யாழ்ப்பாணம் பறக்குது பார் ✈️

“பொங்கை பார்

வாறான்…வாறான்

குத்துறான்…குத்துறான்….குத்துறான்

குத்தீட்டான்…”

இரண்டு கன்னங்களிலும் கை வைத்துக் கொண்டு தூரத்தே வானத்தைப் பார்த்துப் பேசுவது அப்போதெல்லாம் வழக்கமானதொரு நிகழ்வு. ஏன் நாளாந்த வேலை என்று கூடச் சொல்லலாம்.

“இங்கை தான் வாறன்

ஓடுங்கோ ஓடுங்கோ

பங்கருக்குள்ளை ஓடுங்கோ….”

வீட்டு முற்றத்திலோ அன்றில் பின் வளவிலோ வெட்டி வைத்திருக்கும் பதுங்கு குழிக்குள் ஓடி ஓளிய வேண்டும். காதைப் பொத்திக் கொண்டிருந்தால் அந்த அடைப்பை மீறியும் பேரிரைச்சல் கேட்கும். நிலம் ஒரு தடவை நில நடுக்கம் கண்டது போல அதிர்ந்து விட்டு ஓயும்.

ஊர் நாய்கள் எல்லாம் வாள் வாளென்று கத்தி அழும்.

“உங்காலிப் பக்கம் தான் எங்கேயோ

குண்டைப் பறிச்சிட்டான் போல”

சத்தம் வந்த திக்கைப் பார்த்துப் பேசி விட்டு விமான இரைச்சல் ஓய்ந்த பின்னர் மெல்லப் பதுங்கு குழியை விட்டு வெளியே வருவோம்.

வீதியில் பயணிக்கும் போது தலைக்கு மேலால் ஹெலிகொப்டர் வட்டமடித்தால் சைக்கிளைப் போட்டது போட்டபடி விட்டு விட்டு எங்கேனும் மதகுப் பக்கம் போய் ஓடி ஒளிய வேண்டும்.

இப்படித்தான் யாழ்ப்பாணத்துச் சனத்துக்கும் விமானத்துக்குமான தொடர்பு ஆரம்பித்தது.

“பொங்கை பார் பலாலியால போறான்”

என்று மேலே போகும் விமானத்தை ஒரு கொடும் சீவராசி போலவே பார்ப்போம்.

1986 ஆம் ஆண்டு அயலூரான தாவடியில் போட்ட முதல் விமானக் குண்டு வீச்சு அனுபவத்தில் இருந்து பத்தாண்டுகள் இம்மாதிரியான அனுபவங்களை நானும் என் தலைமுறையும் கண்டிருக்கும்.

அப்போதெல்லாம் இன்னொரு வேடிக்கையும் நடக்கும். ஹெலிகொப்டர் வழியாக மேலிருந்து துண்டுப் பிரசுரங்களை வீசுவார்கள்.

“பயங்கரவாதிகளின் இலக்குகளை ஶ்ரீலங்கா விமானப்படை இனம் கண்டுள்ளது. அவற்றின் மீது தாக்குதல் செய்யப் போகிறோம். உங்கள் ஒத்துழைப்பையும், மேலதிக தகவல்களையும் உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம்”

என்ற தொனியில் அந்தச் சிறு துண்டுப் பிரசுரங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

ஹெலி போட்ட அந்தத் துண்டுப் பிரசுரம் வானத்தில் மிதந்து மிதந்து காற்றின் திசையில் அலைக்கழிக்கப்பட்டு நிலத்தில் வந்து சேருமிடத்தை விரட்டிக் கொண்டே போய் அந்த ஒற்றையை (notice) எடுப்பது ஏதோ சாதனை போல எங்களூர்ச் சனங்களுக்கு. அதை வாசித்து முடித்துக் கசக்கி எறிந்து விட்டுப் போவார்கள்.

இந்த மாதிரியானதொரு காலகட்டத்தில் இலங்கை அரசு தரை வழியான இராணுவ நடவடிக்கையை 1987 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ஒபரேஷன் லிபரேஷன் என்ற பெயரில் ஆரம்பித்து மெல்ல மெல்ல யாழ்ப்பாணக் குடா நாட்டின் பகுதிகளைப் பிடித்துக் கொண்டே வர மக்கள் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, எஞ்சிய சனம் இடம் பெயர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அந்தச் சூழலில் ஜூன் 4 ஆம் திகதி, 1987 ஆம் ஆண்டு கார்த்திகேசு மாமா வீட்டு முற்றத்தில் நான் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று காதைக் கிழிக்குமளவுக்குப் பேரொலி. எங்களின் தலைக்கு மிக அண்மித்ததாக கூட்டம் கூட்டமாக் விமானங்களின் அணி வகுப்பு வானத்தில்.

“ஐயோ போச்சு போச்சு”

என்று நடுங்கிக் கொண்டே தரையில் விழுகிறோம். ஆனால் ஒனறும் நடக்கவில்லைப் போல. உடம்பு நடுங்குகிறதே தவிர அப்படியே இருக்கிறது. விமான இரைச்சல் நம்மை விட்டுக் கடந்த சொற்ப நொடிகளில் மெல்ல மேலே பார்க்கிறோம். குட்டிக் குட்டிப் பாரசூட்டுகளாய்

வெள்ளைப் பொட்டலங்களாக ஏதோ போடப்படுகின்றன. சில மணி நேரத்தில் ஊரெல்லாம் கதை பரவி விட்டது இந்திய வானொலி புண்ணியத்தில். அது தான் “ஒபரேஷன் பூமாலை”

எங்கள் பக்கம் இந்திய அரசாங்கம் இருக்கிறது என்று முதலும் கடைசியுமாக மார் தட்டிய நிகழ்வு அது. அப்போது ராஜீவ் காந்தி பிரதமராக இருந்த போது இன்னொரு நாட்டின் பறப்புச் சட்ட விதிகளைப் புறந்தள்ளி மேற்கொண்ட மனிதாபிமான நடவடிக்கை அந்த ஒபரேஷன் பூமாலை. விமானத்தில் இருந்து போடப்பட்ட பொட்டலங்களில் இருந்த தகரத்தில் அடைக்கப்பட்ட சமைத்த உணவுகளை அப்போது யாரும் சாப்பிட்டதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் தேடித் தேடிப் பிடித்து ஆசையாக வைத்துக் கொண்டார்கள் அந்த ஒபரேஷன் பூமாலை போட்ட உணவுப் பொதிகளை.

ஆனால் இப்படியெல்லாம் நடக்குமா என்று ஒவ்வொரு அரசியல் காய் நகர்த்தல்களும் தமிழருக்கு எதிராகவே மாறின. வட பகுதியின் தலைப் பட்டினம் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த பலாலி இராணுவத் தளத்தில் இருந்து முன்னர் எப்படி இலங்கை விமானப்படை குண்டு போடும் விமானங்களைக் கிளப்பியதோ அதே விமானப்படைத் தளத்தில் இந்திய இராணுவத்தினர் அமைதிப்படை என்ற பெயரில் நிலை கொண்டு அப்போது என் அண்ணன் உட்பட ஏராளம் இளைஞர்களை அடைத்து வைத்த சித்திரவதை முகாமாக மாறியது. அங்கே போராளிகள் என்ற போர்வையில் பிடித்து அடைக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான் வதை முகாமும் பக்கத்திலேயே இருந்த அனுபவங்களை முந்திய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். மூத்த பத்திரிகையாளர் கோபாலரத்தினம் “ஈழ மண்ணில் ஓர் இந்தியச் சிறை” நூலிலும் பலாலி இராணுவ முகாமில் தன் கொடிய நாட்களை எழுத்தில் வடித்திருக்கிறார். இவ்வாறு பலாலி விமானப் படைத்தளம் 33 வருடங்களாக (1986 – 2009) தமிழரைப் பொறுத்தவரை காவு எடுக்கும் யமதர்மசாலையாகவே இருந்தது.

அந்தக் காலத்தில் நான் கொழும்புப் பக்கம் வந்தால் மேலே பறக்கும் ஹெலிகொப்டர் சத்தம் கேட்டு யுத்த பூமியில் சுற்றிய ஹெலிகொப்டர் நினைவில் தலை முடியெல்லாம் குத்திட்டது போல உணர்வெல்லாம் வந்திருக்கிறது. அந்த் யுத்த பூமியை விட்டுக் கடந்த புலம்பெயர்ந்த குழந்தைகள் சாதாரண பயணிகள் விமானச் சத்தம் கேட்டு மேசைக்கு அடியில் ஓடி ஒளியும் கதையெல்லாம் உண்டு.

போர் நடந்த காலத்துக்கு முன்னர் Air Ceylon என்ற இலங்கை அரசின் விமான சேவையும் பின்னாளில் உபாலியின் தனியார் விமான சேவையும் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்ததாக ஞாபகம். போர்க்காலத்திலும் தனியார் விமான சேவைகள் சில இயங்கின. Expo Air மற்றும் Lion Air போன்ற விமான சேவைகள் அப்போது பறப்பில் இருந்தன.

2004 ஆம் ஆண்டில் ஒரு நெருக்கடியான சூழலில் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து கொழும்பு வருவதற்கு விமானப் போக்குவரத்து ஒன்றையே நாடவேண்டிய சூழலில் முதன் முதலாக அந்த அனுபவத்தைச் சந்தித்தேன். Expo Air விமானம் மூலம் பயணம் செய்ய ஏற்பாடாகி விட்டது. யாழ்ப்பாணம் சிங்கள மகாவித்தியாலயத்தில் என்னோடு சக பயணிகளுமாகத் தீவிர இராணுவச் சோதனைக்கு உள்ளாகி இராணுவத்தின் பஸ்ஸிலேயே பலாலி விமானத் தளம் போகிறோம். வழியெங்கும் தடுப்புச் சோதனைச் சாவடிகள். ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து செல்லும் போது எங்களுக்கு ஒரு பெரிய சோதனை காத்திருக்கிறது என்று.

பலாலி இராணுவ விமானத் தளத்தை அண்மித்த இன்னொரு தடுப்பு நிலத்துக்குள் நுழைகிறது நாம் பயணித்த பஸ்.

படாரென்று ஒரு சத்தம். பஸ் பாதையை விட்டு விலகிப் போய் கவிழ்ந்து போய் கிடக்க, அந்த அதிர்ச்சியை உள்வாங்கிக் கொண்டு

“ஐயோ ஐயோ” என்று பயணிகளின் கூக்குரல்.

நானும் கவிழ்ந்து போன அந்த பஸ்ஸுக்குள் வாயடைத்துப் போய் திக்கித்து இருக்கிறேன்.

பஸ்ஸில் இருந்து குத்தித்த ஒரு இராணுவச் சிப்பாயோடு அண்மித்த பக்கத்தில் கண்காணிப்பில் இருந்த இராணுவமும் வந்து சேர போட்டது போட்டபடி பஸ்ஸைச் சுற்றிச் சோதனையிடுகிறார்கள். புலிகள் தான் கிளைமோர் குண்டைக் கிண்டைப் போட்டிட்டினமோ என்று சனம் அந்தக் குறுகிய நேரத்தில் தீவிரப் புலனாய்வில் இறங்க, இராணுவச் சிப்பாய் ஒருவன் வந்து மெல்ல மெல்ல ஒவ்வொருவராக பஸ்ஸின் பின் பக்கக் கதவை உடைத்து இறங்கச் சொல்ல ஒவ்வொருவராக இறங்கினோம். பிறகு தான் தெரிந்தது தார் போடாத அந்த மண் சாலையில் இருந்து விலகி பஸ் வீதியோர நீண்ட பதுங்கு குழிக்குள் ஐக்கியமாகியிருப்பது.

இந்த அமளிக்குள் ஒரு கூத்து. கனடாவோ எங்கோ இருந்தோ வந்திருந்த ஒரு கிழவி தன்னுடைய கமராவை எடுத்து அந்தக் கவிழ்ந்த பஸ்ஸைப் படம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஆச்சி படம் எடுக்கக் கூடாது

அங்கிட்டுப் போங்கோ” என்று ஒரு சிப்பாய் அரைகுறைத் தமிழில் சொன்னதை அசட்டை பண்ணிக் கொண்டே சிரித்துக் கொண்டு படம் எடுத்தார்.

அந்தச் சிப்பாய் முறைத்துப் பார்த்து விட்டுக் கிழவியின் கமராவைப் பறித்துக் கொண்டு போய் விட்டான்.

“விசர்க் கிழவி இடம் வலம் தெரியாமல் படமெடுக்குது” என்று சனம் திட்டித் தீர்த்தது.

இன்னொரு பஸ் வர பலாலி விமானத்தளத்துக்குப் போய் இன்னொரு சோதனைச் சாவடி கண்டு இன்னொரு சோதனையோடு விமானத்துக்குள் ஏறினோம்.

யாழ்ப்பாணத்துக்கும் கொழும்புக்குமான அந்தக் குட்டி விமானப் பயணம் தட்டி வானில் பாழடைந்த தார் றோட்டில் யாழ் ரவுணுக்குப் போகும் அனுபவம் போல, காற்றடிக்கும் திசையெல்லாம் சுற்றிச் சுற்றிப் பெருங்குடல் சிறுகுடல் எல்லாம் ஆட ஆட திருகோணமலை கண்டு (திருக்கணாமலை என்று சிங்களத்தில் வேறு அறிவிப்பு) கொழும்பு வந்திறங்கினோம். அப்பாடா என்றது மனது.

அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் தமிழகத்துக்குமான பயணம் ஏதோ பக்கத்து ஊருக்குப் போய் வருவது போலக் கடல் வழிப் பாதையால் சுலபப்பட்டது. புதுப்படங்கள் அப்போது இலங்கையில் சுடச் சுடத் திரையிடப்பட மாட்டாது என்பதால் படம் பார்க்க வல்வெட்டித்துறையில் இருந்து தமிழகத்தின் தூத்துக்குடி, இராமநாதபுரம் கடலோரப் பகுதிகளுக்கும் திருச்சிக்குமாக வெள்ளிக்கிழமை பயணித்து இரவுக் காட்சி படத்தைத் தியேட்டரில் பார்த்து விட்டு அடுத்த நாள் காலை மீண்டும் யாழ்ப்பாணம் திரும்பதுவது எண்பதுகளுக்கு முந்திய காலத்தில் சர்வ சாதாரணம். இங்கிருந்து லக்ஸ் சோப், ராணி சந்தன சோப், மற்றும் ஜப்பான் ரேடியோ போன்ற அப்போது இந்தியாவில் கிடைக்காத பொருட்களை வியாபார நிமித்தம் கொண்டு போவதும் அங்கிருந்து சேலை உள்ளிட்ட பொருட்களை யாழ்ப்பாணத்துக்குல் கொண்டு வருவதுமான கடல் வழி வர்த்தகப் போல்குவரத்தும் இருந்தது.

இம்முறை தாயகப் பயணத்தில் அண்ணாவுடன் இந்த விமானப் போக்குவரத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் காலத்தில் பலாலி விமான நிலையத்தினூடாக தந்தை செல்வாவின் இறுதி நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த அரசியல் தலைவர்களைச் சந்தித்த அனுபவங்களைப் பேசினார். கே.பி.சுந்தராம்பாள் உள்ளிட்ட கலையுலக நட்சத்திரங்கள், அறிஞர்கள் கூட இவ்வழியே வந்திருக்கிறார்கள் யாழ்ப்பாணத்துக்கு. அப்போது அம்மாவின் சிறிய தந்தை வீடடில் அவர்களின் சந்திப்புகளின் புகைப்படங்களை ஆவணமாக எடுத்து வந்திருக்கிறேன்.

இன்று ஒக்டோபர் 17, 2019 ஆம் ஆண்டு பலாலி விமான நிலையத்தின் பெயர் யாழ்ப்பாண நிலையமாகப் பெயர் மாற்றம் கண்டு இந்திய நகரங்களுக்கான போக்குவரத்து நடக்கப் போகிறது. இந்த விமானப் போக்குவரத்தின் மீதான விமர்சனங்களை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி விட்டுத் தாய்த் தமிழகத்துக்கும் நமக்குமான இடைவெளி சுருங்க வேண்டும், ‪விட்டுப் போன அந்த அழகிய பழைய பந்தம் இறுக வேண்டும்‬ என்பதே என் ஆதங்கம்.

கானா பிரபா

17.10.2019

மேலதிக வாசிப்புக்கு

Operation Poomalai

https://sangam.org/2007/06/Operation_Poomalai.php?uid=2402

என் பழைய இடுகைகள்

இரை தேடும் இயந்திரக் கழுகுகள்

http://www.madathuvaasal.com/2006/08/blog-post.html

ஈழ மண்ணில் ஓர் இந்தியச் சிறை

http://www.madathuvaasal.com/2017/11/blog-post_16.html

பிறந்த நாள் காணும் எம் ஈழத்து ஓவிய ஆளுமை திரு ஆசை இராசையா

இன்று தனது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுகிறார் ஈழத்தின் ஓவிய மரபில் நீண்டதொரு தடம் பதித்த ஓவியர் ஆசை இராசையா அவர்கள்

ஈழத்தில் புகழ் பூத்த ஓவிய ஆளுமைகளில் ஒருவரான மாற்கு மாஸ்டர் எமது கல்லூரியில் சித்திர வகுப்பு ஆசிரியர். பள்ளிக் கூடத்தில் அவருடைய சித்திரக் கூடம் முழுதும் ஓவியங்கள் பொதிந்த அட்டைகளும், மேசை பரவி பாதி வேலையில் இருக்கும் களிமண் சிற்பங்களுமாக நிறைந்திருக்கும். அந்த நேரத்தில்

சிங்களக் கலையுலகம் வரை போற்றப்பட்ட ஆளுமையாக விளங்கிய மாற்கு மாஸ்டரின் அருமை பெருமையைப் பள்ளி மாணவர் நமக்கோ புரிந்து கொள்ளக் கூடிய வல்லமை இல்லாதிருந்தது. பின்னாளில் திரு பத்மநாப ஐயர் “தேடலும் படைப்புலகமும்” என்று ஈழத்தின் அனைத்து ஓவியர்களின் வாழ்வனுபவங்களையும் திரட்டி வெளிவந்த “தேடலும் படைப்புலகமும்” என்ற நூலை எமது கொக்குவில் இந்துக் கல்லூரியில் பெரும் விழா எடுத்துக் கொண்டாடிய போது சிறப்புப் பிரதி வாங்கிய மாணவர்களில் ஒருவன் நான். அந்த வகையில் அந்தக் காலத்தில் எப்படி அம்புலிமாமா காலத்தில் இருந்து மெல்ல மெல்ல ஈழத்து எழுத்தாளர்கள் பக்கம் திசை திரும்பி அவர்களின் எழுத்துகளை அள்ளியெடுத்துப் படித்தேனோ அது போலவே ஈழத்து ஓவியர்களின் படைப்புகளையும் விரும்பி ரசித்துப் பார்க்கும் வழக்கம் உண்டாயிற்று. ஓவியர் ரமணி, பயஸ் போன்றோர் ஈழத்துப் பத்திரிகைகளில் அடிக்கடி ஓவியம் போடுவார்கள். தவிர ரமணியின் ஓவியம் தாங்கிய ஈழத்து நாவல்கள், சிறுகதைகள் என்று வந்து கொண்டிருக்கும். இது ஒருபுறம் இருக்க எங்களையறியாமலேயே இன்னாரென்று தெரியாமல் அவருடைய ஓவியங்கள் நம் பாடப் புத்தகங்களில் இருந்ததை ரசித்துப் பார்த்து வாழ்ந்திருக்கிறோம். அவர் தான் ஓவியர் ஆசை இராசையா.

ஓவியர் ஆசை இராசையா அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக அணுக வைத்தது பெருமதிப்புக்குரிய எழுத்தாளர் அமரர் அநு.வை.நாகராஜன் எழுதிய “காட்டில் ஒரு வாரம்” என்ற சிறுவர் நவீனம். அந்த நாவலுக்கு ஆசை இராசையா அவர்கள் தான் ஓவியம்.என் பதின்ம வயதில் என்னுடைய படிக்கும் ஆர்வம் கண்டு “காட்டில் ஒரு வாரம்” நாவலுக்கு அணிந்துரை எழுத வைத்தவர் அமரர் நாகராஜன் அவர்கள். அந்த வகையில் என் எழுத்து வந்த நூலுக்கும் ஆசை இராசையா அவர்களின் சித்திரம் வந்ததைப் பெருமையோடு நினைவு கூர்வேன். இந்த நூல் யாழ்ப்பாணம் வைத்தீஸ்வராக் கல்லூரியில் வெளியீடு கண்ட போது முகப்பு ஓவியம் குறித்தும் அன்றைய மூத்த எழுத்தாளர்கள் பேசியது நினைவுக்கு வருகிறது. இது குறித்து நான் முன்னர் எழுதிய போது ஆசை இராசையா அவர்கள் இவ்வாறு கருத்திட்டிருக்கிறார்.

“பலாலி ஆசிரிய கலாசாலையில் நான் 1973/1974 ம் ஆண்டுகளில் பயிலுனராக இருந்த காலகட்டம். பயிற்சி நிறைவில் நான் கொ/றோயல் கல்லூரியில் ஓவிய ஆசிரியராகப் பணிக்கப்பட்டிருந்தேன். இலங்கையில் மிகப் பெரிய கல்லூரி. (1983ம் ஆண்டு இக் கலூ.ரியின் மாணவர் தொகை : 8000. ஆசிரியர் தொகை 350.) கல்லூரி வளாகத்தில் கால் எடுத்து வைக்கவே உதறல் எடுக்கும். இக்கலூரியில் வாயப்புக் கிட்டியதே அதிர்ஷ்டம் என்று பலரும் வற்புறுத்தியதன் நிமித்தம் வேண்டா வெறுப்பாக ஏற்றுக் கொண்டேன். அங்கே சிரித்த முகத்துடன் என்னை வரவேற்றார் அநு.வை.நாகராஜன். பின்புதான் தெரிந்துகொண்டேன் அவர்தான் நான் அக் கல்லூரிக்கு ஆசிரியப்பணிக்கு வரக் காரணமானவரென்று. அப்பொழுது ஏற்பட்டதுதான் அவருடனான நட்பு. காட்டில் ஒரு வாரம், அவன்தான் பெரியன் ஆகிய இரு நூல்களுக்கும் நானே ஓவியம் வரைந்தவன். நல்ல ஆற்றொழுக்கான நடையில் எழுதும் ஆற்றல் உள்ளவர். சிறுவர் இலக்கியங்கள் மட்டுமல்ல சமய நூல்கள் கட்டுரைகள் பலதும் எழுதியுள்ளார். சுவைபட உரையாடுவதிலும் வல்லவர். எனது சுகவீனம் காரணமாக நீண்ட தூரம் பயணிக்க முடியாததால் சந்திக்கமுடியவில்லை. அவருடைய இறுதிப் பயணத்தில் என்னால் கலந்து கொள்ள முடியாதது இன்றும் வேதனையே.”

ஆசை இராசையா அவர்கள் குறித்து விக்கிப்பீடியா இவ்வாறு பகிர்கிறது. இவர் ஆகஸ்ட் 16, 1946 இல் பிறந்தவர். நூல்களின் வடிவமைப்பாளராகவும், அட்டைப்பட ஓவியராகவும், நிலவுருக்கள் மற்றும் மெய்யுருக்களை வரைவதில் புகழ் பெற்றவராகவும் இருக்கின்றார். இவர் இலங்கை முத்திரைப் பணியக ஓவியக் குழுவில் ஒருவர். இலங்கை அரசின் எட்டு முத்திரைகளுக்கான ஓவியங்களை இவர் வரைந்துள்ளார்.

இவர் அச்சுவேலியைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். தற்சமயம் யாழ். பல்கலைக்கழகத்தில் சித்திரமும் வடிவமைப்பும் துறையில் கற்கும் மாணவர்களுக்கு வருகை விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

ஓவியர் ஆசை இராசையா குறித்த நீண்ட விரிவான பதிவுளை மேலும் படிக்க

4TamilMedia வில் ஓவியர் ஆசை இராசையா அவரின் ஓவியத்தின் மீதான காதல் பற்றி, மகள் காயத்திரியுடன் உரையாடுகிறார்.

பாகம் ஒன்று

http://www.4tamilmedia.com/speci…/…/1110-2016-08-12-00-06-00

பாகம் இரண்டு

http://www.4tamilmedia.com/special/yard/1111-2

பாகம் மூன்று

http://www.4tamilmedia.com/special/yard/1112-3

ஈழத்து நூலகத்தில்“தேடலும் படைப்புகலமும்” என்ற

ஓவியர் மாற்கு சிறப்பு மலரில்

அ. இராசையா: உயிர்கொண்ட நிலக்காட்சிகள் – அரூபன் (பக்கம் 157)

http://www.noolaham.org/…/தேடலும்_படைப்புலகமும்_(ஓவியர்_மாற…

Our Jaffna இணையம்

பதிவை அலங்கரிக்கும் ஓவியங்கள் திரு ஆசை இராசையா அவர்களால் வரையப்பட்டது.

ஓவியர் ஆசை இராசையா நிழற்படம் நன்றி Our Jaffna இணையம்

கானா பிரபா

16.08.2019

Structures of Tamil Eelam : A Handbook 📖 நேற்றிருந்தோம் அந்த நாட்டிலே

ஈழப் போராட்டமானது அதன் தொடக்க காலத்திலேயே தமிழருக்கான சுய நிர்ணய உரிமைக்கான முன்னெடுப்பு மட்டுமன்றி, தன்னிறைவானதொரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்ற முனைப்புடனேயே இயங்கியது.

ஈழத்தில் பல்வேறுபட்ட போராளி இயக்கங்கள் நிலைபெற்றிருந்த காலத்தில் பொருண்மிய மேம்பாட்டின் அடிப்படை இலக்காக, ஈழத்தில் கிட்டும் வளங்களை முன்னுறுத்திய தொழிற் செயற்பாடுகள் தொடங்கப்பட்டன. எண்பதுகளில் அங்கு வாழ்ந்தோர் போராளி இயக்க உறுப்பினர்கள் வீடு தோறும் சென்று தும்புத்தடி, கைப்பை போன்ற பொருட்களை விற்று வந்ததை நினைவுபடுத்தக் கூடும். ஈழத்து அஞ்சல்துறையின் முன்னோடியாக ஈழச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட முத்திரைகளும் அப்போது அச்சாகின. கலை, பண்பாட்டு விடயங்களில் ஈழத்து நாட்டுக் கூத்து மரபை அடியொற்றி கொஞ்சம் நவீனம் கலந்து போர்க்கால எழுச்சிக் கருத்துகள், ஈழத்தமிழர் காலாகாலமாகச் சந்திக்கும் கல்வித் தரப்படுத்தல்கள், அடக்குமுறைகளை வெளிக்கொணரும் கூத்து நாடகங்கள், வீதி நாடகங்கள் போன்றவை பல்கலைக்கழக மட்டம் தாண்டி போராளி இயக்கங்களாலும் அரங்கேற்றப்பட்டன. போரியல் வாழ்வின் ஆரம்ப காலத்தில் எம்.ஜி.ஆர், விஜயகாந்த் போன்றோரின் எழுச்சிப் பாடல்களைத் தமது பிரச்சாரத்துக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்ட போராளி இயக்கங்கள் மெல்லத் தாயகத்துக் கலைஞர்கள், படைப்பாளிகளை உள்வாங்கிய படைப்புகளை வெளிக் கொணர்ந்தார்கள்.

இவர்களில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைப் பொறுத்தவரை ஈழத்துக்கு இந்திய இராணுவம் வர முன்னதாக கவியரங்கங்கள், ஈழமுரசு நாளேடு, விடுதலைப் புலிகள் செய்தி ஏடு, சுதந்திரப் பறவைகள் செய்தி ஏடு, நிதர்சனம் தொலைக்காட்சிச் சேவை, தமிழீழத் திரைப்பட முயற்சிகள், தமிழகத்துப் பாடகர்களை வைத்துப் பண்ணப்பட்ட எழுச்சிப் பாடல்கள் என்று கலை, இலக்கிய முயற்சிகளிலும், தமிழீழப் பொருண்மிய மேம்பாட்டுக் கழகம், அர்ச்சயா பழச்சாறு உற்பத்திகள் என்று பல்வேறு கூறுகளாக பொருண்மியம் சார்ந்த முன்னெடுப்புகளும் முன்னெடுக்கப்பட்டன. ஆனால் இந்திய இராணுவத்தின் வருகையின் பின் குழம்பிப் போயிருந்த சமூகம் முன்னெப்போதுமில்லாத வகையில் பரந்து பட்ட அளவில் தம்மை மீளக் கட்டியமைத்தது தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்னான இரண்டாம் கட்ட ஈழ போரிலிருந்து தான்.

தொண்ணூறுகளில் இரண்டாம் கட்ட ஈழப் போர் ஆரம்பித்த போது அது புதிய பரிமாணம் எடுத்தது. போரியல் முறைமைகளில் மட்டுமன்றி முன்னெப்போதுமில்லாத பொருளாதாரத் தடை தமிழர் பகுதிகளில் விதிக்கப்பட்டது. ஒரு நாட்டுக்குள்ளேயே இரண்டாகப் பிளந்தது போலத் தமிழர் தாயக நிலப்பரப்பில் மின்சாரம் இல்லாத சூழலில்

எரிபொருட்கள் தொடங்கி அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்கள் வரை பகிரங்கமாகவே இலங்கை அரசாங்கம் பட்டியல் போட்டுத் தடை உத்தரவு பிறப்பித்தது. இந்தச் சூழலில் தமிழர் தம் விடுதலைக்கு சுய நிர்ணய உரிமை அங்கீகாரம் மட்டுமன்றி பொருளாதார ரீதியான சவால்களுக்கும் முகம் கொடுக்க வேண்டிய அனுபவ ரீதியான வாழ்க்கை முறைக்குள் தள்ளப்பட்டனர்.

இந்தச் சூழலில் போர்க்களத்தில் நின்ற தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தம் மக்களின் தன்னிறைவான வாழ்க்கை நெறிகளைப் பேணுவதற்கான அடிப்படைச் செயற் திட்டங்களை வகுத்து அவற்றை நெறிமுறையோடும், தகுந்த பயிற்சித் திட்டங்கள், நடைமுறைப்படுத்தல் செயற்பாடுகள் என்று சீரான ஒழுங்கில் அமல்படுத்தினர். தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் தொடங்கிய இம்முன்னெடுப்புகள் கல்வி, பொருளாதாரம், மருத்துவம், கலை மற்றும் பண்பாடு,ஊடகம், சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு, புனர்வாழ்வு என்று பரந்துபட்ட செயற்பாடுகளாக விரிந்தன. 2009 ஆம் ஆண்டு இறுதி யுத்தம் வரை கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளைத் தொடும் காலம் வரை ஒரு உத்தேச அரசாங்கம் எப்படியிருக்குமோ அதன் ஒத்திகையாகவே ஈழத்து மக்கள் வாழ்வியலில் ஒன்று கலந்து பரிணமித்தது.

கடந்த கால வரலாறுகளை மீளக் கிளறி விட்டது அண்மையில் வெளியான Structures of Tamil Eelam : A Handbook என்ற நூல். செஞ்சுடர் ஜெமினி என்பவரை ஆசிரியராகக் கொண்டு புரட்சி மீடியாவினால் வெளியிடப்பட்ட இந்த நூல் கடந்த ஜூன் மாதம் சிட்னியிலும் வெளியப்பட்டு வைக்கப்பட்டது. முழுமையான வண்ணப் படத் தொகுப்புகள், உயர் ரக தடித்த வள வள காகிதம் கொண்டு மொத்தம் 225 பக்கங்கள் திரட்டிய இந்த நூலின் உள்ளடக்கம், வடிவமைப்பு, உசாத்துணை போன்ற விபரங்களில் ஆவணத்துக்குரிய நேர்த்தி தெரிகிறது. தமிழீழப் பயணத்தில் தம் இன்னுயிரை ஈய்ந்த உயிர்களுக்கு இந்த நூல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இப்போதுதான் Facebook போன்ற சமூக வலைத்தளங்கள், YouTube ஈறாகப் பல்லூடகத் தளங்களும் இருக்கின்றனவே இந்தச் சூழலில் ஏன் இப்படியொரு புத்தகம் என்ற எழுமாற்றான கேள்விக்கும் பதில் கொடுக்கிறார்கள்.

Glimpes of Tamil Eelam (GoTE) என்ற சமூக வலைத்தளம் 2017 ஆரம்பிக்கப்பட்டு ஈழத்துப் போரியல், அரசியல் மற்றும் நிர்வாகக் கட்டமைப்பை ஆவணப்படுத்த ஆரம்பித்த போது இந்த அமையத்தின் பேஸ்புக் கணக்கு 21.04.2018 இல் முடக்கப்பட்டதாகவும் தொடர்ந்து 09.08.2018 இல் Instagram கணக்கும் முடக்கப்பட்டதாகவும் இதன் படிப்பினையாக இவ்வண்ணம் ஆவண நூலொன்றைப் பிரசவிக்க வேண்டிய தேவை எழுந்ததாகவும், அத்தோடு நம்முடைய இளைய தலைமுறைக்கு இப்பேர்ப்பட்ட நெறிமுறைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு அரசியல், பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு ஈழத்தில் இருந்தது என்பதைக் காட்ட வேண்டும் என்ற நோக்கமும் கூடவே அமைந்ததும் இந்த நூலை வெளியிடும் நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் உணர்வு வயப்பட்டு இந்த நூலை ஆக்க வேண்டுமென்று அணுகியொருந்தால் அது வெறும் பிரச்சாரக் கையேடாக அமைந்திருக்கும். ஆனால் முறையான வகைப்படுத்தல்கள், தேவையான தரவுகள் போன்ற அணுகுமுறையோடு பயணிக்கும் இந்த நூல் தமிழீழத்தில் இயங்கிய ஒவ்வொரு அமைப்பினதும் தொடக்கம் தேதி, ஆண்டு வாரியாகவும், அதன் முக்கிய நோக்கம், செயற்பாடு என்பவற்றை ஒரு சில பக்கங்களிலேயே உள்ளடக்கி விடுகிறது.

அந்த வகையில்

தமிழீழத் தேசிய ஆட்பதிவு மையம்

அரசியல் பிரிவு அலுவலகம்

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மக்கள் முன்னணி

தமிழீழப் போக்குவரத்துக் கழகம்

திட்டம் மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான பிரதேச செயலகம்

தமிழீழ நீதிமன்று

தமிழீழக் காவல்துறை

ஈழ நாதம் செய்தியேடு

ஊடகத் தொழில் நுட்ப மையம்

தமிழீழத் தேசியத் தொலைக்காட்சி

புலிகளின் குரல் வானொலி

பொருண்மிய ஆலோசனை அமையம்

தமிழீழப் பொருண்மிய மேம்பாட்டுக் கழகம்

தமிழீழ வைப்பகம்

தமிழீழ மருத்துவக் கல்லூரி, மருத்துவப் பிரிவு

பாடப் புத்தகம்

ஆங்கிலப் போதனை நிலையம்

சிறார் கணினிப் பூங்கா

கலை பண்பாட்டு அமைப்பு

உணவகம்

எழுச்சிப் படைப்புகள்

புனர்வாழ்வு முன்னெடுப்புகள்

சிறார் காப்பகங்கள்

என்று ஈழத்தில் பரந்து விரிந்த சமூகச் செயற்பாடுகள், மக்களின் அடி நாதமாக ஒலிக்கும் அரசாங்கம் ஒன்றிருந்தால் அதன் தூர நோக்கம் எப்படியிருக்கும் என்பதை ஆதாரபூர்வமாக நிறுவுகிறது. அந்தக் கால கட்டத்தில் ஈழப் பரப்பில் வாழ்ந்தோருக்கு மீள் நினைவுகளாக விரியும் இந்த நூலில் ஒவ்வொரு செயற்பாடுகளும் பூர்வாங்கம், விளைச்சலோடு காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

உண்மையில் இந்த நூலின் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் குறிப்பிட்டிருக்கும் அமைப்புகள், அவற்றின் செயற்பாடுகளை விரிவுபடுத்தினாலேயே பல ஆய்வு நூல்கள் எழுதக்கூடிய பெறுமானம் கொண்டவை. களத்தில் போரிட்டுத் தம் விழிப் புலம் இழந்தோர், கை, கால், அவயகம் களைந்தோரின் தோள் பற்றிக் கொண்டாடும் புனர்வாழ்வு முன்னெடுப்புகள் ஒரு புறம், ஈழச் சிறாருக்குக் கணினிக் கல்வி, ஆங்கில அறிவு போன்றவற்றைப் போதிக்கும் கல்வி அமைப்புகள் இன்னொரு புறமாக இருக்க, ஈழப் போரின் இறுதி நாட்களில் மரணத்துக்கு சில நிமிடங்கள் தொலைவில் இருந்தாலும் மக்கள் பணியில் இருந்த தமிழீழக் காவல்துறையின் செயற்பாடுகள் படங்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்த ஆவணத்தைப் படிக்கும் போது இன்று விடுதலைப் புலிகள் என்ற அமைப்பு இல்லாத கடந்த பத்து வருட காலத்தில் குறித்த கட்டமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட துறை சார் அமைபுகளையோ, செயற்பாடுகளையோ தமிழரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகளோ அன்றித் தன்னார்வ அமைப்புகளோ (புனர்வாழ்வு நீங்கலாக) செய்ய முன் வரவில்லையே என்ற ஆதங்கம் எழுகிறது.

ஈழத்தில் கிட்டும் வளங்களைக் கொண்டு ஆக்கக் கூடிய உற்பத்திகளுக்கான முன் மாதிரித் திட்டங்கள் எதிர்காலத்தில் விளையப் போகும் ஒரு நாட்டின் அடிப்படைப் பொருளாதார மூலாதாரமாக அமையப் போகிறது என்பதை முன்னுறித்திய செயற்பாடுகள் காணக் கிடைக்கின்றன.

இந்த நூல் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்திருந்தாலும் தமிழிலும் கிட்ட வேண்டும் என்ற ஆவலைத் தூண்டுகின்றது. விடுதலைப்புலிகள் தலைமையில் இயங்கிய அரசு போர் வெற்றிகளில் குளிர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு போராளி இயக்கமல்ல, அது தனது பரந்து பட்ட அரசியல், சமூகச் செயற்பாடுகளின் வழியே ஒரு நல்லாட்சியை நடத்தியிருக்கின்றது என்பதை இந்த ஆவணம் சான்றுகளோடு நிறுவியிருக்கின்றது.

கானா பிரபா

22.07.2019

வாக்மெனுக்கு வயசு நாப்பது 🎧

“எடி மேனை!

உவனுக்குக் காதில ஏதும் குறைபாடோ?”

மீனாட்சி அன்ரியிடம் எட்டிக் கேட்டார் சுப்பையா குஞ்சியப்பு.

றோட்டில் போனவர் மீனாட்சி அன்ரி வீட்டின் முகப்புத் திண்ணையில் இருந்து வாக்மென் (Walkman) கேட்டுக் கொண்டிருந்த என்னைப் பார்த்ததும் கிட்ட வந்து மீனாட்சி அன்ரியிடம் இரகசியமாகக் விட்டுப் போனார். சுப்பையா குஞ்சியப்பு நினைத்தார் நான் காது குறைபாடுள்ளோர் பொருத்தும் மெஷினை மாட்டியியிருக்கிருக்கிறேன் என்று. இது நடந்தது தொண்ணூறுகளின் முற்பகுதியில்.

நான் வீட்டில் வானொலி கேட்ட காலத்தை வீதிக்குக் கொண்டுவந்தது திண்டுக்கல் வானொலி நிலையம். 92 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஒருநாள் யதேச்சையாக வானொலியின் அலைவரிசை முள்ளு விலகியபோது கேட்டது அந்த திண்டுக்கல் வானொலி நிலையப் பண்பலை வரிசையின் பரீட்சார்த்த ஒலிபரப்பு. என் அண்ணன் கொழும்பிலிருந்து கொண்டுவந்து பெட்டிக்குள் வைத்திருந்த வாக்மென்னுக்குள் (Walkman) என்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்த மற்றைய பென்ரோச் வகை பற்றறிகளைப் பொருத்திச் சைக்கிளில் போகும் போதும், மீனாட்சி அன்ரி வீட்டுத் திண்ணையில் இருந்த மாலைப் பொழுதுகளும் திண்டுக்கல் வானொலி நிலையத்தின் துல்லியமான பரீட்சார்த்த ஒலிபரப்பின் பாடல்களே கதியென்று இருந்தேன். எங்களூரில் வாக்மென்னின் வாசனை பிடிபடாத காலமது.

தேவாவின் இசையில் “சோலையம்மா” படப்பாடல்கள் முழுவதையும் மூச்சுக்கு முன்னூறு தரம் ஒலிபரப்பி என் சாபத்தை வாங்கினாலும், ராஜாவின் இசையில் பாண்டி நாட்டுத் தங்கத்தில் வரும் ” உன் மனசில பாட்டுத்தான் இருக்குது” போட்டுப் புண்ணியம் கட்டிக்கொண்டார்கள் திண்டுக்கல்லுக்காரர்கள்.

அப்போது வாக்மெனில் பாட்டுக் கேட்கும் சுகம் அலாதியானது. அப்போது நீண்ட வளையத் தண்டாக இருக்கும் ஹெட்போனுடன் தான் அமைந்திருக்கும்.

குறிப்பாக ப்ரியா படப் பாடல்களைக் கேட்கும் போது காதில் ஒரு முனையில் இருந்து இன்னொரு முனை வரை இசை பாயும் அனுபவத்தை ரசித்து உணரலாம். நட்ட நடுத்தலையடியில் ஒரு ஓசை, இடப் பக்கக் காதில் ஒரு வித ஓசை, இன்னொரு பக்கம் வலது காதடியில் வியாபிக்கும் ஒலி என்று ஸ்டீரியோ நுணுக்கங்களை அனுபவ ரீதியாக உணர்ந்த காலமது.

கைக்கு அடக்கமாக இந்த வாக்மென் இருப்பதால் எந்தப் பாட்டுக்கு forward செய்து நிறுத்த வேண்டும் எந்தப் பாட்டை rewind பண்ணிக் கேட்க வேண்டும் என்று துல்லியமாகக் கணித்துத் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தேன். இது ஒரு வித்தை மாதிரி எனக்குள்ளே ஒரு பெருமை.

“பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல கால வகையினானே” என்பது போல எத்தனையோ தொழில் நுட்பம் வந்தாலும் றேடியோ பெட்டியில் பாட்டுக் கேட்ட காலம், வாக்மெனில் கசெற் போட்டுக் கேட்ட காலம் எல்லாம் மறக்க முடியாது.

அப்போதெல்லாம் றெக்கோர்டிங் பாரில் தேர்ந்த பாட்டுகளை எல்லாம் பதிவு பண்ணி ஒவ்வொரு கசெற்றிலும் மணி மணியாக எழுதி வைத்துக் கேட்பேன். இன்றைக்குப் பாடல்களை இவ்வளவு தூரம் அணுக்கமாக ரசிக்க முடிகிறதென்றால் அதற்கு வாக்மென் வாழ்க்கை தான் காரணம்.

“உன் மனசுல பாட்டுத்தான்”, “சோலை இளங்குயில் யாரை எண்ணி எண்ணி”, “நின்னுக்கோரி வர்ணம்” என்று இந்தப் பாடல்களையெல்லாம் இழுத்து வைத்துத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்ட் காலமது.

ஒருக்கால் கேட்டுட்டுத் தாறன் எண்டு குஞ்சு குருமான்கள் வரிசையில் நிற்கும்.

இந்த வாக்மெனுக்குள் கசெற்றின் ஒலிநாடா சிக்காமல் பொருத்திக் கேட்க வேண்டும். சிக்கினால் நூதனமாக player இன் மேற் பஞ்சுக்குச் சேதாரம் இல்லாமல் எடுத்துப் பேனா ஒன்றில் கசெற்றைப் பொருத்தி அந்த ஒலிநாடாவைச் சரி செய்ய வேண்டும். கொஞ்சம் இசகு பிசகானால் அந்த கசெற்றே பாழாகி விடும்.

பொருளாதாரத் தடையால் தொண்ணூறுகளில் பற்றரிக்குத் தடை வந்த போது தான் இடையில் சில காலம் இந்த வாக்மெனில் பாட்டுக் கேட்கும் வாய்ப்புத் தடைபட்டு, சைக்கிள் ரிம் சுத்தி டைனமோவில் மின் பிறப்பாக்கிப் பாட்டுக் கேட்ட யுகத்துக்குப் போக வேண்டி இருந்தது. பின்னர் கொழும்புக்கு வந்த பின்பும், ஏன் அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்த போதும் கூட என்னோடு பயணப்பட்டது இந்த வாக்மென்.

அப்போது மெல்பர்னில் படித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் ஒரு நாள் உணவகத்தில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது என்னுடைய கைப்பையைக் கீழே வைத்து விட்டுச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். சாப்பிட்டு முடிந்து கீழே பார்த்தால் கைப்பையையும் காணோம் அதற்குள் இருந்த வாக்மென் ஐயும் காணோம். அந்த நேரம் நான் அடைந்த துக்கத்துக்கு அளவே இல்லை. தாயகத்தில் இருந்து என்னோடு கூட வந்த, என் தனிமைக்குத் தீனி கொடுத்த உற்ற நண்பனை இழந்த கவலை அது. பின்னர் காசு சேர்த்து வேறொன்றை வாங்கிக் கொண்டேன்.

பின்னாளில் CD உடன் இயங்கும் வாக்மென் வந்த போது அதையும் வாங்கிக் கேட்டாலும், கசெற்றில் கேட்ட காலம் போல வரவில்லை. இன்று புதுக்கார்களில் CD ஐ இயக்கும் முறைமை இல்லை. இதனால் Portable CD player ஐ வாங்கிப் பொருத்தலாமோ என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

காலங்கள் மாறினாலும் வாக்மென் இன் தேவை ஏதோ ஒரு விதத்தில் தொடர்ந்தும் வேண்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.

ஜூலை 1, 1979 இல் Sony நிறுவனம் தனது முதல் Walkman ஐ அறிமுகப்படுத்தி இப்போது நாற்பது ஆண்டுகளைத் தொட்டு நிற்கின்றது. நம் காலத்தவருக்கு உற்ற தோழனாக விளங்கிய வாக்மென் நினைவுகள் மனசில் எப்போதும் நடை போடும்.

பாண் புராணமும் மணி மாமா பேக்கரியும்

“அவங்கள் கல்லைச் சாப்பிடுறாங்கள்

இடைக்கிடை இரத்தத்தைக் குடிக்கிறாங்கள்”

வெள்ளைக்காரர் இலங்கையின் கரையோரப் பகுதியைக் கைப்பற்றிய போது வேவு பார்த்த ஈழத்துச் சிப்பாய் ஒருவன் தன் அரசனிடம் வந்து இவ்வாறு சொன்னானாம். அவன் கல் என்று குறிப்பிட்டது பாணை, இரத்தம் என்றது மதுவை.

ஈழத்தில் பாண் என்ற சொல்லைக் காவி வந்தது இந்த நாட்டை முற்றுகையிட்ட ஒல்லாந்தர் தான். இதுவொரு திசைச்சொல். பாண் என்று ஈழத்தில் அழைக்கப்படுவது தமிழகத்தில் ரொட்டி என்றும் பிரெட் என்றும் புழங்குகிறது. பணிஸ் என்று நாம் அழைப்பது அங்கே பன்.

விடுதலைப்புலிகள் ஆட்சிக்காலத்தில் பேக்கறி என்ற சொல் கழற்றப்பட்டு “வெதுப்பகம்” ஆனது.

நம்மூரில் தேசிய உணவாகப் பாண் ஐ அங்கீகரித்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதிற்கில்லை. இடியப்பம், புட்டு போன்ற உணவுவகைகளைப் பலகாரம் என்போம்.

இவற்றைக் காலையில் ஆக்கிச் சாப்பிடுமளவுக்கு நேரம் கிட்டுவதில்லை. தோசை, அப்பம் போன்றவற்றை ஆக்க இன்னும் நேரம் பிடிக்கும்.

இவற்றைப் பலகாரம் என்னும் பொதுப் பெயரில் அழைப்போம். அதுவும் அப்பத்துக்கு மாவைப் புளிக்க வைக்க மாணிக்கனிடம் கள் வாங்கி வைத்துத் தயார்படுத்த வேண்டும். அது ஒரு பெரிய வேலை என்பதால் வார இறுதிக்கோ, விடுமுறை நாட்களுக்கோ இல்லாவிட்டால் வெளியார் யாரும் விருந்தினராக வரும் நாட்களுக்கோ ஆன தின்பண்டம் ஆக்கி விட்டோம்.

காலை அரக்கப் பரக்க வெளிக்கிட்டுப் பள்ளிக்கூடம் போறவை ஒரு பக்கம், வேலைக்குப் போறவை ஒரு பக்கம் என்றிருக்க, எண்பதுக்குப் பின்னான யாழ்ப்பாணக் கலாசாரமும் குடும்பத்தில் ஆணும், பெண்ணுமாக வேலைக்குப் போக வேண்டிய சூழலுக்கு மாறி விட்டது. இந்த நிலையில் ஆபத்பாந்தவனாகக் கைக் கொடுப்பது இந்தப் பாண் தான்.

இலங்கை அரசின் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் பாணின் விலை முக்கிய சக்தியாக இருப்பதை வைத்தே அதன் பயனீட்டுப் பெறுமதியை உய்த்துணரலாம். பாணின் விலை ஒரு ரூபா கூடினாலும் குய்யோ முறையோ என்பார்கள். சந்திரிகா ஆட்சிக்காலத்தில் பாணின் விலையை இரண்டு ரூபா ஆக்குவேன் என்றெல்லாம் அதிரடித் தேர்தல் வாக்குறுதி எல்லாம் கொடுத்தார்.

மீன் விற்பவரும் சரி, பாண் விற்பவரும் சரி சைக்கிளில் எடுத்துச் சென்று தான் கூவிக் கூவி விற்பார்கள். இங்கே கூவுவது சைக்கிள் பாரில் பொருத்தியிருக்கும் கறுத்த உருண்டைக் கோள ஹோர்ண் ஒன்று. இன்று சைக்கிள் வியாபாரிகளை அதிகம் பார்க்க முடியாது. அவர்கள் சிறு ரக மோட்டார் சைக்கிளுக்கு மாறி விட்டார்கள். பாண் வண்டி இப்போது அளவாகப் பெட்டி பொருத்தப்பட்ட ஓட்டோ வாகனமாக மாறி விட்டது.

காலை ஆறுமணிக்கே உள்ளூர் பெட்டிக்கடைகள் எல்லாம் திறந்து முதல் காரியமாகப் பாண் வியாபாரத்தில் இறங்கி விடுவார்கள். பால் விநியோகம் பெரும்பாலும் ஊரின் பெரிய கமக்காரர் யாரவது வீட்டில் வளரும் பசு மாட்டுக் கொட்டிலில் இருந்து தான் சுடச் சுட மடியில் இருந்து செம்பில் வரும்.

பாணுக்குத் தோதாக செத்தல் மிளகாய், தேங்காய்ப் பூ, வெங்காயம், கொஞ்சம் உப்புத் தண்ணி இவற்றையெல்லாம் கலந்து அம்மியில் அரைச்ச சம்பல் தான் பெரும்பாலும். பின்னாளில் தான் பட்டரும் மாஜரினும் வந்தது. பாண் துண்டுக்கு மாஜரின் தடவி கொஞ்சம் சீனியைத் தூவி விட்ட இன்று வரை உருசித்துச் சாப்பிடும் பழக்கம் எனக்கு. பாணுக்குள் வண்டு தட்டுப் படும். அதனால் றோஸ் பாண் சாப்பிடும் போது நன்றாகப் பிரித்துப் பிரித்து வண்டு இருக்கிறதா என்று பார்த்து விட்டுச் சாப்பிடச் சொல்லுவார் அம்மா.

‪பாணும், கதலி வாழைப்பழமும் சாப்பிட்டால் அது தனிச்சுவை.‬

ஒரு இறாத்தல் மொத்தப் பாண், சப்பட்டைப் பாண் (றோஸ் பாண்), சங்கிலி பணிஸ் என்று பேக்கரி இல்லையில்லை வெதுப்பகத்தில் விளையும் தின்பண்டங்கள். இவற்றில் சீனியால் தடவிய கொம்பு பணிஸ் பள்ளிக்கூட உணவு விற்பனைக்கூடத்திலும், தேநீர்ச் சாலைகளிலும் அதிகம் தென்படும்.

எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் இடைவேளை நேரம் திரண்ட மாணவர் கூட்டத்தில் ஃபாதரின் கன்ரீனில்

கொம்பு பணிசுக்கு ஒருவன் காசை நீட்ட இன்னொருவன் பணிசோடு கம்பி நீட்டிய கதையெல்லாம் உண்டு.

மெட்ரிக் முறைமை வந்து நான்கு தசாப்தங்கள் ஆகியும் இன்னமும் ஈழத்தில் இறாத்தல் முறைமையில் இருக்கும் ஒரு பொருள் பாண். ஒரு முழுப்பாணை வாடிக்கையாளத் தேவைக்கேற்ப கால் றாத்தல், அரை றாத்தல் என்று வெட்டிக் கொடுப்பார்கள்.

கூலி வேலை செய்பவர்களைப் பணி நியமிப்பவர்கள்

இவர்களுக்குப் பணி நேரத்தில் கொடுத்தால்

பாணையும், சம்பலையும் கொடுத்தால் சமைக்கும் நேரம் மிச்சம் என்பர்.

அதுவரை கடைக்காரர்களிடமோ, இல்லைப் பாண் வண்டிக்காரர்களிடமோ பாணை வாங்கிச் சாப்பிட்ட எங்களுக்கு ஒரு புது அனுபவம் கிட்டியது.

அதுதான் மணி மாமா பேக்கரியின் வருகை.

மிக்கி மெளஸ் போன்ற டிஸ்னியின் கார்ட்டூன் உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்ட மோட்டார் வண்டியில் பெரிய எழுத்தில் “மணி மாமா” என்று எழுதப்பட்டு பாண் விற்பனை ஊரின் சந்து பொந்தெல்லாம் கலக்கியது. தெற்கு இணுவிலின் சந்துக்குள்ளால் செல்லத்துரைச் சாத்திரியாரின் வீட்டுக்குப் போற வழியில் இருந்து வலது பக்கம் திரும்பினால் “மணி மாமா பேக்கரி” என்ற பெரிய எழுத்து விளம்பரத்தோடு சுவர் முழுக்கக் குழந்தைகளுக்கான பல வர்ண ஓவியங்களோடு அந்தக் கட்டடம் இருப்பது எங்களுக்கு அப்போது புதினமாக இருந்தது.

திருவெம்பாவைக் காலத்த்தில் விடிகாலை மூன்று மணிக்குக் குளித்து வெளிக்கிட்டு வீதியில் சங்கு சேமக்கலத்தோடு வந்தால் மணி மாமாவின் பேக்கறியில் அடுப்பெரியும் வெளிச்சம் தெரியும். அவர்களுக்கு வருஷம் முழுக்க ஒவ்வொரு நாளும் திருவெம்பா தான். அதிகாலை ஒன்று, இரண்டு மணிக்கே பாண் தயாரிப்பைத் தொடங்க வேண்டும்.

இணுவிலில் அண்ணா தொழிலகம், மல்ரி ஒயில் போல மணி மாமாவின் வெதுப்பகமும் பிரபலமான உள்ளூர் உற்பத்தி நிறுவனம் ஆனது.

இப்போது வெளி நாட்டில் நிறுவனங்கள் செய்யும் விற்பனை மேம்படுத்தல் முறைமையை அப்போது எங்கள் சிற்றூரிலேயே எமக்குப் பாடமெடுத்த மணி மாமா பேக்கறியை மறக்க முடியாது.

போர்க்காலத்தில் மா தட்டுப்பாடான நேரத்தில் மானி மாமாவின் பேக்கரியில் ஒரு நீண்ட வரிசை வீதியைத் தாண்டி நிற்கும். அப்போது காய்ச்சலுக்குச் சாப்பிடும் ரஸ்க் துண்டங்களும் கிடைத்தற்கரிய தேவாமிர்தம் போல இனிக்கும். போர்க்கால நெருக்கடி என்று இழுத்து மூடாமல் கையிருப்பையும் அங்கத்தையச் சனத்துக்குப் பகிர்ந்தளித்த தொழிலகங்களில் அப்போது அண்ணா கோப்பிக்காரரின் இனிப்பு வகைகள் (சீனிக்குப் பதிலாக), உணவு உற்பத்திகள் இவற்றோடு மணி மாமாவும் தன் பங்குக்கு உதவினார்.

மணி மாமா முந்த நாள் இறந்து விட்டாராம் சேதி வந்ததும் அவரின் மிக்கி மெளஸ் பேக்கறி தான் மின்னி மறைந்தது நினைவில்.

கானா பிரபா

அஞ்சலி 🙏 கிரேசி மோகன் 😞

எழுத்தாளர் சுஜாதாவுக்குப் பின் நான் சந்தித்துப் பேட்டி காண வேண்டும் என்ற வேட்கையோடு இருந்த என் கனவு பொய்த்து விட்டது. கிரேஸி மோகன் அவர்களின் இறப்புச் செய்தி சற்று முன்னர் கிட்டியிருக்கிறது.

இந்த வாரம் அவர் சிட்னியில் முதல் தடவை நாடக மேடை நிகழ்த்த இருந்த அறிவிப்புக் கேட்டு உள்ளுரப் புழகாங்கிதம் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவரின் உடல் நலக் குறைவால் வர முடியாது போனதும் சென்னை சென்று அவரைச் சந்திக்க எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் அது இனிக் கைக் கூடாது.

கமலஹாசனுக்குப் பொருத்தமான ஜோடி ஶ்ரீதேவி என்ற நினைப்பை மாற்றி கமலுக்குப் பொருத்தமான ஜோடி கிரேஸி மோகனே என்று சொல்லுமளவுக்கு அபூர்வ சகோதரர்கள் காலத்தில் இருந்து வெற்றிக் கூட்டணியாக இருந்து வந்தார்கள்.

நாடக மேடைகளில் இருந்து திரைத்துறைக்கு பாலசந்தரின் “பொய்க்கால் குதிரை” திரைப்படத்தின் வழியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாலும் சிஷ்யப்பிள்ளை கமலின் அபூர்வ சகோதரர்களே கிரேஸி இருக்கிறார் கொமாரு என்று அவர் பெயரைச் சொல்ல வைத்தது. அதற்குப் பின்னால் இன்னும் அழுத்தமாக கிரேஸி மோகன் யார் என்பதை மைக்கேல் மதன காம ராஜனில் ஆரம்பித்து, சதிலீலாவதி, மகளிர் மட்டும், அவ்வை ஷண்முகி, காதலா காதலா, பஞ்ச தந்திரம், வசூல்ராஜா எம்பிபிஎஸ், தெனாலி, பம்மல் கே சம்பந்தம் என்று தொடரும் கமல் – கிரேஸி மோகன் பந்தம் வசனத்தில் பஞ்ச் தந்திரம் அடித்து ரசிகர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் அளவுக்குக் கடந்த முப்பதாண்டுகளில் இம்மாதிரி தொடர்ச்சியான வெற்றிக் கூட்டணி அமைந்ததில்லை.

கமல்ஹாசன் தவிர்த்து வேறு பல இயக்குநர் படங்களிலும் கிரேஸி மோகன் பணியாற்றியிருந்தாலும் “ஆஹா” படம் தவிர்த்து கிரேஸி மோகனின் தனித்துவத்தை மெய்ப்பிக்கக்கூடிய படங்கள் வாய்க்கவில்லை என்பேன். “கொல கொலயா முந்திரிக்கா” படத்தை கிரேஸி மோகனை ஹீரோவாக நினைத்துக் கொண்டுதான் பார்த்து ரசித்தேன்.

என்னதான் திறமைசாலியாக இருந்தாலும் அவரிடம் தனக்குத் தேவையானதை பொருத்தமான களத்தில் முழுச்சுதந்தரம் கொடுத்து வேலை வாங்குபவர் ஜெயித்துக் காட்டுவார். இந்தச் சூத்திரம் இளையராஜாவின் பாடல்களில் கூடப் பொருத்திப் பார்க்கலாம். கமல்ஹாசன் அளவுக்கு கிரேஸி மோகனின் நுண்ணிய நகைச்சுவை உணர்வைத் தன் படைப்புகளில் வெற்றிகரமாகப் பயன்படுத்தும் அளவுக்கு கிரேஸி மோகனை அவ்வளவு புரிந்து கொள்ளாத படைப்புலகம் இருக்கிறது என்றும் கொள்ளலாம்.

மெல்பர்னில் இருந்த போது பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த காலத்தில் “காதலா காதலா” படத்தைத் தியேட்டரில் பார்த்து விட்டு நண்பர்களுடன் ட்ராம் வண்டியில் திரும்புகிறோம். படத்தைத் தியேட்டரில் பார்க்கும் போது ஓயாத சிரிப்பு மழையால் அமுங்கிப் போன வசனங்கள் ஒவ்வொன்றையும் அந்த நேரம் அவதானித்த வகையில் ஒவ்வொருவராகச் சொல்லிச் சிரித்து மகிழ்கின்றோம். பின்னர் அடுத்த வாரம் ஆனந்த விகடனின் இரண்டு பக்கங்களில் “காதலா காதலா” படத்தின் குறித்த சில வசனப் பகுதிகளை மட்டும் பகிர்ந்த போது விடுபட்ட இன்னும் பல நகைச்சுவைப் பகிர்வுகளைத் தெரிந்து சிரித்துச் சிரித்துத் தேய்ந்து போனோம்.

அதுதான் கிரேஸி மோகன்.

இளையராஜாவின் பாடல்களைப் பல்லாண்டுகளாகக் கேட்டு வந்தாலும் குறித்த பாடல்களை ஒவ்வொரு முறை கேட்கும் போது புதிதாய் ஒரு சங்கதி இசையிலோ அல்லது மெட்டமைப்பிலோ கிட்டும். அது போலவே கிரேஸி மோகனின் வசனப் பங்களிப்பும். சோகம் துரத்தும் தருணங்களில் ராஜாவின் இசைக்கு நிகராக இன்னொரு தளத்தில் கை கொடுப்பது அவ்வை சண்முகி மாமியின் அட்டகாசங்கள்.

வெளிநாட்டுப் பயணத்தில் கண்டிப்பாக ஒரு காட்சி “மைக்கேல் மதன காமராஜன்”ஆக இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்வேன்.

கிரேஸி மோகனின் பங்களிப்பு திரைத்துறை தாண்டி மேடை நாடகத்திலும் வெற்றிகரமாக இயங்கினாலும் எனக்கு அவற்றைப் பார்க்கும் அனுபவம் கிட்டவில்லை. ஆனால் ஒலி நாடாவில் வெளிவந்த கிரேஸி மோகன் நாடகங்கள் ஓரளவு ஆறுதல். தொலைக்காட்சியில் கிரேஸி மோகன் நாடகத் தொடர்கள் வந்திருந்தாலும் ஒன்றிரண்டு அங்கங்களுக்கு மேல் என்னை ஈர்க்காதது அவர் குற்றமன்று. அவரின் வசனத்தில் இருக்கும் நவீனத்துவத்தையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் சின்னத்திரை ஊடகத்தில் பயன்படுத்தும் போது இன்னும் பலபடிகள் தொழில் நுட்ப ரீதியிலும் சிறப்பாக அமைந்திருக்க வேண்டும்.

வெள்ளைக்காரனின் நகைச்சுவைத் தொடர்களுக்கு இஞ்சித்தும் குறைந்ததல்ல கிரேஸி மோகனின் பங்களிப்பு ஆனால் அதைப் பணக்காரத்தனமாகக் கொடுக்கும் போது இன்னும் பரவலான ஈர்ப்பைப் பெறும் என்பது இசைஞானியின் ஒரு அற்புத இசையை மொக்கைப் படத்தில் கைமா பண்ணும் போது ஏற்படும் ஏமாற்றத்துக்கு நிகரானது. கிரேஸி மோகன் வசனங்களுக்கென்றே பொருத்தமான கலைஞர்கள் வாழ்க்கைப்பட்டு விட்டார்கள்.

தமிழர்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு குறைவு என்போர் கிரேஸி மோகன் போன்ற ஆளுமைகளையும் அவரால் உருவாக்கப்பட்ட பல்லாயிரம் ரசிகர்களையும் தெரிந்திராதவராக இருப்பர்.

கிரேஸி மோகனின் சினிமாப் பதிவுகளைத் தொகுக்க எண்ணி நண்பர்களை இணைத்து கிரேஸி மோகன் சினிமாப்பக்கம் http://crazymohanincinema.wordpress.com என்ற தளத்தை ஒரு வருடம் முன்னர் உருவாக்கியிருந்தேன்.

பெருமதிப்புக்குரிய கிரேஸி மோகனுக்கு கடைக்கோடி ரசிகனாக என் அஞ்சலியைப் பகிர்கிறேன்.

சிட்னியில் கவிஞர் அம்பி 90 ஈழத்துப் படைப்பாளிக்கோர் பெரு விழா

கவிஞர் அம்பி ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாள ஆளுமை கடந்த பெப்ரவரி 17 ஆம் திகதி அகவை 90 கண்டார். சிட்னியில் வாழும் அவரின் இலக்கியப் பணியைப் போற்றிக் கொண்டாடும் உயரிய சிந்தனையில் அவுஸ்திரேலியா வாழ் தமிழ் சமூகம் விழாக் குழுவொன்றை உருவாக்கி மூன்று மாதத் திட்டமிடலோடு கடந்த ஏப்ரல் மாதம் 28 ஆம் திகதி விழா அரங்கை அமைத்தது. இது நாள் வரை கண்டிராத பெருங் கூட்டம் கவிஞர் அம்பி ஐயா மீதான நன்றியறிதலோடு அரங்கத்தில் திரண்டது.


கவிஞர் அம்பி 90 விழா நிகழ்வில் குத்துவிளக்கேற்றலில்  இருந்து விழா நிறைவு வரை ஈழத்தின் கலை, இலக்கியத் துறையில் பங்களித்தோர், சிட்னி வாழ் தமிழ்ப் பாடசாலை மாணவர்கள் என்று பொருத்தப்பாட்டோடு நிகழ்வை அணி செய்தனர்.கவிஞர் அம்பியின் விரிவான இலக்கியப் பணியை ஆய்வுப் பார்வையிலும், வரலாற்றுப் பதிவாகவும் கொண்டு  விழா மலரும் வெளியிட்டு வைக்கப்பட்டது. இந்த விழா மலரில் அம்பி அவர்களை வாழ்த்திப் பகிரப்பட்ட  வாழ்த்துகள் கூட அம்பியின் கவிதைகளில் பொறுக்கிய நறுக்குகளாக அமைந்தது புதுமை.


கவிஞரும் ஊடகவியலாளருமான செளந்தரி கணேசனின் வரவேற்புரையைத் தொடர்ந்து கல்விச் செயற்பாட்டாளரும், இலக்கிய அறிஞருமான திரு திருநந்தகுமார் அவர்கள் தலைவராக இருந்து விழாவைக் கொண்டு நடத்தினார். அவுஸ்திரேலியாவில் தமிழ் மாணவருக்கான பாட நூல் ஆக்கத்துக்காக அப்போது பப்புவா நியூகினியில் இருந்த அம்பியிடம் தான் வேண்டுகோள் விடுத்து அதன் பிரகாரம் தமிழ்ப் பாட நூல் பணியில் அம்பியின் பங்களிப்பு பெற்றது குறித்த வரலாற்றுச் செய்தியை பேராசிரியர் கந்தராசா அவர்கள் பகிர்ந்த நயப்புரையில் கல்விச் சமூகத்தில் அம்பியின் பங்கின் ஆழம் புரிந்தது. 
கனடா உதயன் ஆசிரியர் திரு லோகேந்திரலிங்கம் அவர்களின் சிறப்புரை தொடர்ந்து இடம்பெற்றது. கவிஞர் செ.பாஸ்கரன் கவிஞர் அம்பிக்குத் தான் யாத்த கவிதையால் வாழ்த்தினார். ஈழத்தின் மூத்த எழுத்தாள ஆளுமைகள் எழுத்தாளர் லெ.முருகபூபதியின் உரையில் அம்பியின் இலக்கியப் பணியைத் தாண்டி அவரின் குணாதிசியம் குறித்த கலகலப்பான உரை அமைய, அம்பியின் கவிதை நயத்தை எழுத்தாளர் மாத்தளை சோமு உதாரணங்கள் காட்டிச் சிறப்பித்தார்.
இந்த விழாவின் சிறப்பு விருந்தினராக நியூ சவுத்வேல்ஸ் மாநிலத்தின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் Jodi McKay வருகை தந்து சிறப்புரையாற்றியதோடு பாராளுமன்றத்தின் சிறப்புப் பட்டயம் ஒன்றைக் கெளரவப் பரிசாகக் கவிஞர் அம்பிக்கு வழங்கிக் கெளரவித்தார்.


பாப்பா பாடல்கள் மூலமாகவும், பாட நூல்கள் வழியாகவும் அடுத்த தலைமுறை இளையோரோடு தொடர்ந்தும் காலா காலமாகத் தொடர்பில் இருக்கும் அம்பி ஐயாவுக்கு இளையோர் இணைந்து இந்த விழாவில் பங்கேற்றுச் சிறப்பித்தது மிக முக்கியமாகக் குறிப்பிட வேண்டியது. சிட்னியின் இரு பெரும் தமிழ்ப் பள்ளிகளான வென்ற்வேர்த்வில் தமிழ்ப் பாடசாலை மற்றும் ஹோம்புஷ் தமிழ்ப்பாடசாலை மாணவர்கள் தனித்தனி கவிதா நிகழ்வும், பேச்சரங்கமுமாகக் கவிஞர் அம்பியின் படைப்புகளைச் சிலாகித்துப் பகிர்ந்தனர்.கம்பன கழகம் அவுஸ்திரேலியாவின் இளையர் செல்வி பூர்வஜா நிர்மலேஸ்வரக் குருக்கள் மற்றும் செல்வன் புவன் செந்தில் ஆகியோர் சிறப்புரையாற்ற் வைத்திய கலாநிதி யதுகிரி லோகதாசன் தன் இனிய குரலில் கவிஞர் அம்பி கவிதைகளைப் பாட்டிசைத்துப் பாடினார்.


ஈழத்தில் மருத்துவத் துறையில் பெரும்பணியாற்றிய மருத்துவ முன்னோடி சாமுவேல் கிறீனின் பெருமையைத் தமிழ் கூறும் நல்லுலகிற்கு அறிமுகப்படுதியவர். குழந்தைப் பாடல்களை ஈழத் தாயகத்திலும், புலம் பெயர் மண்ணிலும் படரச் செய்தவர், வானொலி ஊடகத் துறையிலும் கால் பாதித்தவர், சிறந்த சிந்தனையாளர் தன் முதுமையிலும் கலகலப்பாகவும் மற்றோர் முகம் கோணாமலும் பேசும் மாண்பு கொண்ட கவிஞர் அம்பியின் ஏற்புரையோடு அவையோர் கெளரவம் அம்பி தம்பதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட விழா இனிதே நிறைந்தது.




படங்கள் : கானா பிரபா மற்றும் தமிழ்முரசு ஒஸ்ரேலியா

மூத்த எழுத்தாளர் இரா.சந்திரசேகர சர்மா மறைவு

மூத்த எழுத்தாளர் இரா.சந்திரசேகர சர்மா அவர்கள் இன்று யாழ்ப்பாணத்தில் மறைந்த சேதி கேட்டு மிகுந்த அதிர்ச்சியடைகின்றேன்.

2016 ஆம் ஆண்டில் எழுத்தாளர் சந்திரசேகர சர்மா அவர்கள் அவுஸ்திரேலியா வந்திருக்கும் செய்தியை எழுத்தாளர் முருகபூபதி அவர்கள் என்னிடம் அறிவித்த போது அவரின் சிட்னி வருகையின் போது வானொலிப் பேட்டிக்காகச் சந்தித்தேன். அந்த நாள் தொட்டு அவருடைய நேசத்துக்குரிய ஒருவராக இருந்தேன்.

ஃபேஸ்புக்கில் என் மகள் இலக்கியாவின் குறும்புகளை வாசித்து அடிக்கடி சிலாகிப்பார். என்னுடைய “அது எங்கட காலம்” நூல் யாழ்ப்பாணத்தில் என் சொந்த ஊரான இணுவிலில் வெளியிடப்பட்ட போது அவரை நூலாய்வுக்காக அழைத்தேன். விழாவுக்கு முன் கூட்டிய வந்து மகிழ்வோடு கலந்து கொண்டு விழா முடிந்த பின் என் பெற்றோருடன் பேசி மகிழ்ந்து விட்டுத்தான் போனார். பிறிதொரு பயணத்தில் அவரைச் சந்திக்க முடியாமல் போனதற்குச் செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டார். என் நூல் வெளியீட்டு விழாவே அவரை நேரே கண்ட இறுதி நாள் என்ற வேதனை தான் வலியை எழுப்புகிறது.

வேதனையுடன் அன்னாரின் ஆன்மா சாந்தியடையப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

இரா.சந்திரசேகர சர்மா அவர்கள் தன் வாழ்வியல் பகிர்வாக என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டதைத் தருகிறேன்.

ஈழத்து இலக்கிய உலகில் பத்தி எழுத்தாளராகக், கட்டுரை ஆசிரியராக, சிறுகதை ஆசிரியராக இயங்கி வரும் மூத்த எழுத்தாளர் திரு. சந்திரசேகர சர்மா அவர்கள் சிட்னி வந்திருந்த போது அவரின் இலக்கிய வாழ்வியல் அனுபவங்களை வானொலிப் பேட்டி வழியே சேமித்தேன்.

இந்தப் பேட்டியின் வழியாக திரு. சந்திரசேகர சர்மா அவர்களின் இலக்கிய அனுபவங்களின் வழியே ஒரு கால கட்டத்தில் இயங்கிய ஈழத்து இலக்கியக் களமும் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

தீபம் நா.பார்த்தசாரதி, டாக்டர் மு.வரதராசனார் போன்றோருடன் இவருக்கிருந்த இலக்கியத் தொடர்பையும் இந்த அனுபவப் பகிர்வு வழியே கொடுக்கின்றார்.

கட்டுரைகள் வழியாக இரா.சந்திரசேகர சர்மா என்றும் இரா.சந்திரசேகரன் என்ற பெயரில் சிறுகதைகளையும் எழுதி வந்த இவர் ஈழத்து இலக்கிய உலகில் விஞ்ஞானக் கட்டுரைகள், சுற்றாடல் பாதுகாப்பு சம்பந்தமான எழுத்துப் பகிர்வுகள் போன்றவற்றை எழுதி வருவதன் மூலம் தனித்துவமாக இயங்கி வருகின்றார். “விந்தைகள் செய்த விஞ்ஞானிகள்” என்ற இவரின் நூல் ஐந்து பதிப்புகளாக வெளிவந்திருக்கிறது.

வானொலி ஆளுமை திரு.சுந்தா சுந்தரலிங்கம் அவர்களோடு கிட்டிய எதிர்பாராத சந்திப்பின் வழியே இலங்கை வானொலியில் பல ஆளுமைகளோடு சம காலத்தில் இயங்கிய அனுபவமும் “கலைக்கோலம்” என்ற வானொலி நிகழ்ச்சியில் இவரின் பங்களிப்பும் இந்தப் பேட்டியில் பதிவாகியிருக்கிறது.

தற்போது “சாந்திகம்” என்ற உள வள நிலையத்தில் சமூகப் பணியாளராக இயங்கி வருகின்றார். போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மன வடு கொண்ட உறவுகளுக்கு மனோ ரீதியான ஆறுதலைக் கொடுத்து அவர்களை இயல்பு வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு வரும் பெரும் பணியில் இவர் தன்னை ஈடுபடுத்தி வருவதை நேரடி அனுபவங்களைத் தன் அனுபவப் பகிர்வில் கொடுத்த போது நெகிழ்வாக இருந்தது.

ஆண்டவனுக்குச் சேவை செய்யும் பின் புலத்தில் பிறந்து, பின்னர் ஆசிரியப் பணியைத் தன் தொழிலாகக் கொண்டு இன்று சமூகத் தொண்டராக வாழ்ந்து வரும் இரா.சந்திரசேகர சர்மா அவர்களின் வாழ்வின் தரிசனங்களே அவரின் சிறுகதைகளாகவும், சமூக விழிப்புணர்வு சார்ந்த கட்டுரைகளாகவும் பிரசவித்திருக்கின்றன. இன்று சமூகப் பணியாளராக இயங்கி வரும் அவரின் பன்முகப்பட்ட பணி போற்றத் தக்கது.

இரா சந்திரசேகர சர்மா அவர்களின் வானொலிப் பேட்டியைக் கேட்க

தாயக உலாத்தல் 2019

கடந்த சனிக்கிழமை ஏழு மணி தாண்டிய இரவில் யாழ் நகருக்கு ஆட்டோவில் பயணிக்கிறேன். பண்ணைப் பகுதியில் தரித்து நிற்கும் தனியார் பேரூந்துச் சேவை வழியாக கொழும்பு பயணமாகத் திட்டம். மணி என்னமோ எட்டு மணியைத் தொட்டாலும் யாழ்ப்பாண நகரப் பகுதி நல்லூர்த் திருவிழாக்கூட்டத்துக்கு நிகராகக் களை கட்டுகிறது. தொண்ணூறு வீதமான வியாபார நிறுவனங்கள், சிறு பெட்டிக் கடைகள் ஈறாக பர பர வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“அட இந்த நேரத்திலும்

இப்பிடி ஒரு சனக் கூட்டம்”

என்று என் வியப்பை வாய் வழியே கூறி விட்டேன்.

“ஓமண்ணை கடையள் எல்லாம் பூட்ட

இரவு பத்து மணி ஆகி விடும்”

எங்கள் இணுவிலூர் ஆட்டோக்காரரின் குரலில் புளுகம் தொனித்தது.

ஒரு காலம் இருந்தது.

எப்போது விமானம் குண்டு போடுமோ?

எப்போது இராணுவ முகாமிலிருந்து ஷெல்லடி வருமோ?

எப்போது இந்த இடத்தை விட்டு இடம் பெயரக் கூடுமோ?

என்றெல்லாம் நிச்சயமற்றதொரு வாழ்வியலைக் கொடையாகக் கொண்டது எங்கள் சனம்.

கடைக்கு முன்னால் வெடித்த குண்டு காவெடுத்த இரத்த வாடை காயுமுன்பே கழுவித் துடைத்து விட்டுக் கடையைத் திறந்து யாவாரத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இன்ன நேரம் தான் வேலை நேரம் என்றில்லை காலை ஒன்பது மணிக்குத் திறக்கும் கடை காலை ஒன்பதரையோடே மூடிய காலம் தான் அதிகம்.

என்னுடைய ஒவ்வொரு தாயகப் பயணத்திலும் விருந்துண்டு கொண்டாடி மகிழ்வதை விட, நான் ஓடியாடித் திரிந்த நிலங்கள் எல்லாம் அளந்தளந்து உலாத்தி விட்டு வருவது வழக்கம். பெரும்பாலும் தனியாகத் தான். அதுவும் பெரும்பாலும் சைக்கிளில் தான். நான் எப்படி இந்த நிலத்தில் இருந்து அகன்றேனோ அப்படியானதொரு பழைய நிலையில் இருந்து நிகழ்த்தும் இந்த யாத்திரை தான் எனக்கு ஆத்ம திருப்தி கொள்ள வைக்கும். அதையே தான் இந்தப் பயணத்திலும் செய்தேன். கண்டதைக் கேட்டதை நண்பர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

இம்முறை வழக்கத்துக்கு மாறாக வெளிநாட்டவர் வருகை, அதுவும் யாழ்ப்பாணமெங்கும் ஓடித் திரிந்ததைக் காண முடிந்தது. ஏதோவொரு புதிய உலகை அதிசயமாகப் பார்க்கும் வெள்ளைக்காரக் குழந்தைகளின் வியப்பில் நானும் பங்கு போட்டேன்.

இப்படியொரு அசாதாரண வாழ்க்கையையே சாதாரணமாகக் கொண்டு வாழ்ந்த சமூகம் ஒவ்வொரு பத்தாண்டுகளுக்குக் கூடியும் குறையாமலும் ஒரு பெரிய அனர்த்தத்துக்கு முகம் கொடுத்து விட்டுச் சொல்ல முடியா உயிர் இழப்புகளோடும், பொருளாதார நலிவோடும் மீண்டும் தன்னைக் கட்டியெழுப்பும். அம்மாதிரியானதொரு அதிசயத்தைக் கண்ட மனத் திருப்தியில் தான் என் தாய் நிலத்தில் இருந்து விடை கொடுத்து விட்டுக் கொழும்பு பயணமானேன். அந்த இரவுப் பயணம் தான் கடந்த பத்தாண்டுகள் தம் இயல்பை மீளக் கட்டியெழுப்பிய எம் சனத்தின் மணல் வீடுகள் போலக் குலைந்து போகும் கடைசி இரவு என்று நம்மில் யார்தான் கணக்குப் போட்டிருக்க முடியும்?

இயேசு பிரானின் உயிர்த்த ஞாயிறு காலை நாலரை மணிக்கெல்லாம் கொழும்பு வந்த பஸ்ஸால் இறங்கித் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்து விட்டுக் கும்பத்தோடு கொச்சிக்கடை புனித அந்தோனியார் கோயிலுக்குப் போய் அன்றைய காலைப் பிரார்த்தனையில் பங்கெடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். பயணக் களைப்பில் கொஞ்சம் தூங்கி எழுந்து மூவரும் அந்த ஆலயத்துக்குக் கிளம்பும் நேரம் வந்த தொலைபேசி அழைப்பு அந்தத் தேவாலயத்தில் சற்று முன் நிகழ்ந்த அனர்த்தத்தைச் சொல்லி விட்டுப் போனது.

சட்டென்று எல்லாமே மாயமானதாகிப் போனது போல.

ஹோட்டலில் சிரித்துப் பேசிய முகங்கள் எல்லாம் இருட்டைப் பூசி நிற்க, வெளி விறாந்தை எங்கும் பரபரப்போடு போலிசார்.

மூன்று நாட்களாக வீட்டுக்குள் அடைபட்டிருப்பது பல்லாண்டுக்குப் பின் நான் சந்திக்கும் அனுபவம். அண்ணன் கூடச் சொன்னார் “காலில் சில்லுப் பூட்டின மாதிரி ஒரு இடத்தில் நிற்கமாட்டியே” என்று. தேவையில்லாமல் வீதியில் இறங்கவே கால் கூசியது.

அவ்வப்போது அத்தியாவசியங்களுக்காகக் கடைத் தெருவை அண்டினாலும் முக்கால்வாசிக் கடைகள் மூடப்பட்டும், எஞ்சியதில் எப்படா பொருளை வாங்கலாம் வாங்கி விட்டு ஓடலாம் என்ற மனோநிலையில் மக்கள்.

பத்து பதினைந்து நிமிடத்துக்குள் நூறு நூற்றைம்பது வாகனங்கள் கடக்கும் வீதியில் பத்தோ பதினொன்றோ என்று ஊர்ந்து பயணிக்கும் சாலையாக ஒரு மரண பீதியைப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. மீண்டும் அந்த இயல்பு எப்போது வரும்? சன நெரிசலோடு இன்னும் ஆட்களை அள்ளிப் போடக் கத்திக் கொண்டு போகும் பெற்றா பஸ்ஸும், இண்டு இடுக்கில் சதிராட்டம் போட்டு ஓடிப் பாயும் ஆட்டோக்கள் என்று அந்த யதார்த்த உலகம் மூன்று நாள் கடந்தும் திரும்பவில்லை.

எந்தப் புற்றில் எந்தப் பாம்போ என்று அச்ச்த்தோடு நகரும் இயல்பு (!) வாழ்க்கையாகி விட்டது இப்போது.

இதற்குள் அவ்வப்போது எழும் வதந்திகள் வேறு. தண்ணீரில் விஷமாம், அங்கே இத்தனை குண்டு எடுத்ததாம் என்று கை கால் முளைத்துப் பரவத் தொடங்கி விட்டன.

ஆறு மணிக்கு ஊரடங்கு என்றால் நாலு மணிக்கே கடையைப் பூட்டுவதும், எட்டு மணிக்கு ஊரடங்கு என்றால் ஆறு மணிக்கே அடங்கி ஒடுங்குவதுமாக மாறி விட்டது வாழ்க்கை. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் நீடிக்கும் என்பதை விட முன்னூறைக் கடந்த உயிரிழப்புகள், ஐநூறைக் கடந்த காயப்பட்டோர் என்று இந்த மாங்காய்த் தீவைக் கத்தியால் கீறிய வடு ஆற எத்தனை ஆண்டுகள் கடக்குமோ என்ற தீராத் துயர் தான் எல்லோர் மனதிலும்.

அது நாள் வரை கடும் வெய்யில், வீதி விபத்துகள் என்று உச்சரித்தவர் வாயெல்லாம் இறந்து போனவர்களுக்காக உச்சுக் கொண்டி வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. நேற்றிரவு அடித்த பெருமழையும், இடி மின்னல் அகோரமும் கூட அதிகம் சீண்டவில்லை.

போன கிழமை யாழ்ப்பாணம் பாஷையூர் புனித அந்தோனியார் கோயிலுக்கு ஒரு விடிகாலை வேளையில் போயிருந்தேன். அங்கு தவக்கால ஆராதனை முடித்து ஆலயத்தின் பெரும் படிகளில் துள்ளிக் குதித்து ஓடி விளையாடிய அந்தக் குழந்தைகளின் அச்சான முகங்களைத் தான் கொச்சிக்கடையிலும், நீர்கொழும்பிலும், மட்டக்களப்பிலுமாகக் காவு கொண்ட குழந்தைகளில் கண்டேன். கடந்த இரவுகள் மிகுந்த மன உழைச்சலோடே கழிந்தன.

ஒரு அழகான வாழைத்தோப்பு புயல் கண்டது போலக் கிழித்துப் போடப்பட்டிருக்கிறது. குருத்துகள் அழிந்தது தான் இன்னும் மரண வேதனை.

மக்கள் சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட்டுக் கீழ்ப்படிந்து நிற்கிறார்கள். வெறுங்கையால் மலத்தை அள்ளுவது போல வெடிகுண்டுகளைத் தேடித் தேடிப் பொறுக்கிச் செயலிழக்க வைக்கிறார்கள் பாதுகாப்புப் படையினர்.

ஆனால்…..

“பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் குறித்த எச்சரிக்கை எனக்குக் கிடைக்கவில்லை”

“மற்ற நாடுகளிலும் இது போல் நடந்தது தானே எங்களால் இயன்றவரை கட்டுப்படுத்தப் பார்க்கிறோம்”

“இந்தத் தாக்குதலுக்கு அதிபரே பொறுப்பு இல்லையில்லை பிரதமரே பொறுப்பு”

என்று ஆளையாள் குற்றம் சாட்டிக் கொண்டு பொறுப்பைத் தலையில் சுமக்க விரும்பாத, கையாலாகாத தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த துர்பாக்கிய சமூகம் தங்களைத் தாங்களே காப்பாற்றிக் கொள்ள மீண்டும் ஓடிக் கொண்ண்டிருக்கிறது. இவர்களின் அரசியல் சூதாட்டங்களில் இன்னும் என்னென்னவெல்லாம் நடக்குமோ என்ற அச்சம் ஒரு பக்கம்.

வழக்கத்துக்கு மாறாக ஆறு மணி நேரம் முன்பதாகவே

விமான நிலையம் நோக்கிப் பயணப்பட்டு, சோதனைத் தடைகளைத் தாண்டி, பாதி வழியிலேயே கட்டியணைத்து பிரியாவிடை கொடுத்து வழியனுப்பி விட்டு, விமான நிலையத்துக்குள் வரும் முகங்களுக்குள் சந்தோசம் இம்மியளவும் இல்லை.

இது எதுவும் அறியாது குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார் இலக்கியா.

இது போலத் தானே அன்றும் தேவாலயத்துக் குழந்தைகள் இருந்திருக்கும்?

கானா பிரபா

24.04.2019

வாசு முருகவேலின் “கலாதீபம் லொட்ஜ்” 📖 நூல் நயப்பு

துயர் மிகு ஈழத் தமிழினத்தின் வரலாற்றில் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் நேர்ந்த இக்கட்டுகளை அனுபவ ரீதியாக எழுதிப் போந்தால் அது மெய்த்தன்மையோடே பல நாவல்களைப் பிரசவிக்கும். அதனால் தான் தொண்ணூறுகளுக்குப் பின் எழுந்த ஈழ இலக்கியங்களில் பெரும்பாலானவை காதலையும், இயற்கையையும் கொண்டாடவில்லை, போரின் வடுக்கள் தந்த பரிமாணங்களாகவே விளங்கின. இதை வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு வேண்டுமானால் என்னடா இது ஒரே தன் வரலாறு பேசும் படைப்பு என்றோர் சலிப்புத் தன்மை எட்டினாலும், இந்த அனுபவங்களோடு வாழ்ந்தவர்கள் அதை மீறிய கற்பனை உலகில் சஞ்சரிக்க விரும்புவதில்லை. தூத்துக்குடி படுகொலையோ, எல்லை தாண்டிக் காணாமல் போகும் மீனவன் நிலையோ, அல்லது கஜா போன்றதொரு சூறாவளி அனர்த்தமோ நிகழும் போது அதன் பின்னணியில் ஒரு படைப்பு எழுந்திருந்தால் அது காலத்தைத் தாண்டி நிற்கும் ஒரு வரலாற்றுப் படைப்பாக இருக்கும். இந்த மாதிரியான சிந்தனையோடே ஈழத்து எழுத்தாளர்கள் தாம் எதிர்கொண்ட போரியல் வாழ்வைப் பின்னணியாகக் கொண்டு கதைகளை, நாவல்களை எழுதத் தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதில் சொல்லப்படும் சம்பவங்கள், கதை மாந்தர்கள் எல்லாம் வாசகனுடைய வாழ்க்கையின் பக்கங்களைக் கிளறுவனவாக இருக்கும். அவ்விதம் எழுந்த ஒரு படைப்பே வாசு முருகவேலின் “கலாதீபம் லொட்ஜ்”.

இந்திய இராணுவம் ஈழ மண்ணை விட்டு வெளியேறிய பின்னரான பிரேமதாச ஆட்சிக் காலத்தைக் களமாகக் கொண்டு இந்த நாவல் இயங்குகின்றது. இரண்டாம் கட்ட ஈழப் போரென்பது முந்திய காலத்தோடும், பிந்திய கால மூன்றாம் கட்ட ஈழப் போரோடும் ஒப்பிடுகையில் மாறுபட்ட போரியல் வாழ்வினைக் கொண்டது. இந்தக் கால கட்டத்தில் தான் கொழும்பு நோக்கி வட புலத்து மக்கள் லொட்ஜ் (lodge) என்ற தற்காலிகத் தங்கு விடுதிகளில் (பலருக்கு அது ஆண்டுக் கணக்கில்) தங்கி வாழ நேர்ந்தது. வெளிநாட்டுக்குப் போகவிருக்கும் இளைஞனோ, யுவதியோ அல்லது குடும்பமோ அதன் நோக்கிலும், அன்றி அப்போது வெளிநாட்டுத் தொடர்பாடல் தொடங்கி வெளிநாட்டுப் பணப் பரிவர்த்தனை ஈறாக முடங்கிப் போய் விட்ட நிலையில் கொழும்புக்கு வந்து அதன் நிமித்தமான தங்கலாகவும் இந்த லொட்ஜ் வாழ்க்கை பலருக்கு வாய்த்தது. தினம் தினம் காவல்துறையின் முற்றுகைகள், கைதுகள், நாட் கணக்கில் சிறையில் இருந்து திரும்புதல் என்று இங்கே விடுதி வாழ்க்கையில் இதுவும் ஒரு அங்கமாகவே மாறி இருந்தது அப்போது. இந்த நாவலைப் படிக்கும் போது அந்தப் பழைய நினைவுகளைக் கிளறி வைக்கிறது.

“கலாதீபம் லொட்ஜ்” இல் அடைக்கலமாகும் கதை மாந்தர்களின் குணாதிசியங்கள், அவர்களின் பின்புலங்கள் என்று நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் முதற் பந்தியில் குறிப்பிட்டது போன்று இறந்த காலத்து வாழ்வியலின் கண்ணாடியாக போர்க்கால இலக்கியங்கள் சமைக்கப்பட்ட போது இதுவும் அத்தகைய காலத்து மனிதர்களை நினைப்பூட்டுகிறது.

நாவலின் முடிவை ஓரளவு ஊகிக்குமளவுக்கு முதல் அத்தியாயம் கோடிட்டு விடுகிறது.

இலங்கையின் தலை நகரில் ஒரு இருண்ட உலகம் இருந்தது. அங்கே திடீர்க் கைதுகளால் காணாமல் போன தம் மகன்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் தாய்மார், கொட்டியா (புலி) ஆக்கப்பட்டு 4 ஆம் மாடி சித்திரவதைக் கூடத்தில் இருக்கும் இளைஞர்கள் என்று அந்த உலகத்தை மறந்து விட முடியாது. கலாதீபம் லொட்ஜ் அவ்வாறானதொரு களத்தை மையப்படுத்தியே நகர்கிறது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயங்களுக்கும் ஈழத்துக் கவிஞர்களது போர்க்காலக் கவிதை நறுக்குகளை இட்டது எந்த வகையிலும் அந்தந்த அத்தியாயங்களை நியாயம் செய்யாமல் துருத்தி நிற்கின்றன. சில அத்தியாயங்களில் கவிதையே இல்லாமல் தொடர்ச்சித் தன்மை அற்றிருக்கின்றன.

நாவலில் உரையாடல் தவிர்ந்த மொழி வழக்கில் யாழ்ப்பாணத்துத் தமிழா, கொழும்புத் தமிழா அல்லது சென்னைத் தமிழா என்ற குழப்பம் எழுந்திருக்கிறது. பல்வேறு நிலபுலன்களில் மாறி, மாறி வாழ்க்கைப்படுவோருக்கு (நான் உட்பட) இந்த மொழிச் சிக்கல் எழுந்திருக்கிறது. நாவலை இந்திய வாசகர்களும் புரிந்து வாசிக்க வேண்டுமென்று கருதியோ என்னமோ சொற்களுக்கான விளக்கக் குறிப்புகள் நாவல் கோட்பாட்டில் முரணாக இருக்கிறது. அத்தோடு உரையாடல்களையும், கதை நகர்த்தலையும் இறந்த கால வாக்கிய அமைப்பாக அமைத்திருப்பதால் அதில் புகுந்து ஒன்ற முடியாத சூழலும் அவ்வப்போது தலை தூக்குகிறது.

நாவலின் ஆரம்பத்தில் முன்னெடுத்த கள விபரணம், உரையாடல் போன்றவற்றை நிகழ் பருவத்தில் எடுத்துச் செல்லும் போது வாசகனும் அந்த உலகத்தில் நுழைந்து தங்கி விடுவான். ஒரு நாவலின் அடிப்படையே அதில் தங்கியிருக்கிறது.

இந்த நாவல் இன்னும் செம்மைப்பட்டு எழுதப்பட வேண்டியது, வாசு முருகவேல் இன்னும் சில ஆண்டுகள் கழித்து மீள இதைப் படிக்கும் போது உணர்வார்.

தொண்ணூறுகளின் முற்பகுதி தொடங்கி நகரும் கதை என்பதால் ஜே.வி.பி கிளர்ச்சி, சிங்கள நாட்டில் நிகழும் கலவரங்களை அத்தியாயங்கள் வரலாற்றுப் பின்னணி கலந்து கொடுத்திருந்தாலும் கலாதீபம் லொட்ஜில் இருந்து விலகியே அவை இருக்கின்றன.

“கொழும்பு லொட்ஜ்” என்ற குறுநாவலை இதே காலப்பகுதியை முன் வைத்து செங்கை ஆழியான் படைத்திருந்தார். அந்த நாவலில் லொட்ஜ் வாழ்வை முழுமையாக மையப்படுத்தியதோடு அந்தக் களத்தில் நின்றே முழு நாவலையும் அடக்கியிருந்தார். அங்கே முழுமையானதொரு லொட்ஜ் வாழ்க்கை திருத்தமாகப் பதிவாகியிருந்தது. வாசு முருகவேலும் “கலாதீபம் லொட்ஜ்” வழியாக அப்படியொரு மையத்தைக் கட்டியெழுப்பிருக்கிறார்.

ஒரு தங்கு விடுதி வாழ்க்கை, அதுவும் புறச் சூழல் ஒரு பரபரப்பான வர்த்தக உலகம் இயங்கும் நெருக்கடியான அமைப்பு என்று

கொழும்பு வாழ்க்கையின் இன்னொரு பக்கத்தைக் காட்டுவதிலும், அந்த விடுதியில் தங்கி நிற்போரின் பின்னணி, அவர்களின் குணாதிசியங்களைக் காட்டுவது போன்றவற்றைச் சிறப்பாக எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்.

வீதித் தடை ஒன்றில் போராளிப் பெண் அகப்பட்டு சயனைட் அருந்தும் காட்சி விபரிப்பில் இருக்கும் உயிரோட்டமும் தொடர்ந்து தொடர்ந்து நகரும் பரபரப்பான சூழலையும் நேர்த்தியாகவும், வாசகன் அந்தக் கள நிலையை உணரும் வண்ணமும் தன் எழுத்தில் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் புழகத்தில் இருந்த வெளிநாட்டுத் தொலைபேசி அழைப்பு முகவர் நிலையங்கள், ராணி காமிக்ஸ் படிக்கும் வழக்கம் என்று நாவலின் காலத்தை மையப்படுத்திய வர்ணணைகள், பொருளாதாரத் தடை நிலவிய காலத்து வடபுலத்து வாழ்க்கை என்று விலக்க முடியாத அக்காலத்து வாழ்வியல் விடயங்களையும் உள்ளடக்கியிருக்கிறார்.

“கலாதீபம் லொட்ஜ்” வழியாக தொண்ணூறுகளின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் போர் தீண்டிய ஈழத்தவரின் வாழ்வியலின் போக்கு பற்றிய வரலாற்றுப் பதிவைக் கொடுத்த வகையில் வாசு முருகவேல் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.

கானா பிரபா

06.03.2019