்டு பூரணம் மாமியின் மகள் சாந்தி பதை பதைப்போடு.

“கெதியா வீட்டை விட்டு வாங்கோ

சனமெல்லாம் புதுமாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுது ஆமிக்காறங்கள் அந்தப் பகுதியில் தான் குண்டு போடாத பகுதியா அறிவிச்சிருக்கிறாங்கள்”

திரும்பவும் கொட்டில் வீட்டுக்குள் ஓடினால் குழந்தை உளுத்தம்மா உருண்டை ஒன்றை எட்டிப் பிடிக்கத் தாவிக் கொண்டிருந்தது.

“ஐயோ என்ரை பிள்ளை வடிவாச் சாப்பிடேல்லை”

அழுகையும் பதைபதைப்புமாக போட்டது போட்டபடி வெறும் மேலுடன் இருக்கும் பிள்ளையை அள்ளிக் கொண்டு வெளியே வந்தால் சனமெல்லாம் ஓடுது.

பிளேன் ஒரு பக்கம் வட்டமிட்டுக் குண்டுகளைப் பொறிச்சுத் தள்ளுது. இராணுவத்தின் ஷெல்லடி திக்குத் திசை பாராமல் எல்லா இடமும்.

றோட்டில் நடக்கும் போது போடும் குண்டுகளின் அதிர்வலைகளே ஒரு பூகம்பத்தின் பிரதிபலிப்போடு ஓடும் சனத்தின் பாதங்களை உலுப்புது.

ஒரு மனித உடலை நான்கு நாய்கள் பங்கு போட்டுப் பிய்த்துக் கொண்டிருந்தன.

வீதியென்று சொல்லப்பட்ட பாதையில் ஆங்காங்கே மனித உடலங்களும், மாடுகளும் இரத்தம் வழிந்தோட மூச்சை விட்டுக் கொண்டிருக்க அந்த இடத்தைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தம் உயிர் போவதற்கான விலை என்றறிந்து ஓடிக் கொண்டிருக்குது சனம்.

“வேலாயுதம் அம்மான் போல ஒரு உருவம் முதுகுப்புறமாச் செத்துக் கிடக்குது”

கறண்ட் அடிச்சது போலப் பயமெல்லாம் உடம்பு பூராகப் பரவ

“இதையெல்லாம் பார்த்தால் பயந்து போய் விடும் குட்டி”

பிள்ளையின் கண்ணை ஒரு கையால் பொத்திக் கொண்டு ஓடி ஓடி நடப்பது தான் எவ்வளவு கஷ்டம் அவளுக்கு.

“கை உழையுது கடவுளே இந்த மனுசன் எங்கை நிக்கிறாரே” வானதியின் ஓட்டமும் நடையும் புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலை நோக்கி.

“என்னையும் கொல்லுங்கோடா

என்னையும் கொல்லுங்கோடா”

இரண்டு பிணங்களுக்கு நடுவில் உட்கார்ந்திருந்து வானத்தை நோக்கித் தலையிலும் நெஞ்சிலும் அடிச்சுக் கொண்டு கூவிக் கூவிக் கத்துகிறான் ஒரு பதின்ம வயசுப் பெடியன்.

கத்திக் கத்தித் தொண்டைத் தண்ணி வத்திப் போய் ஈனஸ்வரமாக எழும் ஒலியை நின்று கேட்டு ஆறுதல்படுத்தக் கூட யாருமில்லை.

“பாவம் தாயையும் தகப்பனையும் பறி குடுத்துட்டுது போல” அந்த இடத்தை அனுதாபத்தோடு கடந்து கொண்டே பிள்ளையைப் பொத்திக் கொண்டு ஓடுகிறாள்.

“ஐயோ என்ர பிள்ளை…….” பின் பக்கமாக எங்கோ வெடித்த குண்டொன்றின் உலோகச் சிதிலமொன்று எழிலனின் வயிற்று பகுதியில் கிழிக்கத் தாய் வேறு பிள்ளை வேறாகப் பிரிந்து நிலத்தில் விழுகிறார்கள்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“அண்ணை இது செய்தி சேகரிப்பாளர் சேந்தனெல்லே”

“ஓமோம் உயிர் இன்னும் இருக்கு தூக்கு தூக்கு ஆளைப் புதுமாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போவம்”

வீதியோரத்தில் காயப்பட்டுக் கிடந்த சேந்தனைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.

சேந்தன், பத்து வருடமாக கனடா, இங்கிலாந்து, அவுஸ்திரேலியா எல்லாம் இருக்கும் தமிழ் வானொலிகளுக்கு அவன் தான் தாயகச் செய்தியாளர்.

ஒரு ஊடகவியலாளன் ஆக வேண்டும் என்ற கனவெல்லாம் அவனுக்கு இல்லை. தாயகத்து நிலமைகளைப் புலம் பெயர்ந்த தமிழருக்குச் சொல்ல வேணும். அவர்கள் நாட்டுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற கொள்கை தான் அவனுக்கு. அதனால் தானோ என்னவோ சில வானொலிகள் அவனுடைய செய்திப் பகிர்வுக்கான பணத்தை மாதக் கணக்கில் நிலுவையாக வைத்திருந்தாலும் அதையெல்லாம் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாமல் செய்தி கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தான்.

இந்த ஏப்ரல் 2009 வரைக்கும் எத்தனை எத்தனை அழிவுகளுக்கு மேலிருந்து செய்தி கொடுத்திருப்பான்.

மயிரிழையில் உயிர் தப்பி வந்த மரண கண்டங்களை ஒரு புத்தகமாகவே போடலாம்.

கனடா வானொலிக்குச் சண்டைக் களத்தின் செய்தி சொல்லிக் கொண்டிருந்தவனை ஒரு துண்டு ஷெல் பாளம் பதம் பார்த்து விட்டது.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“அக்கா அக்கா வாணை நாங்கள் முள்ளிவாய்க்கால் பக்கம் போவம் இந்த ஆஸ்பத்திரிப் பக்கமும் அடி விழுமாம் சனம் கதைக்குது” சாந்தியின் கதையெல்லாம் மனசில் ஏறும் நிலையில் இல்லை.

“என்ரை பிள்ளையைத் திருப்பித் தாங்கோ

என்ரை பிள்ளையைத் திருப்பித் தாங்கோ”

கும்பிட்டுக் கும்பிட்டு அழுது கொண்டிருந்த வானதியைக் கொற இழுவையில் தவராசா அண்ணை இழுத்துக் கொண்டு போக,

புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலை வளவில் உளுத்தம்மா ஒட்டிய வாயோடு எழிலன் நிரந்தமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“என்ன காயப்பட்ட சனத்தைத் தவிர

ஆஸ்பத்திரியில் ஆரையும் காணேல்லை

சனம் வெளிக்கிட்டுடுது போல

இங்கை ஆளைக் கிடத்து”

அனத்திக் கொண்டிருந்த

சேந்தனைக் கிடத்தி விட்டு திரும்பி நிமிர்ந்தால்……

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“நேற்று அதிகாலையில் இருந்து மதியம் 11 மணிவரை புதுமாத்தளன் தொடக்கம் முள்ளிவாய்க்கால் வரை பரந்திருந்த மக்கள் மீதும் அங்கு இருந்த தற்காலிக மருத்துவமனை மீதும் குண்டு மழை பொழிந்தது. சிங்களப்படைகளின் விமானங்களும் பீரங்கி மோட்டார்களும் நடத்திய தாக்குதலில், சிறார்கள் உட்பட 985 அப்பாவி மக்களின் உயிர்கள் சிங்கள அரசின் 5 மணித்தியால பேயாட்டத்தில் பறிக்கப்பட்டன. 2300 பேர்வரை காயமடைந்தனர்”

நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது கனேடிய வானொலியின் செய்தி அறிக்கை.

ஏப்ரல் 21,2009.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

(யாவும் உண்மைகளோடு பொருந்திய சிறுகதை)

கானா பிரபா

மே 18, 2018

செங்கை ஆழியானின் “சாம்பவி” 📖 நூல் நயப்பு

“தலைமைத்துவத்தின் கம்பீரத்துடன் 1992 களில் எனது யாழ்ப்பாணப் பணிமனையில் என் எதிரில் அமர்ந்து கோரிக்கைகளை நியாயபூர்வமாகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் முன் வைக்கும் திறனை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அந்தப் போராளியிடம் வாதத்தில் நான் தோற்றிருக்கிறேன். “திரும்பி வந்தால் சந்திக்கிறேன்” என விடை பெற்றாவள் வரவேயில்லை. என் விழிகளைக் குளமாக்கிய குறு நாவலிது” எனர தன்னிலை விளக்கத்தோடு செங்கை ஆழியான் அவர்களால் “சாம்பவி” எனர படைப்புக்கான விலாசம் கொடுக்கப்பட்டு மூன்று குறு நாவல்களை உள்ளக்கியதாக இந்தத் தொகுப்பு உள்ளது.

இதில் “மீண்டும் ஒரு சீதை” கலைமகள் அமரர் ராமரத்தினம் நினைவுக் குறு நாவல் போட்டியில் முதல் பரிசைப் பெற்றது. “சாம்பவி” என்ற குறு நாவல் கணையாழி இதழில் வந்தது. “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று”கணையாழியின் தி.ஜானகிராமன் நினைவுக் குறு நாவல் போட்டியில் பரிசைக் கண்டது. “சாம்பவி” நாவலில் வரும் பெண் போராளியும், “மீண்டும் ஒரு சீதை” யின் “காயத்திரி”யும் எழுத்தாளர் நிஜத்தில் கண்ட மானுட தரிசனங்களே.

செங்கை ஆழியானின் நாவல்கள் அவை எழுபதுகள், எண்பதுகள், தொண்ணூறுகள் என்று வகைப்படுத்தப்பட்டாலும் அவற்றீனூடு ஈழத்து வாழ்வியல் வரலாறு அந்தந்தக் காலச் சூழலைப் படம் பிடித்துக் காட்டுமாற் போல எழுதப்பட்டிருக்கும். இந்த மூன்று குறு நாவல்களைப் படிக்கும் போதும் அதே உணர்வையே தருகின்றது. குறிப்பாகத் தொண்ணூறுகளில் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியலைக் கழித்தவர்களுக்குச் சம்பவங்கள் இன்னும் நெருக்கமானதொரு தோற்றப்பாட்டைக் காட்டும்.

தங்கு விடுதிகள், தமிழர் குடியிருப்பு சார்ந்த பகுதிகள் என்று வரையறுக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் தினம் தினம் சுற்றி வளைப்புகள், கைதுகள், சித்திரவதைகள், வதை முகாம்களிலேயே மன நிலை பிறழும் அளவுக்கு அடி வாங்கி வாழ்வைத் தொலைத்தல்கள், படுகொலைகள் என்று தொண்ணூறுகளில் இலங்கையின் தலை நகர வாழ்வியலைக் கழித்தவர்கள் முகம் கொடுக்க வேண்டியதொரு அவல நிலை இருந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் கைதானவர்கள் இன்றும் பல்லாண்டுகளாகச் சந்தேகத்தின் பேரில் சிறையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை இருக்கும் சூழலில் “மீண்டும் ஒரு சீதை” என்ற குறுநாவல் இந்த அடித்தளத்தில் எழும் சமூகச் சிக்கலை வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அந்த நெருக்கடியானதொரு வாழ்வை அதிகம் பிரதிபலிக்காவிட்டாலும் அவ்வாறான சூழை எதிர் கொண்ட காயத்திரி என்னும் பெண் தன் சொந்த உறவாலேயே சந்தேக வலையில் சிக்கும் சூழலைக் காட்டுகிறது. இந்தக் கதையின் பெரும் பங்கைக் காயத்தி தன் அத்தான் மீதான காதலைக் கொண்டே நகர்த்தியிருக்கிறார் செங்கை ஆழியான். தொலைக்காட்சி நாடகத்துக்கேற்ற கட்டமைப்புக் கொண்டது இது.

யாழ்ப்பாணத்தின் கேந்திர முக்கியத்துவம் பெற்ற சத்திரத்துச் சந்தியில் இருந்து கதையை நகர்த்துகிறார் “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று” குறு நாவல் வழியாக. செங்கை ஆழியானின் படைப்புகளைத் தேடி ரசிக்கும் வாசகர் வட்டத்துக்கு இந்தப் படைப்பை நகர்த்திய விதம், அங்கதச் சுவையைப் புதுமையாக எண்ணி ரசிப்பர்.

“சத்திரத்துச் சந்தியில் இருந்த திருவள்ளுவர் சிலையும் காணாமல் போயிற்று. தந்தை செல்வநாயகத்தின் தகப்பனாரின் சிலை இதுவென எவரோ கூறியதால் உடனடியாகத் தலையைக் கொய்து விடும்படி அங்கு நின்று இவற்றினைச் செய்வித்த சிங்கள மந்திரி கட்டளையிட்டதாக ஒரு கதை” இதுவொரு உதாரணம் இந்த நாவலை இயக்குவதற்கு அவர் கையாண்ட உத்தியைக் காட்ட.

தொண்ணூறுகளில் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியலில் வன்னிப் பக்கம், அது தடைப்பட தென்மராட்சி என்று விறகு தேடிச் சைக்கிளின் பின் கரியரில் ஒரு ஆள் நீளத்துக்குக் கட்டி எதிர்க்காற்றுக்கு முகம் கொடுத்து வலித்து வலித்து ஓடி, எதிர்ப்படும் போர் விமானங்களைக் கண்டு போட்டது போட்டபடி விட்டு விட்டு மறைவாக ஓடி, அல்லது அந்த விமானங்களின் குண்டுக்கு அந்த இடத்திலேயே இரையாகிஒ போன மனிதர்களை நினைப்பூட்டுகிறது இந்த நாவலினின் வழியாகக் காட்டும் சம்பவக் கோவைகள். போர் மனிதர்களை இடம் மாற்றிக் கொண்டிருக்கும், இழப்பின் வழியாக அது அந்த மனிதர்களின் வாழ்வையும் கூட மாற்றி இன்னொரு திசைக்கு இட்டுச் செல்லும். ஈழப்போர் கனதியாக விளங்கிய காலகட்டத்தில் பொதுவாக எல்லோரது வாழ்வியலும் இப்படித்தான் இயங்கியது. ஒரு கட்டத்தில்

ஓடி ஓடி வாழ்வைத் தேடிப் பழகிப் போய் விட்ட வாழ்வே இயல்பானது என்ற நிலையும் வந்து விடும். இந்த “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று” குறு நாவலின் முக்கியத்துவமே தொண்ணூறுகளின் போர்ச் சூழல் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியல், அதன் சமூகக் கட்டமைப்பு இவையெல்லாம் எப்படியிருந்தன என்பதைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் ஒரு ஆவணமாக வெளிப்பட்டிருப்பது தான்.

போராளி ஒருவர் நாவல் எழுதத் தலைப்பட்டால் அதில் எவ்வளவு துல்லியமான கள நிலவரங்களோடமைந்த சமர்க்களக் காட்சிகள் இருக்குமோ அதையே “சாம்பவி” குறு நாவலைப் படிக்கும் போது உணர முடிந்தது. குடமுருட்டி ஆற்றுப் படுக்கையினூடாக நவீன ஆயுதங்களை ஏந்திய ஐந்து இளம் பெண்களோடு தொடங்கும் கதையில் சாம்பவி வழியாக, இனப் பிரச்சனையின் முக்கியமான காலகட்டங்களில் ஒரு குடும்பம் எதிர்கொண்ட அவலங்கள் வழியாக அந்தந்தக் காலகட்டத்து வரலாறுகளை நினைப்பூட்டுகிறது.

“நாகதேவன் துறையின் இராட்சத சேர்ச் லையிற் அவர்கள் உடல்களை மேவிச் செல்லும் போது ஆடாமல் அசையாமல் மண்ணோடு மண்ணாகக் கிடந்தார்கள்” இவ்விதம் ஒரு களமுனை நிகழ் தளத்தில் இயங்க, சாம்பவியின் நினைவின் வழி ஈழப்போரின் கால கட்டங்களுக்குள் பயணிக்கிறது. அது அவளின் தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் இழப்புகளைக் காட்டினாலும் வரலாற்று ரீதியான ஏற்கனவே நடந்த நிகழ்வுகளின் மெய்த்தன்மையோடே காட்டப்படுகிறது.

படைப்பாளி ஒருவர் தன்னுடைய படைப்பின் வழியாக வாசகனை அந்தக் களத்துக்குள் இழுத்து அவனையும் அந்தச் சூழலில் வாழ்ந்து விட்டு வரச் செய்ய முடியுமென்றால் அதுவே படைப்பின் வெற்றியாகக் கொள்ள முடியும். செங்கை ஆழியானின் “சாம்பவி” குறுநாவல் தொகுப்பும் அவ்விதமானதொரு அனுபவத்தையே காட்டி நிற்கின்றது.