அறியப்படாத தமிழ்மொழி 📖 நூல் நயப்பு

முதலில் இந்தப் பதிவில் “நூல்” “நயப்பு” என்றெல்லாம் தொடங்கியிருக்கிறேனே இதிலும் சமஸ்கிருதத்தின் உள்ளீடு இருந்துவிட்டால் என்னாவது… இந்த நூலை மன்னிக்கவும் பொத்தகத்தை எழுதிய முனைவர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் சினங் கொண்டு (இது தமிழ் தானே?) பாய்ந்து விட்டால் என்னாவது என்ற பயமும் எழாமலில்லை 😀 அட நானும் emoji போட்டு விட்டேனே 😀🙃

மேற்கண்ட பந்தியை ட்விட்டர் உலகத்தில் இல்லாத யாரும் படிக்க நேர்ந்தால் குழம்பிப் போவார்கள். ஏனெனில் அதுவொரு தனி உலகம். அங்கே மீனவர் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனையில் இருந்து கூடாங்குளம், அஜித் – விஜய் இல்லையில்லை விஜய் – அஜித் குழுச் சண்டைகள், சினிமா விமர்சனங்கள், பாடல் பகிர்வுகள், திமுக – அதிமுக, தாமரை, சாதிச் சண்டை எல்லாம் அக்குவேறு ஆணி வேறாக அலசி ஆராயப்படும் உலகம். இது இவ்விதமிருக்க இன்னொன்றும் ட்விட்டரில் தமிழ் முளைத்த காலம் தொட்டு நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் தமிழரின் கலை, பண்பாடு, மொழி சார்ந்த மெய்த் தேடல். தாய்த் தமிழகத்திலும், ஈழத் தமிழகத்திலும் காலத்துக்குக் காலம் நிகழ்ந்த அந்நியப் படையெடுப்புகள், வேற்று கலாசாரக் கலப்புகள் போன்றவற்றின் தாக்கத்தால் தமிழ் அதன் மொழி, பண்பாடு போன்ற அம்சங்களில் நிறமிழந்து போவதை இன்று நேற்றல்ல நூற்றாண்டு தொடும் தமிழ் இனம் சார் பேரியக்கங்கள், அறிஞர்கள் என்று சொல்லியும் எழுதியும் வந்ததைத் தான் நண்பர் கண்ணபிரான் இரவி சங்கர் ட்விட்டர் உலகில் கையிலெடுத்திருக்கிறார். தமிழ் மொழி சார்ந்த காராசார விவாதங்களில் “கரச” (@kryes) வின் பங்களிப்பு காத்திரமாக இருக்கும், சூடு பறக்கும். கிட்டத்தட்ட மொழிப் போர் ஒன்றை மைதானத்தில் இறக்கி விட்டது போன்ற பிரமை. “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” என்று அவர் முதன் முதலாக வெளியிட்டிருக்கும் இந்த நூல் கூட அவ்வாறான தமிழ் சார்ந்த அதன் இருப்பு சார்ந்த ஆதங்கத்தின் தீவிர வெளிப்பாடே எனலாம்.

நண்பர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் தொழில் நுட்பக் கற்கை நெறியோடியைந்த வாழ்கையை அமைத்துக் கொண்டாலும் தமிழ் மீது கொண்ட காதலால் முனைவர் பட்டம் பெற்று அத்துறையில் பகுதி நேரப் பேராசிரியராக இருப்பவர். தமிழ் மட்டுமன்றி சமஸ்கிருதத்தையும் முறையாகப் பயின்றது அவரது அறிவு நீட்சிக்கு மட்டுமன்றி இன்று தமிழ் மொழி சார்ந்த மெய்த் தேடலில் தன் தர்க்க நியாயங்களை ஒப்பு நோக்க நியாயமான காரணங்களோடு நிறுவவும் கை கொடுத்திருக்கிறது.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சென்னை மாகாணமாக ஒருமித்த குடையின் கீழ் இருந்த போது தமிழோடு, தெலுங்கு, கன்னட சமூகத்தின் மொழி ஆளுமையை விட சமஸ்கிருதத்தின் மேலாதிக்கம் தொன்று தொட்டு நிலவி வருகிறது. அது போலவே ஈழத்திலும் திசைச் சொற்களாக போர்த்துக்கீச, ஒல்லாந்த மொழிச் சொற்கள் இன்றும் நடைமுறை வாழ்வில் ஒன்று கலந்திருப்பதோடு வட மொழியின் ஆதிக்கம் நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட அளவில் இருக்கின்றது.

இது இவ்வாறிருக்க, தமிழருக்கான தனித்துவமான கொண்டாட்டங்கள், சடங்குகள் மறைக்கப்ப்பட்டு அல்லது மீள நிறுவப்பட்டு தமிழ் அதன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துக் கொண்டு போகும் அபாயத்தையே

இங்கே நண்பர் கண்ணபிரான் இரவிசங்கர் தன் கட்டுரைகளினூடாக சான்றாதாரங்களோடு காட்டி விழிப்புணர்வு கொள்ள வேண்டுகிறார்.

“கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து மூத்த குடி” என்று நம் பழந்தமிழ்ப் பெருமை பேசும் போக்கையே தன் முதல் கட்டுரையில் எடுத்துக் கொண்டு ஆதாரங்கள் துணை கொண்டு வாளைச் சுழட்டுகிறார்.

ஆறு படை வீடுகளா இல்லையே ஆற்றுப்படை வீடுகள் அல்லவா அப்படியானால் படை வீடுகள் எத்தனை என்று இன்னொரு அந்தந்ததுக்குப் போகிறார். மொத்தம் 14 கட்டுரைகள் எல்லாமே எந்த விதமான தொடரோட்டமில்லாத ஆனால் தமிழ் என்ற அடித்தளத்தில் நின்று பார்க்கப்படும் கட்டுரைகள். இங்கே இன்னொன்றையும் சொல்லி வைக்க வேண்டும், “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” என்ற புத்தகத் தலைப்பைப் பார்த்து விட்டு ஏதோ தமிழ் இலக்கண நூல் என்ற பொருள் மயக்கம் கொள்வாரும் இருக்கலாம். ஆனால் இது தமிழர் மொழி பண்பாடு, கலை, இலக்கியம் என்று எல்லாத் திக்குகளிலும் பயணப்படுவதால் வேறொரு தலைப்பை இட்டிருக்கலாம் என்று ஆதங்கப்படுகிறேன்.

ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் விளக்க நியாயங்களை நிறுவி விட்டுப் பின் பொழிப்பாக ஒரு பக்கா சுருக்கம் கொடுத்த பாங்கும் நல்லதொரு எடுத்துக்காட்டு.

“திருக்குறளில் முரண்பாடுகள் ஏன்” என்றொரு கேள்வியை எழுப்பி, அது சூழல் நெறி சார்ந்தது என்று கொடுக்கும் விளக்கக் கட்டுரையே ஒரு நூலாகக் கொள்ளுமளவுக்குக் காத்திரமான ஆய்வுப் பார்வையைக் கொண்டது.

“எங்கள் தலைவன் பிரபாகரன்

அந்த முருகனுக்கே அவன் நிகரானவன்”

என்று அறிவுமதி அவர்கள் எழுதிப் பாடல் வடிவம் கண்டதும் அது பெரும் சர்ச்சையை அப்போது கிளப்பியது. அதெப்படி பிரபாகரனைக் கடவுளுக்கு நிகராக ஓப்பிடலாம் என்று தீவிர ஆத்திகப் போக்குடையோர் விமர்சித்தார்கள். இது நடந்து பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு. அப்போது அறிவுமதி அண்ணன் “முருகன்” என்பது பொதுப்படையான கடவுள் பெயரல்ல, குறிஞ்சி நிலத்து மக்களின் தலைவன் என்பதை வானொலியில் வந்து விளக்கிய போதும் எடுபடாதிருந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்த “அறியப்படாத தமிழ்” நூல் கிட்டியிருந்தால் இவ்வாறு விமர்சித்தோருக்குத் தக்க பதிலடியாகக் கிட்டியிருக்கும். காரணம், அறிவுமதி அண்ணன் சொன்ன அதே விளக்கத்தையே இந்த நூல் மீள நிறுவுகிறது. ஒவ்வொரு நிலங்களுக்குமாகக் கொள்ளப்படுகின்ற தெய்வங்களின் உண்மை அடையாளம் என்ன என்பதை இந்த நூல் விலாவாரியாக விளக்குகிறது “எது முதல் திணை குறிஞ்சியா முல்லையா? என்ற பதிவின் வழியாக. அத்தோடு ஐவகை நிலங்களாக வரையறுத்த ஒழுங்கின் மீதும் விமர்சனப் பார்வையை முன் வைக்கின்றது.

தமிழ் மறைப்பு அதிகாரம் என்ற பகிர்வே இந்த நூலின் அடிநாதம் எனலாம். அதில் மொழி, நாடு, இனம், நாகரிகம், கலை, மதம், வரலாறு என்று தொடரும் மறைப்புகளைத் தக்க உதாரணங்களோடு விளக்குகிறார். இன்னொரு நூலுக்கான பொழிப்புரையாகக் கொள்ளக் கூடிய தகவல் இந்தக் கட்டுரையிலும் தொக்கி நிக்கின்றன.

தமிழ் ஆண்டு சித்திரையா? தையா? என்ற முடிவிலி காணா விவாதப் பொருள் இங்கேயும் அலசி ஆராயப்படுகிறது.

வடமொழியில் பெயர் வைத்தால் என்னவாகும்? “யாஷிகா” என்றால் பிச்சை எடுப்பவள் என்று அர்த்தம் இப்போது சொல்லுங்கள் அர்த்தம் தெரியாது நாகரிக அடையாளத்துக்காகப் பெயர் வைக்கலாமா என்று பயமூட்டுகிறார்.

எங்கள் பள்ளிப்பாடத்தில் பண்டிதமணி சி.கணபதிப்பிள்ளையின் “இலக்கிய வழி” நூலின் சில பகுதிகள் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது அப்போது. “கம்பன் செய்த வம்பு” என்ற பகிர்வின் வழியாகக் கம்பராமாயணத்தை எழுதப் போந்த கம்பனின் சொல் விளையாட்டுகளை அவையடக்கம் (அவைக்கு அடங்குதல், அவையை அடக்குதல்) என்றெல்லாம் அலசப்பட்டிருந்தது. ஆனால் “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” கம்பன் மீதான விமர்சனப் பார்வையை முன் வைக்கின்றது. வான்மீகி எழுதிய இராமாவதாரம் (வான்மீகி இராமாயணம் என்பது பிற்காலத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது) என்ற நூலைக் கம்பன் மத நூலாக மேன்மைப்படுத்த ஏற்படுத்திய மாற்றங்களை விமர்சிக்கிறார்.இங்கே கம்பனுக்கும் இளங்கோவடிகளுக்குமான ஒப்பீடு எழுகிறது அப்படியே கம்பராமாயணத்தையும் சிலப்பதிகாரம் என்ற குடி மக்கள் காப்பியத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார். கண்ணகி மதுரையை மெய்யாலுமே எரித்தாளா? கோவலன் உண்மையில் ஆணாதிக்க அடையாளமா? எல்லாவற்றுக்கும் இங்கே விடை கிடைக்கின்றது.

இந்த நூலின் சிறப்பே அதுதான் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய அம்சங்களைத் தொட்டுப் பேசுவது.

“இலக்கண அரசியல்” என்ற பகிர்வில் தொடங்கி

“நாட்டுப்புறத் தமிழ்”, ”தமிழகத்தின் ஊர்ப் பேர் விகுதிகள்”, “அறிவியல் தமிழ், Meme தமிழ், வளரும் தமிழ்” என்று தொடரும் கட்டுரைகள் மொழி என்ற புள்ளியில் இருந்து எழுந்தவை.

இந்த நூலைப் படிக்க ஆரம்பித்ததும் என்னவொரு வேகமெடுக்கிறது என்று நினைக்குமளவுக்கு விறு விறுப்பான எழுத்தோட்டம். ட்விட்டர் உலகில் நுழைந்து விட்டோமோ என்று கூட எண்ணத் தோன்றிய அச்சொட்டான வாதப் பிரதிவாதங்களின் பிரதியே இந்த நூல் எனலாம். ஆனால் அதுவே வாசிக்கும் போது சில இடைஞ்சல்களை ஏற்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் வேடிக்கையாகப் பயன்படுத்தும் கலாத்தல் மொழி (கப்சா), சமூக ஊடகங்களில் பயன்படுத்தும் முகக் குறி (emoji) ஆங்கிலச் சொற்களின் தேவையற்ற பாவனை ( சில இடங்களில் தமிழின் அருஞ் சொற்களை விளக்கும் விதமாக வந்த ஆங்கிலச் சொற்கள் பொருத்தமாகவும் தேவையாகவும் இருக்கின்றன) இவற்றைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கலாம். காரணம் இணைய உலகில் தமிழரின் அடையாளம் மீதான மெய்த்தேடலும், மெய்யான கவலையும் கொண்டு அவற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய தேவைகளோடு இருப்போர் ஒருபுறமிருக்க இன்னொரு பகுதியினர் இந்த அடையாளத் தேடலை ஒரு ஆயுதமாக வைத்துத் தம் கலாய்ப்பு, கல்லெறிதல் நோக்கத்துக்காகவே வெறுமனே பயன்படுத்தும் அவலச் சூழலும் இருக்கிறது. அப்படியானதொரு செயற்பாட்டுக்கு வழி வகுக்குமாற் போல இந்த நூலில் பொதிந்திருக்கும் ஆழமான கருத்துகளை வெறுமனே கடக்கக் கூடாது என்ற நியாயமான காரணத்தாலேயே இவ்வாதங்கம் எழுகிறது.

சங்க இலக்கியப் பாடல்கள், நாட்டார் பாடல்கள்

இவற்றைப் பொருத்தமான இடங்களில் எடுத்தாண்ட பாங்கு, இன்றைய நவீன யுகத்தை உள்ளிளுக்கும் meme கருத்தாடல் என்று “அறியப்படாத தமிழ்மொழி” நூல் மிகவும் எளிமையாகத் தமிழ் மொழி மற்றும் கலை, பண்பாடு குறித்த விழிப்புணர்வைக் கொடுக்கிறது.

பள்ளிப் பாட நூலில் சேர்க்க வேண்டிய நேர்த்தியான பகிர்வுகளும் உண்டு.

நூற்றாண்டுகளாகத் தமிழரது மொழி, நாகரிகத்தில் நிகழ்ந்த இடைச் செருகல்களை ஒரே நாளில் தூக்கி எறிந்து விட முடியாது. ஆனால் கால ஓட்டத்தில் எம்மை நாமே சீர்தூக்கிப் பார்க்கவும், மாற்றிக் கொள்ளவும் இந்த நூல் பேருதவி செய்யும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

கானா பிரபா

25.06.2018

எங்கட அதிபர் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் 📖

“அம்மா! சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் எப்பிடி இருக்கிறார்?”

“ஓ கடவுளே எண்டு அண்ணை சுகமாய் இருக்கிறார்” இது அம்மாவின் பதில்.

என் தாயகப் பயணத்திலும் சரி அம்மாவுடனான

தொலைபேசி உரையாடலிலும் சரி நான் மறவாது கேட்கும் மனிதர்களில் அவரும் ஒருவர்.

இணுவில் அமெரிக்கன் மிஷன் தமிழ்க் கலைவன் பாடசாலை என்று பெயரளவில் இருந்தாலும்

“சீனிப் புளியடி பள்ளிக்கூடம்” என்ற அடையாளமே நிரந்தரமாக ஒட்டிக் கொண்டு விட்டது. அது போல எத்தனையோ அதிபர்கள் இணைந்து நிர்வாகத்தைத் திறம்பட நடத்தினாலும் “சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் காலம்” என்பது இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் பொன் எழுத்துகளால் பொறிக்காத குறை தான்.

சோதிப்பெருமாள் அவர்கள் தான் நாங்கள் படிக்கும் காலத்தில் அதிபர். அந்த நேரம் என் அம்மாவும் அங்கு ஆசிரியை.

சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் என்று மற்றவர்களோடு பேசினாலும் “அண்ணை” என்றே அவரை அம்மா அழைப்பார். அவர் போலவே அம்மா “அண்ணை” என்று அழைக்கும் இன்னொருவர் தட்சணாமூர்த்தி மாஸ்டர்.

“தங்கச்சி! இதை ஒருக்கால் எழுதித்தா” என்று ஒரு கட்டு எழுத்துப் பிரதிகளை சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் அம்மாவிடம் கொடுத்து விடுவார். பள்ளிக்கூடத்தின் பாட நெறிகளுக்கான அந்த எழுத்துப் பிரதிகளைத் தன் வகுப்பு நேரம் முடிந்ததும் அம்மா ஒற்றை றூல் கொப்பியில் எழுதி எழுதிக் கொடுப்பார்.

அம்மாவின் கையெழுத்து மணி மணியாக இருக்கும் எனவே அவரைத் தன் அறிவிக்கப்படாத உதவியாளராக சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் நியமித்திருந்தார்.

வெள்ளை வேட்டி, வெள்ளைச் சட்டையும், சுறுட்டுமாக இருப்பார் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர். தேவனின் துப்பறியும் சாம்புவின் முகத்தை ஒத்த சாடை.

எங்கள் காலத்தில் காமராஜர் போன்ற எளிமையான மனிதர்களை நினைத்தால் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர் தான் பிரதிபிம்பமாக இருப்பார்.

அதிபர் அறை என்று பேர் தான் கோயில் மாதிரி தங்கட பாட்டில உள்ளுக்கு வந்து போவார்கள் மாணவர்கள். பள்ளிக்கூடத்தைச் சுத்தமாகக் கூட்டிக் கழுவிச் சுற்றுப்புறங்களில் குப்பை, கூளங்களை அகற்றினால் அந்த மாணவர்களுக்கு பொன்னாடை போர்த்தாத குறை தான். “இஞ்சை வாங்கோடாப்பா” என் தன் அறைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போய்மூலையில் அடுக்கியிருக்கும் கெயார் பிஸ்கெட் பொட்டலங்களைப் பிரித்து பிஸ்கெட்டுகளை அள்ளச் சொல்வார்.

ஒரு கல்விச்சாலையைத் திறம்பட நடத்த பெரிய பெரிய மேற்படிப்புகளைப் படித்து விற்பன்னராக இருக்கத் தேவை இல்லை, மாணவரதும் தான் வழி நடத்தும் ஆசிரியர்களதும் உளவியலைப் புரிந்து கொண்டாலேயே நிர்வாகத் திறனைத் தன் கைக்குள் வைத்திருக்கலாம் என்பதற்கு வாழ்ந்த உதாரணம் எங்கள் சோதிப்பெருமாள் மாஸ்டர். பழைய காலத்து ஆட்கள் இப்படித்தான் தம்முடைய பட்டறிவு மூலம் தான் அதிகம் சாதித்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். தான் அதிபராக இருந்த காலத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னரும் கூட சீனிப்புளியடி பள்ளிக்கூடத்தின் மீதான பந்தத்தை அவர் விட்டாரில்லை. அத்தோடு இணுவில் கிராமத்தின்

தொடர் வளர்ச்சிக்காக பல்வேறு பணிகளில் பொறுப்பு வகித்தாலும் புகழ் தேடாத மனிதர், அதனால் தான் அவர் எங்கள் எல்லோர் இதயத்திலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்.

நேற்று சோதிப்பெருமாள் பூதவுடல் மரித்தாலும் சீனிப்புளியடி பள்ளிக்கூடம் அவரின் ஆன்மாவைத் தன்னுள்ளே தேக்கி வைத்திருக்கும்.

ஈழத்தில் அமையும் திருவாசக அரண்மனை

திருமூலரால் “சிவ பூமி” என்று சிறப்பிக்கப்பட்ட ஈழ மணித் திருநாட்டில் இன்று திருவாசகத்துக்கென ஒரு அரண்மனை கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கிறது.

செஞ்சொற் செல்வர் கலாநிதி ஆறு திருமுகன் அவர்கள் தெல்லிப்பழை ஶ்ரீ துர்க்காதேவி தேவஸ்தானத்தின் தலைவராகவும், சிவபூமி என்ற சிறுவர் மன வளர்ச்சிப் பாடசாலைகள், சிவ பூமி முதியோர் இல்லம், கீரிமலைச் சிவபூமி மடம் போன்ற அற நிலையங்களை நிறுவி அவற்றைக் கொண்டு நடத்துபவராகவும் இயங்கி வருகிறார். தன் வாழ்வைச் சைவத்துக்கும் அறப் பணிகளுக்காகவும் அர்ப்பணித்திருக்கும் ஆறு திருமுருகன் அவர்களின் அடுத்ததொரு முயற்சியாக எழுந்ததே இந்தத் திருவாசக அரண்மனை.

யாழ்ப்பாணப் பிரதேசத்தின் வருகை வாயிலாக அமை நாவற்குழியின் முனையில் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கும் இந்தத் திருவாசக அரண்மனையின் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் உள்ளிட்ட கட்டடப் பணிகள் மாதக் கணக்காக நடந்திருக்கிறது.

திருவாசகத்தின் அனைத்துப் பாடல்களையும் கருங்கல்லிலே செதுக்கி அவற்றை இங்கே இபபோது நிறுவியிருக்கிறார்கள். அழுத்தம் திருத்தமாகப் பிழையற, அழகான எழுத்துருவோடு திருவாசகப் பாடல்கள் மின்னுகின்றன.

இங்கே விருந்தினர் அறை, திருவாசக ஆராய்ச்சிக்கான நூலகக் களஞ்சியம் இவற்றோடு அந்த முக்கோணக் கட்டடத்தின் நடு நாயகமாகப் பென்னம் பெரியதொரு சிவலிங்கம் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.

சிட்னி அவுஸ்திரேலியாவில் வதியும் வைத்திய கலாநிதி மனமோகன் அவர்கள் தனது காணியை இந்தப் பெரும் பணிக்காக அன்பளிப்புச் செய்ததோடு நிர்மாணத்துக்கும் உதவியிருக்கிறார். மேலதிக தேவைகளுக்கு தன் அறப் பணிகளால் திரட்டிய நிதியையும் சேர்த்து ஆறு திருமுகன் அவர்கள் இந்தப் பணியை முழு மூச்சாக முடித்து வைத்திருக்கிறார்.

இன்று ஜூன் மாதம் 22 ஆம் திகதி முதல் இந்த அரண்மனையில் எழுந்தருளியிருக்கும் மூர்த்திக்கான பூர்வாங்கக் கிரியைகள், அபிஷேக ஆராதனைகள் தொடங்கி மூன்று நாட்கள் தொடரும் சடங்குகளின் நிறைவில் ஜூன் மாதம் 24 ஆம்திகதி “திருவாசக அரண்மனை” உத்தியோகபூர்வமாகத் திறந்து வைக்கப்பட உள்ளது. இந்த நிகழ்வுக்காக

புலம் பெயர் தமிழ் அன்பர்கள், தமிழகத்து ஆன்றோர் எனக் கலந்து சிறப்பிக்க உள்ளனர்.

ஈழத்தில் சைவ நெறிக்கான முக்கியமானதொரு மையமாக இந்த நிலையம் அமையப் போகிறது என்ற பெருமிதத்தோடு ஆறு திருமுருகனோடு தோள் கொடுத்த வைத்திய கலாநிதி மனமோகன் உள்ளிட்ட அனைத்து உள்ளங்களையும் மனமார வாழ்த்தி இந்த நிகழ்வு சிறப்பாக நடைபெற வேண்டுகிறேன்.

கானா பிரபா

நன்றி

புகைப்படங்கள் – கலாநிதி ஆறு திருமுருகன் மற்றும் அருளானந்தம் அருள் செல்வன் பேஸ்புக் பக்கம்

திருவாசக அரண்மனை கட்டுரைப் பகிர்வு காலைக்கதிர்

புதுமாத்தளனில் ஒரு குடும்பம் 🖤 சிறுகதை

“ஐயா இஞ்சை பாரய்யா

கண்ணை முழிச்சுப் பாரய்யா

கொப்பா வந்து கேட்டா நான் என்னெண்டு சொல்லுவன் என்ர குஞ்செல்லே

இஞ்சை பார் அப்பு…அப்பூஊஊ”

வெடிதழுத வானதியின் குரல் அந்தப் புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலையின் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத மரண ஓலங்களோடு மேலெழும்பியது.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“வானதி! ஆமிக்காறங்கள் கடுமையா மூவ் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாங்களாம். கனடா றேடியோக்குச் செய்தி குடுக்க வேணும். நான் ஒருக்கால் வெளியில போய் என்ன நிலவரம் எண்டு பார்த்துட்டு வாறன்”

“கொஞ்சம் பொறுங்கோ, உளுத்தம்மா கொஞ்சம் இருக்குது அதைச் சீனி, தேங்காய்ப்பூப் போட்டுக் கலந்து தாறன் பிள்ளைக்கும் குடுத்துச் சாப்பிட்டுட்டுப் போங்கோவன்”

“இல்லையில்லை விடியக்காத்தாலையில இருந்து வெளிநாட்டு வானொலிக்காறர் போன் எடுத்துக் கொண்டிருக்கினம். இங்கை என்ன நடக்குது எண்டு உடனுக்குடன் செய்தி கொடுத்தால் தான் அங்கை

இருக்கிற எங்கட சனமும் ஏதாவது செய்வினம். போன கிழமை கூட ஐ.நா சபை வரை போய் ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவையாம்”

வானதியின் மறுமொழியைக் காது கொடுத்துக் கேட்காமல் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளிவே வந்து விட்டான் சேந்தன். செய்தி குடுத்துட்டுக் கெதியா வரவேணும் பாவம் பிள்ளை அப்பாவைத் தேடுவான்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“ம்..சாப்பிடுங்கோ” தாயின் மடியில் இருந்து கொண்டு சுடுதண்ணியில் குழைத்த உளுத்தம்மா உருண்டையின் இரண்டாவது திணிப்பை வாங்கிக் கொள்ள குழந்தை

ஆ காட்டிச் சிரித்தது.

“கொப்பாவும் சாப்பிட்டுட்டுப் போயிருக்கலாம் அந்த மனுசனுக்கு உளுத்தம்மா எண்டால் உசிர் ம்ஹ்ஹ்ம்”

வானதியின் பெரு மூச்சோடு வெளிப்பட்ட வார்த்தைகளைப் புரிந்ததும் புரியாததும் மாதிரியான முகக் குறியோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தது மூன்று வயசுக் குழந்தை எழிலன்.

“வானதி அக்கோய்…….வானதி அக்கோய்”

குழந்தையை மண் தரையில் இருத்தி விட்டு வெளியில் ஓடி வந்தால் பக்கத்து வீட்டு பூரணம் மாமியின் மகள் சாந்தி பதை பதைப்போடு.

“கெதியா வீட்டை விட்டு வாங்கோ

சனமெல்லாம் புதுமாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடுது ஆமிக்காறங்கள் அந்தப் பகுதியில் தான் குண்டு போடாத பகுதியா அறிவிச்சிருக்கிறாங்கள்”

திரும்பவும் கொட்டில் வீட்டுக்குள் ஓடினால் குழந்தை உளுத்தம்மா உருண்டை ஒன்றை எட்டிப் பிடிக்கத் தாவிக் கொண்டிருந்தது.

“ஐயோ என்ரை பிள்ளை வடிவாச் சாப்பிடேல்லை”

அழுகையும் பதைபதைப்புமாக போட்டது போட்டபடி வெறும் மேலுடன் இருக்கும் பிள்ளையை அள்ளிக் கொண்டு வெளியே வந்தால் சனமெல்லாம் ஓடுது.

பிளேன் ஒரு பக்கம் வட்டமிட்டுக் குண்டுகளைப் பொறிச்சுத் தள்ளுது. இராணுவத்தின் ஷெல்லடி திக்குத் திசை பாராமல் எல்லா இடமும்.

றோட்டில் நடக்கும் போது போடும் குண்டுகளின் அதிர்வலைகளே ஒரு பூகம்பத்தின் பிரதிபலிப்போடு ஓடும் சனத்தின் பாதங்களை உலுப்புது.

ஒரு மனித உடலை நான்கு நாய்கள் பங்கு போட்டுப் பிய்த்துக் கொண்டிருந்தன.

வீதியென்று சொல்லப்பட்ட பாதையில் ஆங்காங்கே மனித உடலங்களும், மாடுகளும் இரத்தம் வழிந்தோட மூச்சை விட்டுக் கொண்டிருக்க அந்த இடத்தைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தம் உயிர் போவதற்கான விலை என்றறிந்து ஓடிக் கொண்டிருக்குது சனம்.

“வேலாயுதம் அம்மான் போல ஒரு உருவம் முதுகுப்புறமாச் செத்துக் கிடக்குது”

கறண்ட் அடிச்சது போலப் பயமெல்லாம் உடம்பு பூராகப் பரவ

“இதையெல்லாம் பார்த்தால் பயந்து போய் விடும் குட்டி”

பிள்ளையின் கண்ணை ஒரு கையால் பொத்திக் கொண்டு ஓடி ஓடி நடப்பது தான் எவ்வளவு கஷ்டம் அவளுக்கு.

“கை உழையுது கடவுளே இந்த மனுசன் எங்கை நிக்கிறாரே” வானதியின் ஓட்டமும் நடையும் புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலை நோக்கி.

“என்னையும் கொல்லுங்கோடா

என்னையும் கொல்லுங்கோடா”

இரண்டு பிணங்களுக்கு நடுவில் உட்கார்ந்திருந்து வானத்தை நோக்கித் தலையிலும் நெஞ்சிலும் அடிச்சுக் கொண்டு கூவிக் கூவிக் கத்துகிறான் ஒரு பதின்ம வயசுப் பெடியன்.

கத்திக் கத்தித் தொண்டைத் தண்ணி வத்திப் போய் ஈனஸ்வரமாக எழும் ஒலியை நின்று கேட்டு ஆறுதல்படுத்தக் கூட யாருமில்லை.

“பாவம் தாயையும் தகப்பனையும் பறி குடுத்துட்டுது போல” அந்த இடத்தை அனுதாபத்தோடு கடந்து கொண்டே பிள்ளையைப் பொத்திக் கொண்டு ஓடுகிறாள்.

“ஐயோ என்ர பிள்ளை…….” பின் பக்கமாக எங்கோ வெடித்த குண்டொன்றின் உலோகச் சிதிலமொன்று எழிலனின் வயிற்று பகுதியில் கிழிக்கத் தாய் வேறு பிள்ளை வேறாகப் பிரிந்து நிலத்தில் விழுகிறார்கள்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“அண்ணை இது செய்தி சேகரிப்பாளர் சேந்தனெல்லே”

“ஓமோம் உயிர் இன்னும் இருக்கு தூக்கு தூக்கு ஆளைப் புதுமாத்தளன் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போவம்”

வீதியோரத்தில் காயப்பட்டுக் கிடந்த சேந்தனைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.

சேந்தன், பத்து வருடமாக கனடா, இங்கிலாந்து, அவுஸ்திரேலியா எல்லாம் இருக்கும் தமிழ் வானொலிகளுக்கு அவன் தான் தாயகச் செய்தியாளர்.

ஒரு ஊடகவியலாளன் ஆக வேண்டும் என்ற கனவெல்லாம் அவனுக்கு இல்லை. தாயகத்து நிலமைகளைப் புலம் பெயர்ந்த தமிழருக்குச் சொல்ல வேணும். அவர்கள் நாட்டுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற கொள்கை தான் அவனுக்கு. அதனால் தானோ என்னவோ சில வானொலிகள் அவனுடைய செய்திப் பகிர்வுக்கான பணத்தை மாதக் கணக்கில் நிலுவையாக வைத்திருந்தாலும் அதையெல்லாம் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாமல் செய்தி கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தான்.

இந்த ஏப்ரல் 2009 வரைக்கும் எத்தனை எத்தனை அழிவுகளுக்கு மேலிருந்து செய்தி கொடுத்திருப்பான்.

மயிரிழையில் உயிர் தப்பி வந்த மரண கண்டங்களை ஒரு புத்தகமாகவே போடலாம்.

கனடா வானொலிக்குச் சண்டைக் களத்தின் செய்தி சொல்லிக் கொண்டிருந்தவனை ஒரு துண்டு ஷெல் பாளம் பதம் பார்த்து விட்டது.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“அக்கா அக்கா வாணை நாங்கள் முள்ளிவாய்க்கால் பக்கம் போவம் இந்த ஆஸ்பத்திரிப் பக்கமும் அடி விழுமாம் சனம் கதைக்குது” சாந்தியின் கதையெல்லாம் மனசில் ஏறும் நிலையில் இல்லை.

“என்ரை பிள்ளையைத் திருப்பித் தாங்கோ

என்ரை பிள்ளையைத் திருப்பித் தாங்கோ”

கும்பிட்டுக் கும்பிட்டு அழுது கொண்டிருந்த வானதியைக் கொற இழுவையில் தவராசா அண்ணை இழுத்துக் கொண்டு போக,

புதுமாத்தளன் வைத்தியசாலை வளவில் உளுத்தம்மா ஒட்டிய வாயோடு எழிலன் நிரந்தமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“என்ன காயப்பட்ட சனத்தைத் தவிர

ஆஸ்பத்திரியில் ஆரையும் காணேல்லை

சனம் வெளிக்கிட்டுடுது போல

இங்கை ஆளைக் கிடத்து”

அனத்திக் கொண்டிருந்த

சேந்தனைக் கிடத்தி விட்டு திரும்பி நிமிர்ந்தால்……

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

“நேற்று அதிகாலையில் இருந்து மதியம் 11 மணிவரை புதுமாத்தளன் தொடக்கம் முள்ளிவாய்க்கால் வரை பரந்திருந்த மக்கள் மீதும் அங்கு இருந்த தற்காலிக மருத்துவமனை மீதும் குண்டு மழை பொழிந்தது. சிங்களப்படைகளின் விமானங்களும் பீரங்கி மோட்டார்களும் நடத்திய தாக்குதலில், சிறார்கள் உட்பட 985 அப்பாவி மக்களின் உயிர்கள் சிங்கள அரசின் 5 மணித்தியால பேயாட்டத்தில் பறிக்கப்பட்டன. 2300 பேர்வரை காயமடைந்தனர்”

நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது கனேடிய வானொலியின் செய்தி அறிக்கை.

ஏப்ரல் 21,2009.

ஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ

(யாவும் உண்மைகளோடு பொருந்திய சிறுகதை)

கானா பிரபா

மே 18, 2018

செங்கை ஆழியானின் “சாம்பவி” 📖 நூல் நயப்பு

“தலைமைத்துவத்தின் கம்பீரத்துடன் 1992 களில் எனது யாழ்ப்பாணப் பணிமனையில் என் எதிரில் அமர்ந்து கோரிக்கைகளை நியாயபூர்வமாகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் முன் வைக்கும் திறனை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. அந்தப் போராளியிடம் வாதத்தில் நான் தோற்றிருக்கிறேன். “திரும்பி வந்தால் சந்திக்கிறேன்” என விடை பெற்றாவள் வரவேயில்லை. என் விழிகளைக் குளமாக்கிய குறு நாவலிது” எனர தன்னிலை விளக்கத்தோடு செங்கை ஆழியான் அவர்களால் “சாம்பவி” எனர படைப்புக்கான விலாசம் கொடுக்கப்பட்டு மூன்று குறு நாவல்களை உள்ளக்கியதாக இந்தத் தொகுப்பு உள்ளது.

இதில் “மீண்டும் ஒரு சீதை” கலைமகள் அமரர் ராமரத்தினம் நினைவுக் குறு நாவல் போட்டியில் முதல் பரிசைப் பெற்றது. “சாம்பவி” என்ற குறு நாவல் கணையாழி இதழில் வந்தது. “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று”கணையாழியின் தி.ஜானகிராமன் நினைவுக் குறு நாவல் போட்டியில் பரிசைக் கண்டது. “சாம்பவி” நாவலில் வரும் பெண் போராளியும், “மீண்டும் ஒரு சீதை” யின் “காயத்திரி”யும் எழுத்தாளர் நிஜத்தில் கண்ட மானுட தரிசனங்களே.

செங்கை ஆழியானின் நாவல்கள் அவை எழுபதுகள், எண்பதுகள், தொண்ணூறுகள் என்று வகைப்படுத்தப்பட்டாலும் அவற்றீனூடு ஈழத்து வாழ்வியல் வரலாறு அந்தந்தக் காலச் சூழலைப் படம் பிடித்துக் காட்டுமாற் போல எழுதப்பட்டிருக்கும். இந்த மூன்று குறு நாவல்களைப் படிக்கும் போதும் அதே உணர்வையே தருகின்றது. குறிப்பாகத் தொண்ணூறுகளில் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியலைக் கழித்தவர்களுக்குச் சம்பவங்கள் இன்னும் நெருக்கமானதொரு தோற்றப்பாட்டைக் காட்டும்.

தங்கு விடுதிகள், தமிழர் குடியிருப்பு சார்ந்த பகுதிகள் என்று வரையறுக்கப்பட்ட பிரதேசங்களில் தினம் தினம் சுற்றி வளைப்புகள், கைதுகள், சித்திரவதைகள், வதை முகாம்களிலேயே மன நிலை பிறழும் அளவுக்கு அடி வாங்கி வாழ்வைத் தொலைத்தல்கள், படுகொலைகள் என்று தொண்ணூறுகளில் இலங்கையின் தலை நகர வாழ்வியலைக் கழித்தவர்கள் முகம் கொடுக்க வேண்டியதொரு அவல நிலை இருந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் கைதானவர்கள் இன்றும் பல்லாண்டுகளாகச் சந்தேகத்தின் பேரில் சிறையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை இருக்கும் சூழலில் “மீண்டும் ஒரு சீதை” என்ற குறுநாவல் இந்த அடித்தளத்தில் எழும் சமூகச் சிக்கலை வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அந்த நெருக்கடியானதொரு வாழ்வை அதிகம் பிரதிபலிக்காவிட்டாலும் அவ்வாறான சூழை எதிர் கொண்ட காயத்திரி என்னும் பெண் தன் சொந்த உறவாலேயே சந்தேக வலையில் சிக்கும் சூழலைக் காட்டுகிறது. இந்தக் கதையின் பெரும் பங்கைக் காயத்தி தன் அத்தான் மீதான காதலைக் கொண்டே நகர்த்தியிருக்கிறார் செங்கை ஆழியான். தொலைக்காட்சி நாடகத்துக்கேற்ற கட்டமைப்புக் கொண்டது இது.

யாழ்ப்பாணத்தின் கேந்திர முக்கியத்துவம் பெற்ற சத்திரத்துச் சந்தியில் இருந்து கதையை நகர்த்துகிறார் “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று” குறு நாவல் வழியாக. செங்கை ஆழியானின் படைப்புகளைத் தேடி ரசிக்கும் வாசகர் வட்டத்துக்கு இந்தப் படைப்பை நகர்த்திய விதம், அங்கதச் சுவையைப் புதுமையாக எண்ணி ரசிப்பர்.

“சத்திரத்துச் சந்தியில் இருந்த திருவள்ளுவர் சிலையும் காணாமல் போயிற்று. தந்தை செல்வநாயகத்தின் தகப்பனாரின் சிலை இதுவென எவரோ கூறியதால் உடனடியாகத் தலையைக் கொய்து விடும்படி அங்கு நின்று இவற்றினைச் செய்வித்த சிங்கள மந்திரி கட்டளையிட்டதாக ஒரு கதை” இதுவொரு உதாரணம் இந்த நாவலை இயக்குவதற்கு அவர் கையாண்ட உத்தியைக் காட்ட.

தொண்ணூறுகளில் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியலில் வன்னிப் பக்கம், அது தடைப்பட தென்மராட்சி என்று விறகு தேடிச் சைக்கிளின் பின் கரியரில் ஒரு ஆள் நீளத்துக்குக் கட்டி எதிர்க்காற்றுக்கு முகம் கொடுத்து வலித்து வலித்து ஓடி, எதிர்ப்படும் போர் விமானங்களைக் கண்டு போட்டது போட்டபடி விட்டு விட்டு மறைவாக ஓடி, அல்லது அந்த விமானங்களின் குண்டுக்கு அந்த இடத்திலேயே இரையாகிஒ போன மனிதர்களை நினைப்பூட்டுகிறது இந்த நாவலினின் வழியாகக் காட்டும் சம்பவக் கோவைகள். போர் மனிதர்களை இடம் மாற்றிக் கொண்டிருக்கும், இழப்பின் வழியாக அது அந்த மனிதர்களின் வாழ்வையும் கூட மாற்றி இன்னொரு திசைக்கு இட்டுச் செல்லும். ஈழப்போர் கனதியாக விளங்கிய காலகட்டத்தில் பொதுவாக எல்லோரது வாழ்வியலும் இப்படித்தான் இயங்கியது. ஒரு கட்டத்தில்

ஓடி ஓடி வாழ்வைத் தேடிப் பழகிப் போய் விட்ட வாழ்வே இயல்பானது என்ற நிலையும் வந்து விடும். இந்த “யாழ்ப்பாணக் கிராமம் ஒன்று” குறு நாவலின் முக்கியத்துவமே தொண்ணூறுகளின் போர்ச் சூழல் யாழ்ப்பாணத்து வாழ்வியல், அதன் சமூகக் கட்டமைப்பு இவையெல்லாம் எப்படியிருந்தன என்பதைப் படம் பிடித்துக் காட்டும் ஒரு ஆவணமாக வெளிப்பட்டிருப்பது தான்.

போராளி ஒருவர் நாவல் எழுதத் தலைப்பட்டால் அதில் எவ்வளவு துல்லியமான கள நிலவரங்களோடமைந்த சமர்க்களக் காட்சிகள் இருக்குமோ அதையே “சாம்பவி” குறு நாவலைப் படிக்கும் போது உணர முடிந்தது. குடமுருட்டி ஆற்றுப் படுக்கையினூடாக நவீன ஆயுதங்களை ஏந்திய ஐந்து இளம் பெண்களோடு தொடங்கும் கதையில் சாம்பவி வழியாக, இனப் பிரச்சனையின் முக்கியமான காலகட்டங்களில் ஒரு குடும்பம் எதிர்கொண்ட அவலங்கள் வழியாக அந்தந்தக் காலகட்டத்து வரலாறுகளை நினைப்பூட்டுகிறது.

“நாகதேவன் துறையின் இராட்சத சேர்ச் லையிற் அவர்கள் உடல்களை மேவிச் செல்லும் போது ஆடாமல் அசையாமல் மண்ணோடு மண்ணாகக் கிடந்தார்கள்” இவ்விதம் ஒரு களமுனை நிகழ் தளத்தில் இயங்க, சாம்பவியின் நினைவின் வழி ஈழப்போரின் கால கட்டங்களுக்குள் பயணிக்கிறது. அது அவளின் தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் இழப்புகளைக் காட்டினாலும் வரலாற்று ரீதியான ஏற்கனவே நடந்த நிகழ்வுகளின் மெய்த்தன்மையோடே காட்டப்படுகிறது.

படைப்பாளி ஒருவர் தன்னுடைய படைப்பின் வழியாக வாசகனை அந்தக் களத்துக்குள் இழுத்து அவனையும் அந்தச் சூழலில் வாழ்ந்து விட்டு வரச் செய்ய முடியுமென்றால் அதுவே படைப்பின் வெற்றியாகக் கொள்ள முடியும். செங்கை ஆழியானின் “சாம்பவி” குறுநாவல் தொகுப்பும் அவ்விதமானதொரு அனுபவத்தையே காட்டி நிற்கின்றது.

யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத்தமிழ் 📖 நூல் நயப்பு

இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மொழியியல் தொடர்பான ஆய்வினை மேற்கொண்ட ஆரம்பகால அறிஞர் பேராசிரியர் தஞ்சயராசசிங்கம் ( வாழ்ந்த காலம் 1933 – 1977) அவர்களின் எட்டு மொழியியல் கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இவ்வாறு நூலுருப் பெற்றிருக்கிறது.

பேராசிரியர் தனஞ்சயராசசிங்கம் பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழைச் சிறப்புப் பாடமாக எடுத்து முதல் வகுப்பில் சித்தியடைந்ததோடு பேராசிரியர் தொ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரனாரின் கீழ் “இலங்கையில் ஒல்லாந்தர் ஆட்சியின் கீழ் தமிழ்ப் பிரகடனங்கள்” என்ற M.Litt ஆய்வுப் பட்டமும் எடின்பரோ பல்கலைக் கழகத்தில் யாழ்ப்பாணத் தமிழ் பற்றி ஆய்வு செய்து கலாநிதிப் பட்டம் பெற்றவர்.

இந்த நூலின் பதிப்பாசிரியர் முருகேசு கெளரிகாந்தன் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக முதுகலைமாணி (தமிழ்) உள்ளிட்ட பட்ட மேற்படிப்புகளைச் செய்தவர்.

யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத் தமிழில் என்ற தலைப்போடு ஒவ்வொரு கட்டுரைகளும் அதன் இலக்கிய வழக்கு, முறைப் பெயர் வழக்கு, தொழில் பெயர் வழக்கு, ககரத்தின் மாற்றொலிகள், சொல்லும் பொருளும், போர்த்துக்கேய மொழியின் செல்வாக்கு, ஒல்லாந்த மொழிச் சொற்கள், தமிழில் எதிர்ச் சொற்கள் என்று எட்டு அத்தியாயங்களாக விரித்து நிற்கின்றது. கட்டுரைகள் ஒவ்வொன்றும் ஐந்து பத்து நிமிடத்துக்குள் வாசிக்கக் கூடிய கச்சிதம் கொண்டவை என்பதோடு நூலாசிரியர் குறிப்பிடுவதைப் போன்று இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டியவை.

பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் வழங்கும் செந்தமிழ்ச் சொற்கள் யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத்தமிழில் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. மாலை மயங்கும் நேரத்தை

“பொழுது பட்ட நேரம்” என்று யாழ்ப்பாணத்தார் வழங்குவதை குறுந்தொகை வழி ஆதாரம் காட்டுகிறார். மேலும் “கிடக்கை” என்ற தொழிற்பெயர் (ஐங்குறு நூறு வழி ஆதாரம்) “ஒரே கிடையாய்க் கிடக்கிறான்” , “விடுதல்” (கார் விடுதல்) , இடங்காணுதல் (இடங்கண்ட இடத்தில் மடம் கட்டி), “வடிவு”!(அழகு), “மிடறு” (தொண்டை) உள்ளிட்ட புழங்கு தமிழ்ச் சொற்கள் சங்க இலக்கியங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட பாங்கைக் காட்டுகிறார். “நான்று கொண்டிருத்தல்”’அல்லது “நாண்டு கொண்டிருத்தல்” என்பதன் மூலமான “ஞான்று கொண்டிருத்தல்” (விடாப்பிடியாக ஒரு செயலைச் செய்ய முனைதல்) என்ற சொல்லாடலின் விளக்கமும் பகிரப்படுகிறது.

இந்த முதல் கட்டுரையை வைத்துக் கொண்டு ஒரு பயிற்சி போல இன்னும் பல சொற்களின் சங்கத் தமிழ் இலக்கிய நூல்களில் அவற்றின் பயன்பாடு பற்றிய தேடலைச் செய்ய மாணவர் முனையலாம்.

யாழ்ப்பாணத்துப் பேச்சு வழக்கில் உறவு முறைகள் கொய்யா, கொம்மா, கொப்பர், கொத்தான், கொக்கா, கொம்மான், கோச்சி என்று முறையே அப்பா, அம்மா, அத்தான், அக்கா, அம்மான் (மாமா), ஆச்சி (தாய்) என்று வழங்கப்படுவதை கன்னியாகுமரித் தமிழர் பேச்சு வழக்கோடு ஒப்பிட்டு நகரும் “முறைப் பெயர் வழக்கு” சார்ந்த கட்டுரையில் பெயர்க் கிழவிகள் யாழ்ப்பாணத் தமிழர் பேச்சுத் தமிழ் இயல்புகளுக்கு ஏற்றவாறு ஒலி மாற்றமடைவதை உதாரணங்களோடு விளக்குகிறார்.

யாழ்ப்பாணத் தமிழில் ஒலி மாறுதலுக்க்குட்பட்ட சொற்களை விரிவாக விளக்கிய வகையில் இந்தக் கட்டுரையைத் தனியே முறைப் பெயர்கள் என்ற எல்லை கடந்து நோக்கலாம். உதாரணம் அகப்பை – ஏப்பை ஆனது.

வினைச் சொற்களை முன்னுறுத்தி குடுக்கல் (கொடுக்கல்), துடக்கம் (தொடக்கம்), தாட்டல் (தாழ்த்தல்) போன்ற பல்வேறு உதாரண விளக்கங்களோடு நகரும் மூன்றாம் கட்டுரையான “தொழிற் பெயர் வழக்கு” மேலும் “வெளிக்கிடல்” என்ற சொல்லாடலுக்கு (ஆடையுடுத்தி வெளியே செல்லல்) போன்ற பொதுவான செயற்பாட்டில் விளங்கும் சொற்களையும் ஆராய்கின்றது.

ஈண்டு ககரம் கெட்டு யகரம் உடம்படுமெய்யாக வந்த சொற்களை மூலாதாரமாக வைத்து ஏழையள் (ஏழைகள்), பிள்ளையள் (பிள்ளைகள்) ஆகிய நடைமுறை உதாரணங்களுடன் ககரத்தின் மாற்றொலிகள் பற்றிய கட்டுரை வரையப்பட்டிருக்கிறது.

என்ன கலாதியாய் வந்திருக்கிறாய் என்று யாழ்ப்பாணத்தார் பேசுவதை நீங்கள் கேட்டிருக்கக் கூடும். இங்கே கலாதி திரிபடைந்த சொல்லாக அதன் மூலச் சொல்லாக வடமொழியில் “கலகம்” என்பது சிறப்பு, கவர்ச்சி என அர்த்தம் கற்பிக்கப்படுகிறது எனவும் மேலும் இந்த “சொல்லும் பொருளும்” கட்டுரையில் திரிபடைந்து வழக்கில் உள்ள பரியாரி (பரிகாரி), பிராக்கு (பராக்கு) போன்ற உதாரணங்களுடன் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. கடதாசி என்ற போர்த்துக்கேயச் சொல், “கூப்பன்” கடை ஆகிய காரணப் பெயர்களின் பின்னணி குறித்தும் பகிர்கிறார்.

ஈழத்துத் தமிழ்ப் பாடப் புத்தகங்களில் போர்த்துக் கீசச் சொற்கள், ஒல்லாந்த மொழிச் சொற்கள் தமிழில் கலந்த பாங்கைத் திசைச் சொற்களாகப் படித்த அந்த அனுபவத்தை மீள நினைப்பூட்டுகின்றன ஆறாம் ஏழாம் கட்டுரைகள். ஒரு காலத்தில் வழக்கில் இருந்து இன்று வழக்கொழிந்த போர்த்துக்கீசச் சொல் “சிஞ்ஞோர்” (என்ன பிடிக்கிறாய் சிஞ்ஞோரே) போன்ற சொற்களோடு விஸ்கோத்து, பாண், சப்பாத்தி, லேஞ்சி, துவாய், யன்னல், வாணீஸ் போன்ற நிறைய வழக்கில் உள்ள சொற்களையும் இனங்காட்டுகிறார்.

அவ்விதமே ஒல்லாந்து மொழிச் சொற்களில் லாச்சி, வக்கு, போச்சி போன்ற பல சொற்களையும் திரட்டித் தருகிறார். இதில் சுவாரஸ்யமான விடயமாக “சக்கடத்தார்” என்ற சொல் “Secretaris என்ற ஒல்லாந்து மொழியில் இருந்து பிறந்ததைக் காட்டுகிறார். உங்களில் எத்தனை பேருக்கு இதைப் படிக்கும் போது சக்கடத்தார் நகைச்சுவை நடிப்பு நினைவுக்கு வருகிறது?

மேலும் வேலைத் தளங்களில் பயன்படுத்தும் இன்ன பிற சொற்களின் மூலாதாரம் ஒல்லாந்து மொழியென்று ஆதாரங்களோடு விளக்குகிறார்.

இந்திய நண்பர்களோடு உறவாடும் போது யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத் தமிழ் பற்றிய பேச்சு அடிக்கடி எழுவதுண்டு. சிலரின் கதைகளில் யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத் தமிழ் சார்ந்த உரையாடல்களைச் சரிபார்த்துத் திருத்தவும் என்னை அணுகியிருக்கிறார்கள். அந்த வகையில் “யாழ்ப்பாணப் பேச்சுத்தமிழ்” என்ற கையடக்கமான இந்த நூல் மிகச் சிறந்த அறிமுகமாக இருப்பதோடு எளிய தமிழில் அமைந்திருப்பதால் நெருடலின்றி வாசிக்கத் துணை புரிந்திருக்கிறது.

கானா பிரபா

28.03.2018

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்துக் கிராமியச் சடங்குகளும் அவை தொடர்பான பாடல்களும் 📖 நூல் நயப்பு

திருமதி சுகந்தி சுப்ரமணியம் அவர்களால் தமிழ்த்துறையின் சிறப்புக் கலைமாணிப் பட்டத்துக்கான ஆய்வுத் தேடலாக எழுதப்பட்டு நூலுருப் பெற்றிருக்கிறது. தமிழ் ஈழத்தின் தென் கோடியில் இருக்கும் மட்டக்களப்புப் பிரதேசம் மொழிப் பயன்பாடு, கலை வெளிப்பாடுகள் போன்றவற்றில் தனித்துவத்தோடு விளங்குகின்றது. இன்று வரை பழந்தமிழர் கலைகளின் ஊற்றுக்கண்ணாய் பக்தி மரபில் இருந்து வாழ்வியல், பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் என்று தடம் பதிக்கின்றது.

இருப்பினும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் நிலை பெற்றிருக்கும் கலை வெளிப்பாடுகளோடு ஒப்பிடும் போது அவை குறித்து வரலாற்று ரீதியான மற்றும் ஆய்வு நோக்கிலான எழுத்துப் பகிர்வுகள் மிக அரிதே. இந்த நூலை வாங்கத் தூண்டியதே இந்த எதிர்பார்ப்பின் வெளிப்பாடு எனலாம். ஆனால் புத்தகத்தின் ஆரம்பப் பக்கங்களைப் பிரிக்கும் போது மிகுந்த மனச்சுமை ஒட்டிக் கொள்கிறது…ஆம் இந்த நூலாசிரியர் தற்போது நம்மிடையே இல்லை. அதாவது திருமதி சுகந்தி சுப்ரமணியம் அமரராகிப் பத்து வருடங்கள் கழித்து 2006 ஆம் ஆண்டு அவரது ஆய்வுத் தேடல் அச்சு வாகனமேறியிருக்கிறது.

அயோத்தி நூலக சேவை அமைப்பினை உருவாக்கி அதனூடாக ஈழத்தமிழத் படைப்புகளை நூல் தேட்டம் என்ற நூல் விபரப் பட்டியலில் திரட்டும் திரு என்.செல்வராஜா அவர்கள் இந்த நூல் உருவாக்கத்தைச் செய்யுமாறு வேண்டிக் கொண்டதாக வெளியீட்டாளர் மாதினி சிறீக்கந்தராஜா (இங்கிலாந்து) தம் வாழ்த்துரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இலண்டன் தமிழ் இந்து மாமன்றம் சார்பில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது.

“அவள் தலையில் எனக்கொரு விருப்பம் தலைக்குள் இருக்கும் மூளையில் வந்த விருப்பம் அது. அம்மூளைக்குத் தான் எத்தனை சிந்தனை. நிறைந்த வாசிப்பு, நிறைந்த சிந்தனை, நிறைந்த அறிவு” என்று தன் மாணவி சுகந்தி குறித்து நெக்குருகிப் பேசும் பேராசிரியர் சி.மெளனகுரு அவர்கள், மட்டக்களப்பு மாவட்ட மக்களது வாழ்வியல் சடங்குகள் குறித்து சுகந்தி சுப்பிரமணியம் அவர்கள் எழுதிய மேலுமொரு ஆய்வுப் பிரதியையும் தேடிப் பதிப்பித்தல் வேண்டுமென்கிறார்.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் நிலவும் கிராமிய வழிபாட்டுச் சடங்குகளை மையப்படுத்திய தேடலாக இந்த ஆய்வு அமைவதால் அந்தப் புள்ளியை மையப்படுத்தியே புறச் சுற்று விளக்கங்களோடு ஓவ்வொரு அத்தியாயங்களும் ஏழு இயல்களாக வகுக்கப்பட்டு நகர்கின்றன.

மட்டக்களப்பு மாவட்ட வரலாறும் சமூக அமைப்பும் என்ற அறிமுகப் பகுதி வழியாக இங்கு வாழும் இந்துக்களோடு முஸ்லீம் இன மக்கள் குறித்த அறிமுகம், மொழிப் பயன்பாட்டின் தனித்துவம் போன்றவை தொட்டுச் செல்லப்படுகின்றன.

உண்மையில் இந்த நூலை வாசிக்கும் வரைக்கும் எனக்கு மட்டக்களப்பின் நில அமைவை முன்னிலைப்படுத்தும் சாதியக் கட்டமைப்புகள் (படுவான்கரை, எழுவான்கரை) அவை தொடர்பான வழக்கிலுள்ள சமூகப் பார்வை பற்றிய புரிதல் இல்லாமலேயே இருந்தது. அந்தக் குறையைத் தன் முதல் இயலில் நல்லதொரு அறிமுகமாகப் பகிர்கிறார்.

மட்டக்களப்புத் தமிழே மிகவும் செந்தமிழ்ப் பண்புடையது என்ற கருத்தை ஒட்டியதான ஒப்பீட்டு நோக்கிலான பார்வையில் இதற்கு அடிப்படையாக வடமொழி சார்ந்த பிராமணர் செல்வாக்கு இப்பிரதேசத்தில் அதிகம் இருந்ததில்லை என்பதோடு மட்டக்களப்புச் சாசனங்களில் கிரந்த எழுத்துகள் அருகி வந்ததையும் உதாரணப்படுத்துகிறார்.

மட்டக்களப்பு மாவட்டம் பற்றிய வரலாற்று அறிமுகமாகவும் முதல் இயல் உதவுகிறது.

இந்த மாவட்டத்தில் நிலவும் தொழில் அமைப்பை அணுகும் போது மீன்பிடித் தொழிலை எடுத்துக் கொண்டால் அது குறித்த பிரிவினக்கு மட்டுமன்றி பொதுவானதொரு தொழிலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பது என்னளவில் புதிய செய்தி.

தொடர்ந்து கிராமிய வழிபாட்டு இலக்கிய வடிவங்கள் இரண்டாவது இயலிலும், பெண் தெய்வ வழிபாடு மூன்றாவதிலும், ஆண் தெய்வ வழிபாடு நான்காவதிலும் எடுத்து நோக்கப்படுகின்றன.

ஐந்தாவது இயலில் இந்தப் பிரதேசத்தின் வழக்கிலுள்ள சடங்குகள் ஆராயப்படுகின்றன. மேலும் இறுதிப் பகுதிகளாக இந்த ஆய்வின் முதுகெலும்பாக அமையும் “கிராமிய வழிபாட்டுப் பாடல்கள் கூறும் மரபுகளும் நம்பிக்கைகளும்” மற்றும் “கிராமிய வழிபாட்டுடன் தொடர்புடைய கலைகள்” என்றும் ஆறாவது ஏழாவ்ச்து இயல்கள் விரித்துப் பேசுகின்றன.

ஈழத்து நாட்டார் இலக்கியங்களில் மட்டக்களப்பு மாவட்டம் தந்திருக்கும் செழுமையான இலக்கிய வடிவப் பேணலை அம்மானை, காவியம், ஊஞ்சல் போன்ற முக்கிய இலக்கியங்களினூடு ஆராய்கின்றார்.

அம்மானை, மகளிர் விளையாட்டுப் பாடலாக அமைந்து அம்மெட்டில் பிற பொருண்மையும் கலந்து விளையாட்டின்றியும் பாடல் அமையும் நிலை காணப்படுவதாகச் சொல்கிறார்.

மட்டக்களப்பில் விசேடமாக விஷ்ணு கோயில்களில் படிக்கப்படும் கஞ்சன் அம்மானை குறித்து விரிவாக எடுத்துச் சொல்கிறார்.

நாமவியல், சரித்திரவியல், சாதியியல், ஆலயவியல், ஒழிபியல் என ஐந்தாக வகுக்கப்பட்ட மட்டக்களப்பு மான்மியம், ஊஞ்சல் பாடல்கள், காவியம் போன்றவற்றோடு நகரும் இரண்டாம் இயலில் கண்ணகி வழக்குரை முக்கியமானதொன்று. இது கண்ணகியைத் தெய்வமாகக் கொண்டு மட்டக்களப்பாரால் போற்றப்படுமொரு படைப்பு. மூலமான சிலப்பதிகாரத்தில் கூட கண்ணகி தெய்வமாகக் கொள்ளவில்லை என்று கூறி கண்ணகிக்கு ஈழத்தவர் கொடுத்திருக்கும் முக்கியத்துவத்தைப் பறை சாற்றுகிறார்.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் ஆகம முறைப்படி எழுந்த ஆலயங்கள் மிகக் குறைவு. அத்தோடு சிவ வழிபாட்டின் முக்கியத்துவம் குறைந்து சக்தி வழிபாடே பெரிதும் கைக்கொள்ளப்படுகிறது.

கி.பி 113 – 135 ஆகிய காலகட்டத்தில் ஆட்சி புரிந்த முதலாம் கயவாகு மன்னனால் கண்ணகி வழிபாடு ஈழத்தில் பரவி நிலை பெற்றிருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். மட்டக்களப்பில் ஊர் தோறும் கண்ணகிக்குக் கோயில் உண்டு. உடுக்குச்சந்து அல்லது ஊர் சுற்றுக் காவியம், கூவாய் குயில் வசந்தன், பட்டிமேட்டு அம்மன் காவியம் போன்றவற்றை இந்தக் கூற்றுக்கு ஆதாரம் காட்டுகிறார்.

மேலும் திரெளபதி அம்மன், மாரியம்மன், காளியம்மன், பேச்சியம்மன், பத்திரகாளி, கடல் நாச்சியம்மன், சுடலைக்காளி போன்ற தெய்வங்கள் பெண் தெய்வ வழிபாட்டில் கலந்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

ஆண் தெய்வ வழிபாட்டில் முருகனுக்கே முக்கிய இடம் வழங்கப்படுவதோடு வீரபத்திரர், வதனமார், பிள்ளையார், நாகதம்பிரான், வைரவர், காத்தவராயன் போன்ற ஆண் தெய்வ வழிபாட்டை ஆய்வில் பகிர்வதோடு “குமார தெய்வ” வழிபாடு குறித்த விசேட பகிர்வும் இருக்கிறது.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்துச் சடங்குகள் குறித்த பகுதி பல புதிய தகவல்களைப் பகிர்கிறது. கொம்பு விளையாட்டுச் சடங்கு, தீப்பள்ளயச் சடங்கு உள்ளிட்ட இம்மாவட்டத்துக்குரித்தேயான தனித்துவமான சடங்குகள் எந்தெந்தப் பகுதிகளில் விசேடமாகக் கைக்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை விளக்கிக் கூறுகிறது இந்த நூல்.

“தாய் வழிச் சமூகம்” என்ற கேரள மக்களின் வாழ்வியலுக்கு மிக அணுக்கமானது மட்டக்களப்பாரதும். இங்கே கேரளத்தவரின் பரம்பல் இருப்பதும் மொழி, கலைகளினூடு தொட்டு இயங்குகிறது. மட்டக்களப்பு மக்களது திருமணச் சடங்கு, சகுனம் பார்த்தல், தொழில் முறைகளில் நம்பிக்கை, மாந்திரீகம் போன்றவற்றை ஆறாம் இயல் வெளிப்படுத்துகின்றது.

பறை மேளக் கூத்து, மகிடிக் கூத்து, வசந்தன் கூத்து, வடமோடி, தென்மோடிக் கூத்துக்கள், குரவைக் கூத்து, காவடி, கரகம் போன்றவற்றை விலாவாரியாகவும், தெளிவாகவும் ஏழாம் இயல் பகிர்கின்றது.

இந்த ஆய்வுத் தேடலுக்கு சுகந்தி சுப்ரமணியம் அவர்கள் உசாத்துணையாக அமைத்துக் கொண்ட பெரும் நூற் பட்டியலைக் காணும் போது பெரும் வியப்பைத் தருகின்றது. காரணம் அவற்றில் பெரும்பாலானவை ஈழத்துக் கலை, இலக்கிய, தெய்வ நம்பிக்கை குறித்து பல்வேறு சான்றோர்களால் எழுதப்பட்ட பொக்கிஷங்கள் என்பதை அந்தந்தத் தலைப்புகள் பறை சாற்றுகின்றன. அவற்றைத் தேடி வாசிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலும் எழுகின்றது. குறிப்பாக சதாசிவ ஐயர் எழுதிய “மட்டக்களப்பு வசந்தன் கவித்திரட்டு”, பேராசிரியர்

சித்திரலேகா மெளனகுரு எழுதிய “நாட்டார் வழக்கியலும் கரணங்களும்”, மட்டக்களப்பு மான்மியம், மட்டக்களப்புத் தமிழகம், கலாநிதி சி.மெளனகுரு எழுதிய “மட்டக்களப்பு மரபு வழி நாடகம்”, பேராசிரியர் இ.பாலசுந்தரம் எழுதிய “ஈழத்து நாட்டார் பாடல்கள் – ஆய்வும் மதிப்பீடும்” இவற்றோடு நூலாசிரியர் தன் முதன்மை ஆய்வு ஆவணங்களாகக் குறிப்பிடும் “மகாமாரித் தேவி திவ்வியகரணி”, கண்ணகி வழக்குரை” ஆகிய நூல்கள் மற்றும் “திரெளபதி வழிபாடு”, “வதனமார் வழிபாடு” ஆகிய கட்டுரைகளையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். இவை தவிர இன்னும் நான்கு மடங்கு நூற்பட்டியல் இவ்வாய்வுக்குத் துணை புரிந்திருக்கிறது.

மட்டக்களப்பு மக்களின் வாழ்வியல், பண்பாட்டுக் கூறுகள் குறித்த அருமையானதொரு அறிமுக நூலாக இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

கானா பிரபா

22.03.18

அகில இலங்கை இந்து மாமன்றத் தலைவர் மதிப்புக்குரிய திரு கந்தையா.நீலகண்டன் காலம்

அவுஸ்திரேலியத் தமிழ் ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்துக்காக மூத்த சட்டவாளர், அகில இலங்கை இந்து மாமன்றத் தலைவர் திரு.கந்தையா நீலகண்டன் அவர்களைக் கலையகத்தில் சந்தித்து

உரையாடிய போது அவர் பகிர்ந்து கொள்டவைகளின் எழுத்துப் பகிர்வை நேற்று எம்மை விட்டு நீங்கிய அன்னாரின் நினைவில் இங்கு தருகிறேன்.

மலேசியாவில் பிறந்த திரு கந்தையா நீலகண்டனுடன் தன் சகோதர்களையும் சிறந்த கல்வியைக் கொடுக்க வேண்டுமென்ற நோக்கில் அவரது தந்தையார் தன் வேலையில் இருந்து விலகிக் கொண்டு யாழ்ப்பாணத்துக்கு இடம் பெயருகிறார்கள்.

ஆரம்பத்தில் கரணவாய் தெற்கு மகாவித்தியாலயம் பின்னர் உடுப்பிட்டி அமெரிக்க மிஷன் ஆகிய பாடசாலைகளிலும் பயின்ற இவர் தன் உயர் கல்வியை

யாழ் இந்துக் கல்லூரியில் படித்து முடித்தார்.

தன்னுடைய 23 வது வயதிலே சட்டத்தரணியாகத் தேர்ச்சி பெற்று நீலகண்டன் & நீலகண்டன் சட்டத்தரணி நிறுவனத்தைக் கொண்டு நடத்தினார்.

அகில இலங்கை இந்து மாமன்றம் சைவ சமயத்தின் வளர்ச்சியை நோக்காகக் கொண்டு பெரியோர்களால்

1955 தோற்றம் பெற்றது. இந்த அமைப்புக்கெனத் தலைநகர் கொழும்பில் காணி ஒன்றும் அரசாங்கத்தால்

1958 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டிருந்தாலும்

1990 வரை கட்டடம் ஏதுமில்லாதிருந்தது. அன்றைய

தலைவர் மறைந்த திரு.பாலசுப்ரமணியம், செயலாளர் திரு கந்தையா நீலகண்டன் மற்றும் திரு கைலாசபிள்ளை, திரு.பவதிராஜா ஆகியோரின் பெரு முயற்சியில் கட்டடம் ஒன்று நிறுவி முடிக்கப்பட்டது.

1996 ஆம் ஆண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்ட இந்து மாமன்றக் கட்டடம் அப்போது சொல்லெணாத் துயரோடு கதி கலங்கி நின்ற தமிழ் மக்களின் வேதனைத் துயர் துடைக்க, கட்டிட வருமானம் முழுவதையும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்துக்குப் பயன்படுத்துவதென முடிவு செய்தார்கள்.

இரத்மலானை இந்துக்கல்லூரியில் வன்னியிலிருந்து வந்த 150 பிள்ளைகளுக்கு விடுதி வசதி ஏற்படுத்த இது ஏதுவாக இருந்தது. கலாநிதி வேலாயுதபிள்ளை இந்த முயற்சிக்குப் பெரிதும் துணை நின்று செயற்பட்டவர்.

இந்து மாமன்றத்தின் சின்னம் எதைக் குறிக்கிறதோ அந்தச் சின்னத்தின் தோற்றப்பாடான இறைவனின் குழந்தைகளுக்கு தேவையான உதவிகளை வழங்குவதே இந்து மாமன்றத்தின் நோக்காகக் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று செயற்பட்டார்கள்.

தொண்ணூறுகளில் தமிழ் அரசியல் தலைமை துணிவுடன் செயற்படாத காலத்திலும் இந்து மக்களின் குரலாக இந்து மாமன்றமே இயங்கிக் குரல் கொடுத்திருக்கிறது.

சுனாமி, வெள்ளம் போன்ற அனர்த்தங்கள் வந்த போதும் அந்தப் பணி நீண்டது.

2005 ஜனவரி 1 அன்று சன்னிதி மடத்தில் சுனாமியில் காவு கொண்ட உறவுகளுக்குக் கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்த போது அந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்ட

இராமகிருஷ்ண மடத் தலைவர் சொன்னார்

“உங்களை ஆண்டவன் உயிரோடு விட்டு வைத்திருப்பதற்குக் காரணமே ஏதிலிகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற நோக்கிலேயே” என்று.

அந்த வகையில் மனித நேயம் நிதியம் வழியாக அவுஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் வாழும் எம் உறவுகள் வழியாகப் பல்வேறு அறப்பணிகள் செய்ய முடிகிறது.

திருக்கோபுரம் எழுப்புவது மட்டுமல்ல உண்மையான சைவ நெறிச் செயற்பாடு அதைத் தாண்டிய மனித நேய முயற்சிகளில் கை கொடுக்க வேண்டும். இந்து மாமன்றம்

இந்து ஒளி காலாண்டு இதழை 18 வருடம் கடந்து வெளியிடுகிறது. வடக்கு முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் எழுதிய “இந்து சமய சிந்தனைகள்” தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் வெளியிடப்பட்டது.

2005 ஆண்டு இந்து மாமன்றத்தின் பொன்விழா மகாநாட்டில் 48 அறிஞர்கள் கலந்து கொண்டார்கள்.

மலையகம், மட்டக்களப்பு என்று இந்து மாமன்றத்தின் பணி விரிந்தது.

2014 இல் மட்டக்களப்பில் நாவலர் விழாவும் யாழில் விபுலானந்தர் விழாவும் நடத்தியிருந்தார்கள். இதற்கு திரு.யோகீஸ்வரன் எம்.பி இன் வழி நடத்துதலே முக்கியமாக அமைந்தது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்து மாமன்றம் இளைஞர்களுக்காக சிவதொண்டர் அணியை உருவாக்கி மன்றங்களிலும், கல்லூரிகளிலும் அவர்காலை இயங்க வைத்தது.

சைவ வித்தகர் என்ற பயிற்சி நெறியை

இலவசமாக நல்லூரில் வழங்கி வருகிறார்கள். எம்மிடையே ஆறுமுக நாவலர், தங்கம்மா அப்பச்க்குட்டி வழியில் ஆறு திருமுகன் போல

பல ஆறுதிருமுருகன் ஐயா போல் பலர் தேவை என்ற ஆதங்கத்தையும் பகிர்ந்தார்.

கீரிமலை கேணிக்கருக்கில் 16 அறைகள் கொண்ட மடத்தை ஆறு.திருமுருகன் அவர்கள் அமைத்ததை நினைவு கூர்ந்து மெச்சினார்.

இடம்பெயர்ந்து வாழும் எம் மக்கள் 38 நலன்புரி நிலையங்கள் குறிப்பாக மாதகலில் இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கான உணவு வசதியை ஏற்படுத்தியதோடு

World Food Programme இற்கு விண்ணபித்து உதவி கோரியிருக்கிறார்கள். திரு விக்னேஸ்வரன் அவர்கள் வடக்கு முதல்வராக வருவதற்கு எங்கள் மன்றத்தின் பங்களிப்பு இருந்தது என்று குறிப்பிட்டார்

இன்று எமக்கான பலமான அரசியல் சக்தி இல்லை. எல்லாத் தமிழர் ஒருமையோடு இயங்கவேண்டும்.

எங்கள் மக்களை கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தைக் குறிப்பிட்டார்.

யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்க வந்த வன்னி மாணவர்கள் உடு துணியில் இருந்து கஷ்டப்பட்ட போது பல்கலைக்கழகம் 2000 ரூபாவே வழங்க முடியும் என்ற போது திரு ஆறு திருமுருகன் செயற்பாட்டில் லண்டன் ஶ்ரீ கனகதுர்க்கை ஆலயத்தின் மனித நேயப் பணியாக

270 மாணவருக்கு ஒவ்வொருக்கும் 10000 ரூபா கிடைக்க வழி செய்யப்பட்டது. 60 மடிக்கணனிகள் லண்டனில் இருந்து அன்பர் ஒருவரால் அன்பளிக்கப்பட்டது.

போரின் பின் இளம் மாணவர்கள் இராணுவத்தால்

கைது செய்து தடுத்து வைக்கப்பட்ட போது அந்த 275 மாணவர்களையும் கொழும்பு அழைத்து வந்து “இதை முகாம் என்று சொல்லாதீர் விடுதி என்று சொல்லுங்கள்” என்று சொல்லி அவர்களுக்குக் கல்வி வசதி ஏற்படுத்தினார்கள்.

மண் சரிவால் மலையகம் எதிர்கொண்ட இழப்புகளில் இருந்து காக்க உதவியிருக்கிறார்கள்.

அகில இலங்கை இந்துமாமன்ற வைர விழா 2015 ஆம் ஆண்டு கொண்டாடப்பட்டது.

http://www.hinducongress.lk/tamil/ இல் இம்மன்றத்தின் செயற்பாடுகள் உள்ளன.

இந்து மக்களுக்கு கையேடு கிரியைகளுக்கான விளக்கம் மற்றும் அதை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தும் வெளியிட்டார்களாம்.

இந்து கலாசாரத்துறை அமைச்சு என்று தனியான அமைச்சு இப்போது இல்லை பெளத்த மதம் போல ஏனய சமயங்களான எங்களுக்கு நிதியுதவி கிடைப்பதில்லை என்றார்.

திருக்கேதீஸ்வரம் மாமல்லபுரச் சிற்பிகளின் உதவியோடு 360 மில்லியன் செலவில் இந்திய அரசாங்கம் உதவியோடு 100 கொள் கலங்கள் தருவித்துத் திருப்பணி நடக்கிறது.

இலங்கையின் இந்துத் தலங்கள் வரைபடம் குறித்த வரைபடம் உருவாக்கப்படும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறார்கள்.

புலம்பெயர் தமிழர் எம் தாயக உறவுகளின்

கல்வி வளர்ச்சியால் உதவ வேண்டும்,

வட மாகாணத்தில் தொழில் நுட்பக் கல்லூரி வர வேண்டும், வெளி நாட்டு வர்த்தக பொருளாதார முயற்சிகள் ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தையும் சொல்லி வைத்தார்.

பேட்டியைக் கேட்க

கானா பிரபா

19.02.18

💚💚💚இங்கேயும் ஒரு காதல் கதை (சிறுகதை) ❤️❤️❤️

“என்ன சுகந்தி பேசாமல் இருக்கிறீர்?”

“இல்லை அத்தான் உங்களைச் சந்திச்சு எவ்வளவு காலம் இருக்கும்… எதையுமே கதைக்கப் பிடிக்கேல்லை உங்களுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிறதே போதும் எனக்கு அது போதும்”

“நீர் அத்தான் எண்டு கூப்பிடேக்கை சிரிப்பாக இருக்கும் ஆனால் என்னவள் என்ற உரிமையை எனக்கு இன்னும் அழுத்தமாக உள்ளுக்குள்ள சொல்லிக் கொள்ளும் அது”

“ஊர் உலகத்துத் தான் நீங்கள் கண்ணன், ஆனால் உங்களை நான் காதலிக்கத் தொடங்கின நாளில் இருந்து அத்தான் தான், வெளியில் உங்களை நான் பேர் சொல்லி அழைக்கும் போது மனசுக்குள்ள அத்தான் என்று சொல்லித் தான் முடிப்பன்”

“உமக்கு ஞாபகம் இருக்குதா பள்ளிக்கூடம் முடிஞ்ச கையோட அதே யூனிபோர்மோட இப்பிடித் தானே உங்கட வீட்டு நாவல் மரத்தில நான் ஒரு பக்கம் நீர் ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டு நாவல் பழங்களைப் பிடுங்கிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு கதை பேசினதை?”

“எப்படியத்தான் அதையெல்லாம் மறக்கேலும் அப்பாவின்ர ஷேவிங் ப்ளேட் எடுத்து மரத்தில ‘சுகந்தி’ என்று நீங்கள் எழுத நான் பதிலுக்கு ‘கண்ணன்’ என்று எழுத, யார் வடிவாக எழுதினது என்றெல்லாம் எங்களுக்குள் போட்டி வைத்தோமே ஹாஹா”

“தேவராசா மாமா, அதான் உங்கட அப்பா வந்து என்ன திருக்கேதீஸ்வரப் பக்கம் இருக்கிற குரங்குகள் மாதிரி மரத்தில குந்திக் கொண்டிருக்கிறியள் இறங்குங்கோ கெதியா எண்டு சொல்லும் வரைக்கும் அதில தானே இருப்பம் என்ன, ஹும் அந்த நாவல் மரமும் பட்டுப் போயிருக்கும் என்ன…”

“எனக்கு அதையெல்லாம் நினைச்சால் அழுகை அழுகையா வரும் நான் சாமத்தியப்பட்ட கையோட உங்கட அம்மா தானே தடுத்தவ இனிமேல் இரண்டு பேரும் இப்பிடித் தனியா எல்லாம் மரம் வழிய ஏறக் கூடக் கூடாதெண்டு அப்ப தானே ஒரு நாள் நீங்கள் வந்து என்னைக் காதலிக்கிறதாச் சொன்னீங்கள்?”

“ஓம் சுகந்தி பக்கத்துப் பக்கத்து வீடென்றாலும் உம்மோட நான் பழகினதுக்கு வேறை அர்த்தமெல்லாம்

என்னால கற்பிக்க முடியேல்லை ஆனால் நீர் பெரிய பிள்ளை ஆனதோட வீட்டுக்காறர் மறிச்ச பிறகு தான் என் வாழ்நாளில் உம்மை விட்டு வாழேலாது என்று உணர்ந்தது, சொல்லப் போனால் பள்ளிக்கூடக் காதல் படலை வரைக்கும் என்பினம் ஆனால் என்ர மனசுக்கு அப்பவே தெரியும் வாழ்ந்தால் உம்மோட தான் எண்டு, அந்தக் கடிதத்தை என்ன செய்தனீர் பிறகு?”

“என் பிரியமுள்ள சுகந்திக்கு!

நான் உம்மை விரும்புகிறேன்

உமக்கும் என்னிலை விருப்பமிருக்கும் தானே?

அன்புடன்

கண்ணன்

இப்பிடித் தானே ஒற்றை றூல் பேப்பரில் எழுதி மடிச்சுப் போட்டு என்ர சாமத்தியச் சடங்குக் கொண்டாட்ட மேடையில் தந்தனீங்கள் நானும் ஏதோ என்வலப்பில காசு அன்பளிப்புத் தாறார் என்று நினைச்சன் ஹாஹா”

“உண்மையா அப்பிடியே நினைச்சனீர்?”

“இல்லையத்தான் நான் சும்மா சொன்னனான், எனக்கும் உங்களில அப்ப விருப்பமிருந்தது அதனால் தான் அந்த என்வலப்பைக் கையுக்குள்ளையே வச்சிருந்து இரவு வாசிச்சனான் இடம் பெயர்ந்து போகேக்கையும் அது என்னோட தான் இருந்தது இப்பவும் எங்காவது இருக்கும், நான் அதைத் திரும்பத் திரும்ப வாசிச்சுப் பாடமாக்கிப் போட்டன்.

சொல்லப் போனால் நீங்களோ நானோ எங்களுடைய உடல் இச்சைகளுக்காக விரும்பவில்லை, இல்லாவிட்டால் எத்தனை சந்தர்ப்பமெல்லாம் வாய்த்தது அப்போது,

நான் ஓ எல் எக்சாம் எடுக்கிற நேரமெல்லாம் உங்களைத் துணையாக விட்டுட்டு எங்கட

வீட்டுக்காரர் திருவிழா நேரமெல்லாம் கோயில் குளமெண்டு வெளிக்கிட்டுடுவினம் நீங்கள் வெளி விறாந்தையில் குந்தியிருந்து வோக்மனைப் போட்டுட்டு இளையராஜாவோட ஐக்கியமாகி விடுவியள் என்ன”

“சிரிக்காதையும் சுகந்தி, உமக்கு நான் வோக்மன் கேக்கிறது தான் அப்போது தெரிஞ்சிருக்கும் ஆனால் ‘பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலா’ என்று ஜேசுதாஸ் பாட்டேக்கை உம்மட முகத்தைக் கற்பனை பண்ணிக் கொண்டு தான் இருப்பன். அதுவும் நீர் சுமங்கலி பூசைக்குக் கண்ணுக்கு ஐப்றோ போட்டு, தொங்கட்டாம் தோடு மாத்தி, நீட்டுத் தலைமயிரைப் பின்னிக் கட்டி கனகாம்பரப் பூமாலையைச் செருகிக் கொண்டு, ஹாவ் சாறியோட

வடிவா வெளிக்கிட்டுக் கொண்டு போகேக்கை எனக்கு எவ்வளவு பெருமையாக இருக்கும் என்னவள் எவ்வளவு இலட்சணமானவள் என்று.

‘அம்மன் கோயில் தேரழகு ஆயிரத்தில் ஓரழகு நாணமுள்ள பெண்ணழகு நான் விரும்பும் பெண்ணழகு’”

“அது சரி பாட ஆரம்பிச்சிட்டார் எங்கட பாட்டுக்காரன் போங்கோ எனக்கு வெக்கமா இருக்கு”

“இல்லை சுகந்தி உண்மையாத் தான் சொல்லுறன் பிள்ளையார் கதை முடிஞ்ச அன்று சூரன் போருக்கு மாவிளக்குப் போட்டுட்டு இரவு வீட்ட வந்து தரேக்கை அப்ப தானே ஐ லவ் யூ சொன்னனீர்”

மூன்று வருஷமாக நீர் எனக்குப் பதிலொண்டும் சொல்லாமல் இருக்கேக்கை எவ்வளவு தவிப்பா இருந்தது எனக்கு அந்த மாவிளக்கின் வாசம் இன்னும் என் நாசியில் இருக்குது”

“அத்தான் அப்ப எனக்கு எப்பிடிச் சொல்றதெண்டு தெரியேல்லை.

ஆனால் சண்டை மூண்ட பிறகு எல்லாரும் வெளிநாடு கிளிநாடு என்று ஓடேக்கை உங்கட அப்பா சபாரத்தினம் மாமாவும் ஒருக்கால் சொன்னவர் தானே உவனை எப்பிடியாவது கனடா கினடா எங்காவது அனுப்பிப் போடுவம் எண்டு அதுக்குப் பிறகு தான் எனக்குப் பயம் தொட்டுட்டுது”

“நீர் ஓம் சொல்லாட்டியும் நான் விட்டிருக்க மாட்டன் நான்”

“போங்கோ பெரிய பயில்வான் தான் ஹிஹி

உங்கட வீட்டு மாமரத்தில எங்கட வீட்டுப் பக்கம் பார்க்கிற மாதிரி ஸ்பீக்கரைப் போட்டு சின்னத்தம்பி படப் பாட்டெல்லாம் போட்ட ஆளெல்லோ நீங்கள் விட்டா ஒரு றெக்கோர்டிங் பார் தொடங்கியிருப்பியள், அதுவும் அந்த ‘உன் மனசுல பாட்டுத்தான் இருக்குது’ பாட்டை கசற் தேயத் தேயப் போட்டிருப்பீங்கள் அப்ப”

“பக்கத்து வீட்டுக்காரரா இருந்தும் காயிதம் கொடுத்துக் காதலிச்சது நாங்களாத் தான் இருப்பம் என்ன சுகந்தி”

“ஓம் கோயிலடியில் வச்சு என்ர லுமாலாச் சைக்கிள் பின் கரியர்ல நீங்கள் காயிதத்தை வச்சதைக் கண்டி வேலாயுதம் மாமாவின்ர மூத்த பெடியன் சுந்தர் பெரிய பிரச்சனையைக் கிளப்பினவன்,

அவன் எத்தனை பொம்பிளைப் பிள்ளையளைக் காதலிச்சு ஏமாத்தினவன், சொந்த மாமா மகன் எண்ட உரிமை மட்டும் இருந்தால் போதுமே? அவன் என்னை ஏற இறங்கப் பாக்கும் விதமே அருவெருப்பா இருக்கும்”

“கோயிலடிப் பெடியளோட நான் இருக்கேக்கை வந்து உம்மோட ஒரு கதை இருக்கு வாரும் எண்டு அவன் கதைச்ச விதம் பெடியளுக்குப் பிடிக்கேல்லை அவனைச் சைக்கிளால தள்ளி விழுத்திப் போட்டுக் கலைச்சுப் போட்டான்கள் நான் பின்னாலை போய் மன்னிப்பெல்லாம் கேட்டுப் பார்த்தன் ‘நீர் எங்கட வீட்டுப் பெண்ணில கண் வச்சிருக்கிறீரோ அதையும் ஒருக்கால் பார்ப்பம்’ எண்டுட்டுப் போய் விட்டான்”

“தனியா இருக்கேக்கை என்னட்டையும் வந்து சொன்னவன்

‘கண்ணனை நம்பாதை அவனுக்கு வேம்படிப் பிள்ளையோட தொடர்பிருக்கு’ என்று, எனக்குத் தெரியும் தானே உங்களைப் பற்றிக் கண்ணனத்தான்”

.”சுகந்தி….சுகந்தி? இப்ப ஏன் அழுகை?”

“அத்தான்…: அந்த நாளை இன்னும் என்னால மறக்கேலாது. உங்களுக்குப் பிடிச்ச பாசிப்பயறு அவிச்சுத் தேங்காய்த் துவையல், சீனி போட்டுச் செய்ததை நான் எடுத்துக் கொண்டு வந்தனானன் உங்கட வீட்டுக்கு”

“நீர் எங்கட அம்மாட்டைக் குடுக்க, அம்மாவும் அதைப் போட்டுத் தந்தவ. ஒரு விள்ளலை நான் வாயில் போடேக்கை தானே ஆமிக்காறர் வீட்டுக்குள்ளை வந்தவங்கள்…”

“சாரத்தோட நின்ற உங்களை விசாரிக்க வேணும் எண்டு கொண்டு போனவங்கள் உங்கட அம்மா அவங்கட காலில விழுந்து கொஞ்சிக் கேட்டவ ஒருத்தன் பூட்ஸ் காலால் உதைஞ்சவன் அதைக் கண்ட உடனை நான் பின் கதவால் ஓடி எங்கட அப்பாவைக் கூட்டி வருவம்என்று ஓடினேன் ஆனால் அதுக்குள்ள அவங்கள் உங்களைக் கொண்டு போயிட்டாங்கள்

அன்றைக்கு நான் கதவைப் பூட்டீட்டு அழுத அழுகை இருக்கே இன்றைக்கு நான் இப்ப அழுவது போலத்தான் அத்தான்”

“ஹும்”

“உங்கட அம்மா இன்னமும் நீங்கள் வருவியள் என்று போகாத கோயில் இல்லை போடாத மனு இல்லை. ஊர்ச் சாத்திரிமாரில் இருந்து ஒருத்தர் விடேல்லை எல்லாரும் நீங்கள் ஏதோ மறைவான இடத்தில இருக்கிறதாச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கினம் அந்த நம்பிக்கையில 22 வருஷத்தைக் கடத்தி விட்டுட்டா, தன்ர ஒரே மகனை ஆமி கொண்டு போயிட்டுது என்று ஏங்கி ஏங்கி வருத்தம் வந்தே மாமா செத்துப் போனார்”

“ம்..ஹ்ம்”

“உங்களை நான் காதலிக்கிற விஷயம் எங்கட அம்மாவுக்குச் சாடை மாடையா முன்னமே தெரிஞ்சிருக்க வேணும் ஆனால் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருந்தவ, நீங்கள் மூண்டு வருஷம் கழிச்சும் வராமல் போன பிறகு தான் கல்யாணப் பேச்சைத் தொடங்கினவ

‘பிள்ளை! கண்ணன் இனியும் வருவான் எண்டு நம்புறியோ? எனக்கந்த நம்பிக்கை இல்லை பேசமல் வேலாயுதம் மாமன்ர மகன் சுந்தரைக் கல்யாணம் கட்டன் அவனும் இப்ப கனடாவில செற்றில் ஆயிட்டான்’ என்று சொல்லிப் பார்த்தவ”

“நீர் அவனைக் கட்டியிருக்கலாம் தானே”

“அத்தான் இது தானா என்னிலை நீங்கள் வச்ச நம்பிக்கை? ஆனால் நான் அப்பிடில்லை.

இயக்கத்தில சேர்ந்து போராளியாகினாப் பிறகும் உங்கட நினைவில தான் இருந்தனான்.

என்ர காதல் கைகூடவில்லை என்று நான் இயக்கத்துக்குப் போகேல்லை அது நான் என்ர நாட்டுக்குச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

என்றைக்காவது உங்களை நான் சந்திப்பன் அப்ப இரண்டு பேரும் கலியாணம் கட்டுவம் என்று….அந்த நம்பிக்கை இரண்டாயிரத்து ஒன்பது இறுதிக் கட்டப் போர் வரை இருந்தது…..

ஏன் நான் சாகும் வரை இருந்தது கண்ணத்தான்”

“சுகந்தி….சுகந்தி…நினைச்சுப் பாரும்,

எனக்கும் உமக்கும் கல்யாணம் நடந்திருந்தால் ஒரு சின்னக் கண்ணனும், ஒரு சின்ன சுகந்தியும் எங்கட வாரிசுகளாக நாவல் மரமேறிப் பேசி விளையாடிக் கொண்டிருப்பினம் என்ன….?

“அத்தான் அழாதேங்கோ கண்ணத்தான் அழாதேங்கோ எனக்கும் அழுகை வருகுது”

அந்த மயானத்தில் எழுந்த அருவமான ஓலத்தை மீறி யாழ்ப்பாணத்துச் சோளகக் காற்றின் வேகம் எழுந்து மரங்களை அசைத்து அதே போன்றொரு ஓலத்தை இன்னும் வலுவாக மேலெழுப்பியது. காற்றழுத்தத்தால் மரக் கொப்புகள் எழுப்பிய அசைவில் சுடலைக் குருவிகள் எழுந்து பறந்தோடுகின்றன. அந்த மயானத்தில் எழும் அழுகுரல்களை இனங்கண்டு பேச யாருமில்லை.

எங்கோ திரிந்து பறந்து வந்த சுடர் ஒளி பத்திரிகையின் கிழிந்த துண்டொன்றில்

“செம்மணிப் படுகொலைகள் 22 வருட நினைவு கொண்டாடப்பட்டது

இலங்கை அரசு யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய பின்னர் 1996 மற்றும் 1997ஆம் ஆண்டுகளில் தமிழ் இளைஞர்களை அழிக்கவேண்டும் என்ற திட்டமிட்ட இன அழிப்புக் கொள்கை முன்னெடுக்கப்பட்டது. இதன்படி யாழ்ப்பாணத்து இளைஞர்கள், யுவதிகள் காணாமல்போகச் செய்யப்பட்டனர்.

செம்மணியில் 300இலிருந்து 400 வரை இளைஞர்கள் புதைக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

‘என்னை செம்மணிக்கு கூட்டிச் சென்றால் அப்படிப் புதைக்கப்பட்ட தமிழர்களின் புதைகுழிகளை என்னால் அடையாளம் காட்டமுடியும்’” என்று 1998ஆம் ஆண்டு ஜூலை 3ஆம் திகதி கிருஷாந்தி கொலை வழக்கில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட இராணுவச் சிப்பாய் சோமரத்தின ராஜபக்ஷ கொழும்பு நீதிமன்றத்தில் வெளியிட்ட வாக்குமூலம் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தது.”

அந்தப் பத்திரிகைத் துண்டு மயான வெளியைக் கடந்து காற்றில் திசை வழியே அலைக்கழிந்து ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. தன் மகன் கண்ணனை தேடிக் கொண்டிருக்கும் தாயைத் தேடுகிறதோ அது…

கானா பிரபா

12.02.18

வழித்துணை (சிறுகதை)

சிட்னியின் பரபரப்பான காலை வேளை என்பதைக் காட்டுகிறது விசுக்கி விசுக்கிப் போகும் ஒவ்வொருவரினதும் வேக நடை. வேலைக்குப் போகும் கூட்டத்தோடு, டிசம்பர் தொடங்கி ஜனவரி ஈறாக விடுமுறைக் கழிப்பில் இருந்து மீண்டு இன்று தொடங்கும் பள்ளிக்கூட மாணவரும் சேர்ந்து கொள்ள, ரயில் நிலையம் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிகிறது. மஞ்சள் கோட்டுக்கு இந்தப் பக்கமாக நில் என்ற அறிவிப்பு எழுத்துகளையும் காலால் மிதித்துக் கொண்டு சனம் முன்னே கடந்து போகிறது.

காலை 7.17 க்கு North Sydney செல்லும் ரயிலின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் கணக்காக அதே ரயிலைப் பிடிப்பதால் அதன் ஐந்தாம் பெட்டியின் கதவு எங்கே திறக்கும் என்ற கணிப்புத் தப்பாமல் காத்து நிற்பேன். என்னைப் போலவே ஒவ்வொரு பெட்டியிலும் ஏறத் தனித் தனிக் கூட்டம் நிற்கும். இதோ அவன் வந்து விட்டான், கூடவே தாயும் தாயின் கையில் ஒரு கைக்குழந்தையும். அந்த சீனப் பையனும் North Sydney இல் இருக்கும் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிறான்.

பள்ளிச் சீருடையும் இரண்டு கைகளிலும் பிணைத்த புத்தகப் பையும், தொப்பியும் போட்டுக் கொண்டு சிலுப்பிக் கொண்டே அதே இடத்துக்கு வருவான் தன் தாயுடன்.

ஒவ்வொரு நாளும் மகனைக் கொண்டு போய்ச் சேர்த்து விட்டுத் திரும்புவாள் போல.

கைகளை அகல விரித்து அவன் ஆயிரம் கதைகள் பேச, தாய்க்காரியோ கதை கேட்டுக் கொண்டே அவனின் தலையை வருடிக் கொண்டே இருப்பாள். சில நேரத்தில் தாயை இறுக அணைத்துத் தன் பாசத்தை வெளிப்படுத்துவான். அவளும் அவன் தலையை மோந்து பார்க்குமாற் போல முத்தமிட்டுத் தடவுவாள்.

சில சமயம் பொட்டலத்தைப் பிரித்து ஏதாவதொன்றைத் தின்னக் கொடுப்பாள். அவனும் வாய்க்குள் அள்ளிப் போட்டு அவதி அவதியாகச் சாப்பிடுவான்.

ரயிலில் இருந்து எதிரே இருக்கும் இவர்களின் பாச விளையாட்டைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டு

புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டு வருவேன்.

இவனின் வயதில் தான் நானும் தான் எத்தனை திருவிளையாடல்களைச் செய்திருக்கிறேன். இப்போது நினைத்தாலும் சிரிப்பாக இருக்கும். ஒவ்வொரு நாளும் ஏதாவதொரு கள்ளத் தீனி வேணும் எனக்கு. புளூட்டோ, குளுக்கோ ரச என்று ஆச்சி கடையில் இருக்கிறதில் தொடங்கி, வீட்டில் அம்மாவை அரியண்டப்படுத்தி ஒவ்வொரு நாளும் வாய்க்கு ருசியாகச் செய்து தர வேண்டும் என்று போராட்டம் தான்.

“உனக்கு வாய் முழுக்கச் சூத்தைப் பல்லு வரப் போகுது கக்காக்குள்ள புழுவெல்லாம் வரும் பார்” என்று அதட்டியெல்லாம் பார்ப்பார் அம்மா.

சில சமயம் என்னுடைய கோரிக்கைகள் நிராகரிக்கப்படும். வீட்டின் பின் பக்கம் இருக்கும் ரீவி அன்ரனா பைப்பில் வழுக்கி வழுக்கி ஏறிப் போய் வீட்டுக் கூரைக்குப் பக்கமாக இருக்கும் சீமெந்து அடுக்கில் ஒளித்து இருப்பேன்.

“தம்பீ தம்பீ இஞ்சை வாடா உளுத்தங்களி கிண்டி வச்சிருக்கிறன்” என்று அம்மா புரட்டாசிச் சனிக் காகத்தைக் கூப்பிடுவது போல என்னைத் தேடித் தேடிக் கூப்பிடுவார். அவரின் கண் படாமல் மெல்ல அந்த அன்ரனா பைப்பால் இறங்கி வருவேன். அம்மாவைக் கொஞ்ச நேரமாவது வெருட்டியாச்சு என்ற குரூர மகிழ்ச்சி உள்ளுக்குள் இருக்கும்.

அவனுக்கு ஒரு தம்பியோ, தங்கையோ பிறந்திருக்க வேண்டும். ஆனாலும் வழக்கம் போலத் தாயின் ஒரு கையைப் பற்றிக் கொண்டே இருந்தான். என்னடா இது 7.17 க்கு வர வேண்டிய ரயிலைக் காணவில்லையே என்ற யோசனை எழ, ரயில் நிலைய அறிவிப்பும் அதை உறுதிப்படுத்தி இன்று பத்து நிமிடம் தாமதமாகத் தான் ரயில் வரும் என்று உரக்கக் கத்தியது. அடுத்த பயணத்துக்குச் சேரும் பயணிகளும் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தன் மகனுக்குத் திரும்பத் திரும்ப ஏதோ உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தத் தாய் அவனும் தலையாட்டிக் கொண்டே இருக்கிறான். குருவிக் குஞ்சொன்று தன்

முள் மயிர்த் தலையோடு எட்டியெட்டிப் பார்ப்பதைப் போல துணியில் போர்த்தித் தன் தாயின் கதகதப்போடு இருந்த அந்தக் குழந்தையும் அடிக்கடி எழும்பி நோட்டம் விட்டு விட்டுக் கையால் முகத்தைப் பிசைந்து விட்டுத் தூங்குகிறது.

கடவுளே சீற் கிடைக்குமோ என்று உள்ளுக்குள் பதை பதைப்பு. இதோ ஆடியாடி வருகிறது பத்து நிமிடம் தாமதித்த அந்த ரயில். இன்னும் விரைவாக அவள் தன் மகனுக்குச் சொல்லிச் சொல்லி, முதுகை அழுத்தி விட்டு வழியனுப்பி விடுகிறாள். குதித்துக் கொண்டு உள்ளே ஓடிப் போய் சீற் பிடிக்கிறான்.

ஓ இன்று தன் மகனுக்குத் துணையாக வர முடியாத காரணத்தால் தான் அவனுக்கு உபதேசங்கள் நடத்தியிருக்கிறாள் போல. பிரச்சனையில்லை இது நேராக North Sydney போகும் ரயில். பராக்குப் பாராமல் கவனமாக இருந்தால் இறங்க வேண்டிய இடத்தில் இறங்கி விடுவான். எனக்கும் ஒரு தனி இருக்கை கிடைத்தது. தாயில்லாமல் தனியாக வருவதாலோ என்னமோ அவனின் முகம் வழக்கமாக இருக்கும் பொலிவிழந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு ரயில் நிலையத்தையும் கடக்கும் போது எட்டியெட்டிப் பார்த்தான்.

அப்போது தான் அந்த அறிவிப்பு வருகிறது ரயிலின் நடத்துநர் ஒலிபெருக்கியிலிருந்து.

“இன்றைய ரயில் தாமதமாகக் கிளம்பியதால் Redfern ரயில் நிலையத்தில் இடை நிறுத்தப்படுகிறது, வேறு வழித்தடம் செல்வோர் இங்கு இடம் மாறிச் செல்லவும்”.

கேட்டதுமே எரிச்சலோடு முன் இருக்கைத் தலைகள் ஆட்டி விட்டுப் பெருமூச்சை விடத் தொடங்கி விட்டன. இன்னும் பதினைந்து நிமிடத்தில் Redfern வந்து விடும். அது சிட்னி நகர மைய ரயில் நிலையத்துக்கு அடுத்த நிலையில் இருப்பது. பல்வேறு வழித்தடங்களுக்குப் போகவிருப்போர் இங்கு தான் இறங்கி வேறொரு ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். இருந்தாலும் வசதி மிகவும் குறைவாக இருக்கும். எந்தத் திக்கில் போய் எந்த ரயிலைப் பிடிப்பது என்று கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டது போல இருக்கும் இந்த இடம் அதிகம் பழக்கப்படாதவருக்கு.

அந்தப் பையன் முகத்தைப் பார்க்கிறேன். அடுத்து என்ன செய்வது என்ற பதற்றம் வந்து விட்டது போல, பேயறைந்தது போல இருக்கிறான்.

முதன் முதலாக ஊர்ப் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து கொக்குவிலுக்குப் போகிறேன். அதுவரை அயலட்டை ஆட்களோடு கூட்டமாக ஊர்ப் பள்ளிக்கூடம் போய் வந்த எனக்கு உள்ளூர ஒரு துணிச்சலும் ஏறி விட்டது. கொக்குவில் என்றால் ரவுண் பக்கம் தானே இன்னும் கொஞ்சம் வளர்ந்தால் அப்பா சைக்கிள் வாங்கித் தருவார். ரவுணுக்குத் தனியாகக் கூடப் போய் வருவேனே, பூபாலசிங்கத்தில ராணி காமிக்ஸ் எல்லாம் அள்ளலாம். தீசனிடம் இரவல் கேட்டுக் கெஞ்சத் தேவை இல்லை என்ற பேராசை தான் அப்போது முளைத்தது.

கொக்குவில் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வழித்துணையாகப் பக்கத்து வீட்டு மோகன் அண்ணர் வாய்த்தார். அவரும் இதே பள்ளிக்கூடத்தில் ஓ எல் படிக்கிறார்.

அவரின் சைக்கிள் பாரில் எனக்கு இடம் கிடைத்தது. போக வர அவர் தான் உதவி. சுழட்டியடிக்கும் எதிர்க்காற்றில் வலித்து வலித்து ஓடுவார். என்னோடை கதை பேச்சுவார்த்தை இருக்காது. இளையராஜாவின் பாட்டு ஏதேனும் முணு முணுப்பார். நந்தாவிலடியில் இன்னும் காற்றுப் பலமாக வீசும் போது சீற்றில் இருந்து எழும்பித் தொங்கித் தொங்கிச் சைக்கிளை வலிப்பார்.

கே.கே.எஸ் றோட்டால் நேராகப் போய் வரலாம் என்பதால் எனக்கும் இடம் பிடிபட்டுட்டுது என்று நினைத்தேன் அந்த நாள் வரும் வரைக்கும்.

“தம்பி இண்டைக்கு பிறிபெக்ட் ஆட்கள் கூட்டம் இருக்கு அது முடிய எப்பிடியும் ஆறு மணி ஆகி விடும். நீர் நேரா நடந்து போவீர் தானே” என்று மோகன் அண்ணா சொல்ல உள்ளுக்குள் ஒரு வீர தீரக் காரியத்தைத் தனியாகச் செய்து முடிக்கப் போகும் புளுகத்தோடு “ஓமோம்” என்று தலையாட்டி விட்டுப் பள்ளிப் பையை முதுகில் இருத்தி விட்டு நடக்கத் தொடங்கினேன்.

மோகன் அண்ணாவுக்காகக் காத்திருந்த அந்தப் பத்து நிமிட நேரத்துக்குள்ளேயே பள்ளிக்கூடம் காலியாகி விட்டது போல. எப்படா மணி அடிக்கும் வீட்டுக்கு

ஓடுவோம் என்று இருந்திருக்கிறார்கள் போல.

எங்கிருந்தோ இருந்து வந்த பொம்மர் விமானம் ஒன்று வளையம் அடித்துக் காட்டியது. றோட்டில சனம் சாதியில்லை. போட்டது போட்டபடி

விட்டுட்டுச் சனம் ஓடி விட்டுது. நடக்கிறேனா இல்லை நிற்கிறேனா என்ற நிலை தெரியாமல் தடுமாறுகிறேன்.

திரும்பிப் பள்ளிக்கூடப் பக்கம் ஓடுவோமா என்றால் குளப்பிட்டிச் சந்தி கடந்தாச்சு. குச்சொழுங்கையும் இல்லாத நேர் கோடு றோட்டில் நான். திடீரென்று ஒரு எருமைக் கடா புழுதியைக் கிளப்பிக் கொண்டு வருமாற் போல மூசிக் கொண்டு வந்த பிளேன் குத்திப் போட்டுப் போகுது எதிரே ஒரு திசையில். கொஞ்சம் தொலைவென்றாலும் பூமி அதிருது.

அந்த அதிர்ச்சியில் நிலத்தில் வழுக்கி விழுந்தவன் தான். காலெல்லாம் சிராய்ப்பு, போட்ட வெள்ளைச் சட்டையெல்லாம் புழுதி அப்பிக் கிடக்க, பக்கமாக இருக்கும் ஒரு வீட்டுக்குள் ஓடுகிறேன்.

“இஞ்சை வா தம்பி பங்கருக்குள்ளை”

வீட்டு முகப்பில் இருந்த பதுங்கு குழிக்குள் இருந்து ஒரு உருவம் கூப்பிடுகிறது. நடுங்கிக் கொண்டே பயத்தில்

அழுகையும் வர எத்தனிக்காத ஒரு வித விறைத்த உணர்ச்சியோடு பதுங்கு குழிக்குள் அடைக்கலமானேன்.

“சம்பியன் லேன் பக்கமாகத் தான் குண்டைப் பொறிச்சுப் போட்டுப் போறாங்கள்” அந்த வீட்டுக்காரர்கள் தமக்குள் பேசிக் கொள்கிறார்கள். இருட்டுப் பட்டு விட்டது. வீட்டுக்காரர்களும் தேடப் போகிறார்கள் என்ற கவலையும் சேரப் பலமாக அழுகிறேன்.

“என்ரை குஞ்சு அழாதை ராசா” என்று சொல்லித் தன் சேலைத்தலைப்பால் என் முகத்தைத் துடைத்து விடுகிறார் அந்த வீட்டின் மூத்த அம்மா.

விளையாட்டுக் காட்டிப் பலி எடுத்த பிளேன் பலாலிப்பக்கம் திரும்பிப் போகிறது.

“இஞ்சருங்கோ தம்பியின்ரை வீட்டை விசாரிச்சு ஒருக்கால் கொண்டு போய் விட்டுட்டு வாங்கோ”

அந்த வீட்டுக்காரரின் சைக்கிளில் ஏறிப் போகிறேன். வீட்டுப் படலைக்கு வெளியில் அயலட்டைச் சனம் சூழ அம்மா அழுது கொண்டிருக்கிறார் அதுவரை

என்னைக் காணாமல்.

Redfern ஸ்ரேசன் நெருங்குது, பயணிகளை இறங்கச் சொல்லி மீண்டும் ரயிலுக்குள் அறிவிப்பு வருகிறது.

அடிக்கடி காணும் முகம் என்ற சினேக பாவத்தோடு என்னை ஒருக்கால் பார்த்து விட்டு அந்தப் பையன் மெல்ல எழுந்து போய்க் கதவடியில் நிற்கிறான். கூட்டம் அம்மித் தள்ளுகிறது. முதலாவது ப்ளாட்போர்மிலிருந்து வெளியேற ஒரேயொரு படிக்கட்டுப் பகுதி தான் இருக்குது. இந்த நெரிசலுக்குள்ளும் இடித்து இடித்து முன்னேறுவோர் ஒரு பக்கம் இருக்க, அவதி அவதியாக வட்சாப் மெசேஜிலும் பேஸ்புக் ஸ்டேட்டசிலும் பிசியாகிக் கொண்டே தாமதித்து நடப்பவர்களைப் பார்க்க எரிச்சல் வந்தது.

எட்டரைக்குள் வேலைத்தளத்தில் நிற்க வேண்டும். முக்கியான ப்ரொஜெக்ட் பணிக்காக மெல்பர்னில் இருந்து பெரிய தலைகள் எல்லாம் வருகிறார்கள். என் மேலதிகாரியைப் பற்றிச் சொல்லவே தேவை இல்லை. காலை ஏழு மணிக்கு வந்தால் மாலை ஏழு தாண்டியும் அழுகிடையாகக் கொம்பியூட்டரைக் கட்டிப் பிடிச்சுக் கொண்டு வேலை பார்க்கிற மனுசன்.

முதலாவது ப்ளாட்போர்மில் திரண்ட கூட்டத்தைத் தாண்டி மெல்ல மெல்ல நகருகிறேன். இந்த நெருக்கடியிலும் அந்தப் பையனைத் தேடுகிறேன். என் முன்னால் போனவனைக் காணவில்லை. பின்னுக்குத் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். யாரிடமோ ஏதோ விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறான். பாவம் North Sydney க்குப் போகும் ரயில் எந்த ப்ளாட்போர்மில் இருக்கும் என்று விசாரிக்கிறான் போல. திரும்பிப் போய் அவனையும் கூட்டிக் கொண்டு போனால் என்ன என்று மனம் சொல்லியது. ஆனால் இருண்ட மனமோ இல்லையில்லை இனித் திரும்பிப் போய் அவனையும் கூட்டிக் கொண்டு வந்தால் இன்னும் நேரம் பிடித்து விடும். இந்தக் கூட்டத்தில் இருந்து தப்ப முடியாது என்று கால்களுக்குக் கட்டளை இட்டு முன்னிழுத்தது.

படிகளில் ஊர்ந்தூர்ந்து போய் மேல் தளத்தில் நின்று திரும்பவும் பார்க்கிறேன். இன்னமும் அந்தப் பையன் அங்கே தான் நின்று கொண்டிருக்கிறான்.

நானோ வேகமாக எதிர்த்திசை நோக்கி ஓடுகிறேன் நாலாவது ப்ளாட்போர்மில் வரவிருக்கும் North Sydney ரயிலைப் பிடிப்பதற்காக.

– கானா பிரபா –

06.02.18